All Chapters of คู่หมั้นคู่หมาย: Chapter 31 - Chapter 40

ชั่วขณะที่ฟ้าพราวอยากจะบ้าตายเพราะความงุนงงกัดกินเส้นประสาท เสียงเคาะประตูพลันดังอยู่หน้าห้องของวิณณ์เป็นผู้หญิงผมบลอนที่เดินไปเปิดให้ และทันทีที่ประตูเปิด ผู้มาเยือนก็ปรากฏกาย เขาคือเอกชัยวิณณ์ยอมปล่อยตัวฟ้าพราวในที่สุด ก่อนจะฉุดเธอให้ลุกขึ้น จับกระโปรงลงมาปิดขาอ่อนให้ก่อนจูงมือเธอให้เดินออกมาจากห้องนอนแล้วไปที่โซฟาทางโซนรับแขกฟ้าพราวมองทุกคนอย่างไม่เข้าใจอะไรสักอย่างจังหวะนั้นประตูปิดลง เอกชัยผู้ไม่สนใจใครก็โผตัวเข้ากอดผู้หญิงผมบลอนอย่างเร็วแล้วร้องไห้โฮอย่างเสียจริตลูกผู้ชาย“เหมย ในที่สุดคุณก็กลับมา”ผู้หญิงผมบลอนที่ตอนนี้ฟ้าพราวรู้แล้วว่าชื่อเหมย เอื้อมมือกอดตอบเอกชัย แล้วร้องไห้เหมือนกัน“เหมยกลับมาแล้ว...”เอกชัยยิ่งกอดเธอแน่น “เอกคิดถึงเหมยนะ คิดถึงมาก”เหมยยิ้มขยับมือลูบแผ่นหลังกว้างอย่างปลอบประโลม “เหมยก็คิดถึงเอกค่ะ”เธอดันไหล่เขาออกแล้วเช็ดน้ำตาออกจากสันกรามให้เขา“ไม่เอา ไม่ร้องไห้สิ ตัวเองเป็นผู้ชายไม่ใช่หรือไง?”เอกชัยไม่สนใจ ยังคงดึงร่างนุ่มของเหมยเข้ามากอดแน่น“อย่าทิ้งเอกไปอีกนะ เหมย เอกขอร้อง”เหมยพยักหน้า “อืม...”“เอกรักเหมยนะ รักคนเดียว รักมาก”เหมยยิ้มทั้งน้

หญิงสาวลุกขึ้นยืนกอดอกร่ายยาวเป็นชุด ก่อนที่จะถูกหยุดด้วยการถูกอุ้มพาดบ่าพาเข้าห้องนอนเพื่อพิสูจน์รักแท้ทั้งคืนฟ้าพราวกลับไปทำงานหามรุ่งหามค่ำกับแม่วันนีเช่นเดิม ส่วนวิณณ์ก็ทำงานตามหน้าที่ของตนเหมือนทุกวันระหว่างนั้น วิณณ์มักจะเป็นฝ่ายปลีกตัวจากงานตัวเองมาหาฟ้าพราว ยังไม่ลืมเล่าวีรกรรมของคัทลินให้มารดาฟังจะเรียกว่าฟ้องก็ย่อมได้ เพราะช่วงก่อนหน้านี้ฟ้าพราวไม่มีเวลาให้เขาเลย กระทั่งถูกเพื่อนรักดอดไปหักเหลี่ยมโหดกับเขาถึงที่วันนีได้ฟังก็หัวเราะชอบใจหอมแก้มลูกชายไม่หยุด“โธ่เอ๋ย! วิณณ์ลูกแม่ น่าสงสารนะเนี่ย?”แทนที่มารดาจะเห็นใจกลับหยอกล้อไม่หยุด วิณณ์จึงอายจนโกรธ ไม่ยอมคุยด้วย ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน ลำบากฟ้าพราวต้องพาไปดินเนอร์ใต้แสงจันทร์ตั้งหลายคืนกว่าจะหายงอนในที่สุดก็เรียนจบสักทีปีนี้เป็นปีที่มีหลายเรื่องหลายราวผ่านเข้ามาในชีวิตน้อยๆ ของผู้หญิงที่ชื่อฟ้าพราว เธอได้พบเจอผู้คนหลากหลาย ได้เลือกต้อนรับคนใหม่เข้ามาในชีวิตและเลือกตัดใครบางคนออกจากชีวิต“อะไรกันฟ้า แกเห็นแฟนดีกว่าเพื่อนเหรอ?”คัทลินยืนเชิดหน้ากอดอกอย่างมาดมั่นไม่สร่างซา หญิงสาวกล่าวโทษฟ้าพราวที่โกรธเธอเรื่องของวิณณ์“ฉันห

“พี่วิณณ์!” หญิงสาวหน้าแดงโดยไม่ต้องแต่งหน้าเพิ่ม “ที่นี่ห้องทำงานนะ ประเจิดประเจ้อน่าเกลียด เดี๋ยวพนักงานเห็น” ว่าพลางทุบไหล่กว้างไม่หนักไม่เบาไปหนึ่งที คนบ้า!วิณณ์ยังคงก้มหน้ามองคู่หมั้นในระยะประชิด แววตาคมที่จับจ้องทอประกายลุ่มลึกและโหยหา คิดอยากจูบเธออีกสักทีสองที แต่ติดตรงที่เดี๋ยวลิปสติกของเจ้าตัวหลุด ต้องเสียเวลาแต่งหน้าใหม่ แล้วการนัดหมายลูกค้าจะคลาดเคลื่อน“ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้เติมน้ำตาลใส่กันเลยนะ”ชายหนุ่มโอดครวญ น้ำเสียงเจือแววเว้าวอนหลายส่วนฟ้าพราวเองก็รู้ตัวว่าช่วงนี้ยุ่งกับงานมากเกินไป กระทั่งละเลยคนตรงหน้าถึงขนาดหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย เธอจึงเอ่ยเสียงอ่อน “ถ้าเสร็จโปรเจ็กต์นี้แล้วฟ้าเคลียร์ตารางให้พี่เป็นไง? เราไปเที่ยวทะเลกันมั้ย”ดวงตาดำจัดของวิณณ์เปล่งประกายทันที “จริงเหรอ?”“อือ...”วิณณ์จึงยอมปล่อยฟ้าพราวไป “งั้นเชิญตามสบายครับผม”หญิงสาวจัดปกเสื้อสูทจัดเทคไนที่เบี้ยวเล็กน้อยให้คู่หมั้น “พี่ก็อย่ามัวแต่ห่วงเที่ยว ตั้งใจทำงานล่ะ เข้าใจมั้ย?”ชายหนุ่มจับมือนุ่มมาจูบเบาๆ ก่อนผงกศีรษะเล็กน้อย “ครับผม รู้แล้วครับ”“แล้วอย่าซุกซนจนแอบไปมีกิ๊กซุกซ่อนแบบพนักงานชายคนนั

หลายวันแล้วที่ฟ้าพราวคล้ายมีความลับกับวิณณ์ เธอมักจะออกไปติดต่องานข้างนอกแล้วไปทำธุระสำคัญจนถึงช่วงเย็น บางวันกลับเข้าบ้านตอนดึกๆ ดื่นๆ ก็ยังมีวันนี้ก็เช่นกันฟ้าพราวมีนัดกับลูกค้ารายใหญ่ เจรจาเสร็จสิ้นสมบูรณ์ตอนบ่ายสองโมงเท่านั้น ทว่าเธอไม่ได้กลับเข้าบริษัทไม่ได้ไปเยี่ยมป้านุ่น ไม่ได้กลับบ้านไปหาแม่วันนี ไม่ได้ไปหาเพื่อนที่ชื่อไพลิน ไม่ได้ไปในสถานที่ที่คู่หมั้นหนุ่มคุ้นชินใดๆวิณณ์ที่รอสังเกตพฤติกรรมของคู่หมั้นอยู่เงียบๆ หลายวันจึงเริ่มสะกดรอยตามดูเธออย่างระมัดระวังวันนี้ชายหนุ่มแอบขับรถตามคู่หมั้นสาวโดยไม่คิดไต่ถามความจริงจากปากเธอสักคำเขาต้องรู้ด้วยตัวเองให้ได้ว่าเธอไปที่ไหนกันแน่!ขับรถทิ้งระยะทางตามมาห่างๆ ได้ประมาณสิบห้านาที วิณณ์เห็นฟ้าพราวขับรถเลี้ยวเข้าไปในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งกลิ่นยาคละคลุ้ง นางพยาบาลเดินขวักไขว่ วิณณ์ยังคงเดินตามฟ้าพราวไม่ห่างไม่ใกล้อย่างไม่ให้เธอรู้ตัว กระทั่งมาถึงห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง ฟ้าพราวก็เดินเข้าไปวิณณ์รอจนประตูห้องนั้นปิดลง แล้วค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ เขายืนอ่านป้ายชื่อหน้าห้องนิ่งๆ ก่อนจะชะงักงันลำตัวชาดิกผู้ป่วย : นายวีระ ปรัญวัชรกุลชายหน

ฟ้าพราวหยุดอ่านครู่หนึ่ง เพราะในใจผุดคำว่า ‘สมน้ำหน้า’ก่อนจะก้มหน้าอ่านอีกครั้ง“ผมพยายามง้อเพราะเคยทำอดีตพัง อยากจะเริ่มต้นใหม่ อยากมีครอบครัวที่ดีกว่าวันวาน แต่เหมือนสวรรค์ไม่เป็นใจเข้าข้าง ภรรยาเด็กของผมเธอคบชู้ ผมพยายามทำเป็นไม่รู้แต่ก็ทนไม่ไหว ผมทำร้ายเธอและด่าเธอว่าชั่ว แพศยา แต่เธอกลับตอกหน้าผม เธอว่าผมเลวทรามยิ่งกว่าเพราะผมทิ้งเมียกับลูกมาได้ น้ำตาผมไหล ปล่อยเธอให้เดินจากไป ทุกวันนี้ผมคิดถึงอดีตภรรยา คิดถึงลูกชาย ทว่าผมก็ทำได้แค่คิดถึงแล้วนั่งร้องไห้ น้ำตาลูกผู้ชายถูกกลั่นออกมาเป็นเวลานานหลายปี ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ไม่มีแล้วผู้หญิงที่ดีที่รักผมสุดหัวใจคนนั้น ผมทำร้ายเธอ ทำร้ายลูกของเรา ผมไม่กล้ากลับไปสู้หน้าพวกเขา ผมขยะแขยงตัวเอง”ฟ้าพราวอ่านด้วยดวงตาที่พร่ามัว เพราะมันเหมือนทุกครั้ง น้ำตาของเธอมักจะไหลออกมาเมื่ออ่านถึงบทความช่วงนี้วีระเปรยขึ้น “ลุงหวังว่าหลังจากที่ลุงตายไป หนูฟ้าจะช่วยถ่ายทอดทุกตัวอักษรเหล่านี้ให้วันนีและวิณณ์ฟัง” เขาจับหน้าอก พยายามพูดต่อ “หวังว่าวันนั้น ทั้งสองจะอโหสิกรรมให้ลุง”ฟ้าพราวพยักหน้ารับทราบ “ฟ้าจะบอกต่อให้นะคะ”“ไดอารี่เล่มนี้ ฟ้าช่วยเผาไปพร้อ