Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

วิณณ์แอบหัวเราะเบาๆ ไม่กล้าหัวเราะเสียงดังเด็ดขาด เพราะประเดี๋ยวปีศาจสาวสองตนกลายร่างอาละวาด จะแย่เอาได้เมื่อได้เวลาสมควรแก่การเข้านอน ฟ้าพราวก็รับหน้าที่พาวันนีเข้านอน ก่อนที่เธอจะเข้าห้องมาอาบน้ำสระผมแล้วเดินมานั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างง่วงงุนเต็มที่“พี่เป่าผมให้”วิณณ์เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง หยิบไดร์เป่าผมมาเสียบปลั๊กไฟแล้วเริ่มต้นหยิบปอยผมนุ่มลื่นมารับการพ่นลมอย่างถนอมฟ้าพราวรู้สึกเพลินจนนั่งสัปหงกเหมือนตุ๊กตาฟันเฟืองที่ต้องไขลานใหม่แน่นอนว่าวิณณ์ไม่ต้องการให้เธอลุกขึ้นทำอะไรอีกทั้งนั้น เมื่อครู่เขานั่งมองเธอเดินเข้าห้องอาบน้ำด้วยกล้ามเนื้อเต้นระส่ำ ยังต้องหักห้ามใจไม่เดินตามเข้าไปแล้วจับเธอขึ้นนั่งบนเคาร์เตอร์ของอ่างล้างหน้าเพื่อทำเรื่องอย่างว่าด้วยความเร่าร้อนสิบริกเตอร์ยามนี้เธอถึงขั้นนั่งสัปหงกจนหัวแทบโขกโต๊ะเครื่องแป้ง เขาจึงไม่คิดใช้แรงงานอะไรเธอทั้งสิ้นวิณณ์เก็บไดร์เป่าผมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยตามวิสัยก่อนโน้มตัวลงอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแนบอกอย่างมั่นคง แล้วพาเธอไปนอนลงบนเตียงอย่างเบามือตอนนี้พวกเขาเป็นแค่คู่หมั้นกันก็จริง ทว่าชีวิตคู่กลับไม่ต่างจากคนเป็นสามี

เพราะจัดหนักจัดเต็มกันมากเกินไปหน่อย วันต่อมาชายหนุ่มและหญิงสาวผู้ซึ่งอยู่ในวัยเจริญพันธุ์จึงพากันตื่นสายตะวันโด่งเกือบสิบโมงเช้าเลยทีเดียวกว่าจะพาร่างกายเหนื่อยอ่อนและสีหน้าอิดโรยเดินลงมาชั้นล่างกาแฟสูตรเข้มข้นถูกป้าแดงวางลงบนโต๊ะสองแก้วเล็กๆ พร้อมอาหารบำรุงกำลังอย่างเช่นไข่ลวกแก้วใหญ่ๆ พร้อมข้าวต้มวันนีแย้มยิ้มแก้มแทบปริเมื่อมองลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้“ลงมากันเหนื่อยๆ กินอาหารเติมพลังก่อนลูก”ไม่ใช่กลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ แต่ลงมาจากห้องนอนเหนื่อยๆ หญิงสูงวัยช่างส่งคำทักทายที่ทำให้หญิงสาวคนหนึ่งพลันมีใบหน้าที่แดงซ่านไปทั้งแถบ เธอก้มหน้ากินข้าวต้มแล้วจิบกาแฟอย่างไม่กล้าเงยเลยทีเดียววิณณ์มองมารดายิ้มๆ แบบคนมีเลศนัย ก่อนเอียงคอหันมามองฟ้าพราวด้วยสายตากรุ้มกริ่ม “พี่ขอเติมพลังก่อนนะครับ”กล่าวจบก็ยกไข่ลวกขึ้นกินอึกๆ ก่อนวางแก้วใบใหญ่นั้นลงแล้วยกแขนขึ้นเลิกเสื้อเพื่อโชว์กล้ามแขนหนั่นแน่นมาทางฟ้าพราว ตบเบาๆ ที่กล้ามก้อนนั้นอย่างยั่วเย้าอีกต่างหากวันนีเห็นลูกชายทำอย่างนั้นก็ยิ่งยิ้มกว้างแล้วหันไปสั่ง “แดง ไปทำไข่ลวกมาอีก ลูกชายฉันกินอึกเดียวหมดแก้วแล้วเนี่ย”เธอต้องจัดการใ

ใต้ร่มไม้นอกศาลา ภายในงานศพอันเงียบเหงาวังเวงวันนียิ่งคิดยิ่งยิ้มเยาะตัวเองในใจ ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นเห็นเธอเป็นตัวอะไร พอเบื่อพอไม่เร้าใจเหมือนสมัยสาวๆ ก็ทิ้งกันไป ต้องชั่วช้าขนาดไหนถึงทำได้ บิดามารดาของมันก็ไม่คิดจะสอนสั่ง เพราะเป็นลูกชายคนเดียวก็เลยตามใจจนเสียคน สมองเน่าไปหมดหึ! หากอีนังนั่นไม่ไปเล่นชู้แล้วทิ้งมันไป มันยังจะคิดได้ไหม ยังจะกล้าเขียนไดอารี่เพื่อบอกกล่าวเล่าว่าได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้วยังงั้นหรือ? ยังจะหน้าด้านบอกผ่านหนูฟ้าเพื่อให้เธอเป็นตัวแทนเพื่อมาขออโหสิกรรมจากฉันงั้นเหรอ?สตรีวัยกลางคนมองเข้าไปจนถึงรูปภาพขาวดำหน้าโลงศพ สายตาภายใต้แว่นกันแดดสีดำฉายแววดุดันชิงชังเธอไม่มีวันอโหสิกรรม!ไม่มีวัน!เนื่องจากรับรู้ได้ถึงแรงอาฆาตแค้นจงเกลียดจงชังอย่างชนิดที่ไม่มีวันอโหสิกรรมของมารดาวิณณ์จึงตัดสินใจบวชให้บิดา เผื่อว่าผลบุญของเขาจะช่วยพยุงจิตใจด้านมืดของมารดาได้วันนีเห็นบุตรชายทำถึงขนาดนั้นก็รู้สึกโกรธเคืองไม่น้อย เธอจึงเงียบขรึมไม่พูดไม่จา ไม่เข้าวัดเข้าวาด้วยฟ้าพราวเห็นว่าที่แม่สามีเป็นเช่นนั้นก็แอบหนักใจทว่าเธอจะทำอะไรได้นอกจากทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปอย่างไม่ขาดตกบก

หลังจากวันนั้นปังปอนด์ก็มักจะถูกเหมยกับฟ้าพราวพาไปอวดโฉมส่งความน่ารักสดใสน่าขย้ำตลอด จนวันนียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หุบ เธอนึกอยากมีหลานขึ้นมาอย่างจริงจังดังคาด“แม่อยากอุ้มหลานแล้วนะฟ้า”วันนีที่นุ่งขาวห่มขาวเปรยกับฟ้าพราวในที่สุด“ฟ้าแล้วแต่คุณแม่เลยค่ะ”หญิงสาวพยักหน้าซ่อนรอยยิ้ม เธอรับคำด้วยท่าทีเอียงอายทว่ายอมเปิดทางเต็มที่ เพราะเธอกลับไม่อาจพูดออกไปตรงๆ ว่าอยากแต่งงานแล้ว อยากท้องแล้ว ใครคนนั้นช่วยมาทำฉันทีฉันอยากมีลูกกับคุณเธอพูดออกไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้จริงๆเพราะเดี๋ยวจะไปกระทบชายผ้าเหลืองของใครเข้า บาปแย่!นอกจากเป็นเพราะอิทธิพลของเด็กชายปังปอนด์แล้ว วันนียังได้ศึกษาพระธรรมกระทั่งจิตใจด้านมืดค่อยๆ พบแสงสว่าง การอโหสิกรรมจึงเกิดขึ้นตั้งนานแล้ว เพียงแต่เธอไม่ได้บอกใคร เธอให้อภัยอดีตสามีผู้นั้นอย่างหมดใจ ขอแค่ชาติหน้าไม่ต้องเกิดมาพบเจอกันอีก“โยมแม่ให้อภัยทุกคนแล้ว ไม่โกรธแค้นชิงชังใดๆ แล้วนะ”วันนีเอ่ยกับพระวิณณ์ทางอ้อม โดยไม่ได้เปิดปากโต้งๆ ว่าให้บุตรชายลาสิกขาเถอะนะ ไปทำหลานให้แม่เถอะเธอพูดไม่ได้ มันบาปกรรม!กระนั้นหกเดือนให้หลังพระรูปหนึ่งจึงได้ฤกษ์ลาสิกขาออกมา หลังจากที่โย

แนนนี่เกณฑ์เพื่อนนักเรียนแพทย์มาช่วยรับลงทะเบียนเขียนคำอวยพร ส่วนนนท์ช่วยช่างภาพมืออาชีพถ่ายรูปในงานอย่างสนอกสนใจ เขาเรียนวิศวะก็จริงแต่งานอดิเรกคือถ่ายภาพ ดังนั้นช่างภาพมืออาชีพที่วิณณ์จ้างมาจึงถูกนนท์ตามติดเป็นเงาเพื่อเอาทักษะจากเขาอย่างใส่ใจ อีกฝ่ายก็ไม่หวงทริคทั้งยังคอยอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น ช่วงนี้ยังไม่เข้าช่วงพิธีการสำคัญบนเวที พวกเขาจึงเรียกได้ว่ามีเวลาคุยคอเดียวกันพักใหญ่ไม่สนใจใครส่วนวิณณ์วันนี้ยังคงดูดีโดดเด่น ร่างสูงสง่าอยู่ในชุดทักซิโด้หล่อเนี้ยบ ยืนรอเจ้าสาวของตนด้วยใจจดจ่อเอกชัยเดินมาตบบ่าของเพื่อน เขาแซวยิ้มๆ“ตื่นเต้นเหรอเพื่อน?”วิณณ์พยักหน้าอย่างไม่อาย “โคตรตื่นเต้นว่ะ ในที่สุดก็ได้แต่งงานเสียที นี่ถ้าไม่บวชนะ ฟ้าคงยังใจเย็นอีกนาน”“ร้ายนะมึงเนี่ย”“จะได้เมียเป็นเรื่องเป็นราวมันต้องมีแผนการเร้าใจหน่อย”เอกชัยหัวเราะ “มีแผนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอน้องแล้วมึงน่ะ”วิณณ์ยกยิ้มมุมปาก ไม่เถียงกลับและแล้วเวลาที่เจ้าบ่าวรอคอยก็มาถึง เมื่อเจ้าสาวของเขาปรากฎตัวเข้ามา วันนี้ฟ้าพราวในชุดเจ้าสาวฟูฟ่องดุจดั่งเจ้าหญิง สวมเครื่องเพชรน้ำงามเปล่งประกายเจิดจรัส เรียกได้ว่าสวยจัด สวยท