Semua Bab ทาสรักแม่ทัพทมิฬ: Bab 11 - Bab 20

บทที่สิบซุ่มซ่ามจนเกิดเรื่องหลังจากได้พักผ่อนเต็มอิ่มในช่วงเช้าตรู่ เทียนอวิ๋นตื่นขึ้นมาในเวลาที่แสงตะวันลอดผ่านผ้าม่านหนา บ่งบอกว่ากำลังย่างเข้าสู่ยามเที่ยงวันแม้ร่างกายยังรู้สึกปวดหนึบตรงช่วงบั้นเอวและกลางกาย แต่ความล้าในกายนั้นเบาบางลงไปมากแล้วหญิงสาวลุกขึ้นขยับร่างเล็ก ที่ยังคงพันรัดด้วยผ้ารัดอก รัดแน่นจนไม่ให้มีรอยหย่อนหรือเคลื่อนไหวผิดปกติ แล้วรีบเปลี่ยนเป็นชุดของบ่าวชายตามเดิม ผ้าผูกผมหยักอย่างเรียบร้อย แววตาที่เคยฉ่ำคลอด้วยหยาดน้ำ กลับสงบนิ่งและเยือกเย็นลงตามหน้าที่เมื่อทราบว่ายังไม่มีผู้ใดยกสำรับไปให้ท่านแม่ทัพน้อย นางจึงเป็นผู้รับหน้าที่นั้นเอง ด้วยความตั้งใจจะกลับเข้าสู่วิถีเดิมเหมือนไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงห้องครัวด้านหลังจวนอุ่นไอจากไอน้ำที่ระอุจากหม้อดินใหญ่กลิ่นข้าวสวยและต้มปลาน้ำใสลอยคลุ้ง นางรับสำรับด้วยสองมือ ประกอบด้วยข้าวสวยร้อนหนึ่งถ้วยเล็ก น้ำแกงหนึ่งชาม กับอาหารจานหลักสองจานในสำรับกลมลายเขียนสีฟ้าขาวมือบางยังรู้สึกสั่นเบา ๆ ขณะยกถาดไม้อย่างมั่นคง แต่สีหน้านางสงบนิ่ง สวมหน้ากากของบ่าวชายได้อย่างแนบเนียนเมื่อไปถึงเรือนพักของท่านแม่ทัพน้อย นางเคาะบานประต

บทที่สิบสองเจ้าเป็นพวกเดียวกับคณิกานางนั้น“ข้าน้อย คิดว่า...”เสียงนางเบาราวกลัวว่าลมจะพัดมันปลิวไป“…พิษในสุราของคณิกานางนั้น อาจจะหมดอายุการใช้งานไปแล้วก็เป็นได้ขอรับ ดังนั้นท่านแม่ทัพดื่มลงไปแต่พิษมิได้ออกฤทธิ์อันใด…”น้ำเสียงของนางประคองอย่างมั่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สายตาที่หลบเลี่ยง และมือน้อยที่ขยำชายเสื้อแน่นกลับฟ้องอย่างชัดเจนแม้คำพูดจะโป้ปดแต่ร่างกายกลับไม่อาจโกหกได้ในขณะเดียวกันซ่งเหวินจิ่นยังคงนิ่ง เขามิได้ขัด มิได้กล่าวสวนทันที หากแต่เพียงทอดสายตาคมลึก มองไปยังบ่าวตรงหน้าอย่างเงียบงัน ดวงตานั้นเปรียบเหมือนตะเกียงในห้องปิดที่ส่องแสงได้แม้ไม่มีลมไหว‘เจ้ากำลังโกหกข้า’เขาไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจกลับดังก้องชัดคำโกหกนั้นบางยิ่งกว่าควันชาแต่น่าแปลกที่เขากลับไม่โกรธ หากแต่รู้สึกแปลกใจในตนเองมากกว่าเหตุใดบ่าวชายผู้นี้ต้องโกหกเขา สิ่งใดกันที่อีกฝ่ายพยายามซ่อนเอาไว้กลัวอะไร หรือกลัวใครความรู้สึกในใจของซ่งเหวินจิ่นเริ่มหมุนวน เขาไม่ใช่คนอ่อนแอพอจะหวั่นไหวเพียงเพราะคำพูด แต่บางสิ่งในดวงตาของบ่าวคนนี้กำลังรบกวนใจเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนบ่าวชายผู้ที่เขาไม่เคยเห็นมากกว่าร่

บทที่สิบสี่18+🔥🥵ทดสอบหรือว่าข้ออ้างหลังจากผืนผ้าถูกคล้องปิดดวงตาแม่ทัพหนุ่มลงอย่างแผ่วเบา โลกของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดในความมืดนั้นเองทุกสัมผัสกลับแจ่มชัดยิ่งกว่าแสงใดไออุ่นจากลมหายใจของคนตรงหน้า ความสั่นไหวจากมือบางที่แตะต้องแผ่นหลังเขาร่างสูงนิ่งอยู่กลางเรือนราวรูปปั้นหยกแต่ภายในอก กลับวุ่นวายดั่งพายุหมุนกลางทุ่งเขากำลังทดสอบใจตนเอง ว่าความหวั่นไหวในครานั้นจนสามารถสำเร็จความใคร่โดยใช้เรือนร่างบุรุษเป็นเพียงฤทธิ์ของพิษหรือคือแรงปรารถนาที่ซ่อนลึก และบ่าวชายผู้นี้คือคำตอบเดียวที่เขาจะไขปริศนาได้เวลานี้มือของเขา วางนิ่งที่เอวคอดของอีกฝ่ายไม่ใช่เพื่อประคอง หากแต่เพื่อยึดโยงตนเองมิให้หลุดลอย ทว่สัมผัสที่มือนั้นช่างนุ่มเนียนจนผิดกับที่คาดไว้จากเรือนร่างของบุรุษมิใช่เพียงเนื้อผิวแต่เป็นลักษณะการเคลื่อนไหวของเอวนั้นเอง ที่ลื่นไหล อ่อนหยุ่น ราวท่อนไม้ไผ่กลางลมบุรุษใดจะมีรูปร่างเช่นนี้เล่าคำถามที่เขาไม่กล้าคิดเต็มเสียง ลอยอยู่เงียบ ๆ ในใจแต่ร่างกายของเขา กลับตอบรับจังหวะอ่อนโยนนั้นราวกับรู้กันมานานหญิงสาวที่อยู่เบื้องบน ใบหน้าแดงระเรื่อจนชิดข้างหู ลมหายใจขาดห้วงและในขณะนั้

บทที่สิบหกตัวแทนอุ่นเตียงจ๊อกเสียงของเหลวสีขาวขุ่นผสมกับน้ำสะอาดที่เทียนอวิ๋นใช้ล้างและล้วงออกมาจากช่องทางสวาทของตนเองดังลั่นสถานที่เอาไว้อาบน้ำของสาวใช้ที่นางแอบเข้ามาข้างในเพื่อใช้บริการชั่วคราวในตอนที่ไม่มีใครมาใช้เพราะต่างแยกย้ายไปทำงานของตนเองในช่วงเวลาใกล้เย็นต้องรีบจัดการงานตนเองให้เสร็จไม่เช่นนั้นคงไม่ได้นอนมือบางไล้น้ำผ่านซอกคออย่างแผ่วเบา ทุกหยดน้ำที่ไหลผ่านลำตัว คล้ายสายฝนที่พยายามลบล้างร่องรอยกลีบบุปผาที่เบ่งบานโดยไม่อาจควบคุม“คืนนี้ ข้าจะต้องไม่ไปปรนนิบัติท่านแม่ทัพ”ขอเพียงคืนนี้ นางต้องการพักหัวใจและร่างกายของตนเพียงแค่คืนเดียวเพื่อหาเวลาคิดใคร่ครวญหาวิธีที่สามารถทั้งช่วยเจ้านายที่ตนเองภักดีและช่วยหัวใจตนเองไม่ให้ตกลงไปในหลุมที่ลึกล้ำยากปีนขึ้นมาในอนาคตอันใกล้ที่จะมาถึงนี้ในที่สุดยามค่ำคืนก็มาถึง จวนแม่ทัพแสงตะวันลับเหลือเพียงแสงตะเกียงที่ไหวริกไปตามลมเย็นปลายวสันต์รอบเรือนเงียบสงบตามธรรมเนียมของจวนทหาร หากแต่หัวใจของหญิงสาวผู้หนึ่งกลับไม่อาจสงบลงได้แม้แต่น้อยเทียนอวิ๋นยืนเงียบอยู่เสาต้นหนึ่งไม่ไกลจากห้องนอนของท่านแม่ทัพ มือของนางกำชายเสื้อแน่น สายตาแน่วแน่มองไป

บทที่สิบแปดไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป🔥🔥ภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ และเสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันแผ่วเบา แสงตะเกียงบนผนังสั่นไหวตามแรงลมอ่อน ๆ จากหน้าต่างสะท้อนเงาร่างสองร่างที่แนบแน่นกันอยู่บนขอบเตียงซ่งเหวินจิ่นค่อย ๆ ละริมฝีปากลงจากเรียวปากของนางไล้จูบลงข้างแก้ม ลำคอ ไล่ลงตามสาบเสื้อผ้าบางเบาราวกับเขาต้องการประทับรอยไว้เพื่อประกาศว่า ‘ผู้นี้ เป็นของเขาเท่านั้น’ทุกจุมพิตของเขามิได้เร่งเร้าแต่กลับปลุกปลอบ ปลุกเร้าให้ต้องการโดนสัมผัสมากกว่านี้จนนางที่ในใจยังลังเล...ก็เริ่มละลายลงในอ้อมแขนของเขาอย่างช้า ๆมือใหญ่ของเขาเลื่อนมาช่วยปลดสายผ้าตรงช่วงไหล่ อาภรณ์ที่เคยปกปิดมิดชิด ค่อย ๆ หลุดร่วงลงตามแรงโน้มของใจที่ไม่อาจห้ามและในจังหวะที่นางกำลังเคลิ้ม ลืมเลือนโลกทั้งใบปลายนิ้วของเขาก็เลื่อนเข้าหากึ่งกลางผ้ารัดอก เพราะคิดว่าเป็นเพียงผ้าชั้นในของบุรุษตามประสาบ่าวปกติเสียงพรืดของผ้าที่หลุดจากร่างและในวินาทีนั้นเอง เรือนร่างที่เขาคิดว่าเป็นของบุรุษกลับเผยส่วนเว้าโค้งที่ไม่ควรมีในชายผู้ใดยอดเขาขาวนวลอ่อนนุ่มสองลูกที่ควรมีเฉพาะในสตรีเพศกลับปรากฏอยู่ตรงหน้าเขารูปร่างน