บทนำ

เรือนเก้าท้ายในจวนแม่ทัพเมืองเฟิ่งซีเงียบสงัดยามอรุณ ปลายไผ่โยกไหวแผ่วเบาเพราะสายลมเหนือพัดผ่าน ผ่านเอาปัญหามายังบ้านเล็กหลังหนึ่งของเรือนรับใช้ในจวน

ในเรือนนั้นครอบครัวเซี่ยนั่งล้อมวงอยู่บนเสื่อผ้าฝ้ายเรียบง่าย ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความกังวล

“ข้า... ข้าขอโทษจริง ๆ ขอรับท่านพ่อ ท่านแม่...”

เสียงแหบแห้งของบุรุษหนุ่มดังแผ่วในห้อง เขานอนอยู่บนฟูกบาง ผ้าห่มห่มถึงอก ดวงหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกระแหง

เซี่ยเทียนหรง พี่ชายฝาแฝดของเทียนอวิ๋นร่างเล็กที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มือบางของนางกุมชายผ้าไว้แน่น ดวงตากลมโตหม่นเศร้า

เซี่ยป้อเฉียงบิดาของทั้งสองขมวดคิ้วแน่น “เหตุใดเจ้าถึงได้ดื้อด้านถึงเพียงนี้ เจ้าออกไปนอกจวนตอนกลางคืน ทั้งที่รู้ว่าเป็นบ่าวประจำตัวท่านแม่ทัพ”

“ข้าไม่ได้จะเที่ยวขอรับ...” เทียนหรงเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ “ข้าแค่... เห็นสาวชาวบ้านถูกพวกนักเลงลากตัวไปตรงตรอกเปลี่ยว ข้าเลย ข้าเลยเข้าไปช่วย ไม่คิดเลยว่าจะโดนพวกมันรุมแทน”

“เฮ้อ...บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ แค่เพราะเห็นใจคนอื่น” เสียงของอวี้ซื่อเบาหวิว ข้างตานางมีหยาดน้ำใสคลออยู่ “หากพวกนายท่านรู้เข้า ลูกข้าอาจถูกลงโทษจนไม่เหลือแม้สิทธิ์เป็นบ่าวข้างกาย”

เทียนหรงหลุบตาลงอย่างเจ็บปวด “ขอรับ... ข้ากลัวเหลือเกิน หากท่านแม่ทัพน้อยทราบ ข้าอาจถูกไล่ให้ไปกวาดพื้นข้างหน้าเรือน เจ็บเพียงใดข้ายังทนได้ แต่จะถูกขับออกจากตำแหน่งนี้ ข้ายอมไม่ได้”

เงียบงันชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหวานของหญิงสาวจะดังขึ้นเบา ๆ

“ท่านพี่เจ้าคะ... หากข้าปลอมตัวแทนท่านสักสองเดือน ท่านว่ามัน...พอจะได้หรือไม่เจ้าคะ”

เทียนหรงเบิกตาโพลง “เจ้า เจ้าจะไปแทนข้าหรือ”

“ข้าหน้าตาเหมือนท่านอยู่แล้ว แค่ผูกผม เปลี่ยนเสื้อ ลดน้ำเสียงให้ต่ำลงหน่อย หากระวังคำพูดคำจาให้มาก คงไม่มีใครจับได้ง่าย ๆ หรอกเจ้าคะ”

“เทียนอวิ๋น!” มารดาเอ่ยเสียงหลง “ลูกเป็นหญิง หากถูกจับได้ขึ้นมา จะทำอย่างไร”

เทียนอวิ๋นเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเฉียบแต่แน่วแน่ผุดขึ้นบนใบหน้าขาวนวล “ข้าจะระวังเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องกลุ้ม และท่านพี่ก็ป่วยถึงเพียงนี้ ข้ายินดีเจ้าคะ”

บิดาถอนหายใจยาว สีหน้าเคร่งเครียดคล้ายจะค้าน แต่สุดท้ายก็เพียงพยักหน้าเงียบ ๆ พลางลูบศีรษะลูกสาวแผ่วเบา

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยามรอจนบ่าวไพร่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้เริ่มแยกย้ายไปพักผ่อนหลังจากทำงานของตนเอสร็จสิ้น

ภายในเรือนเก้าท้ายของบ่าวรับใช้ของครอบครัวเซี่ยเงียบงันอย่างน่าอึดอัด ทุกคนต่างยอมรับในสิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้

เทียนอวิ๋นเดินเข้าไปหลังฉากกั้นที่เตรียมไว้ตั้งแต่หัวค่ำ นางหอบห่อผ้าเล็ก ๆ ที่ด้านในบรรจุเสื้อบ่าวชายของท่านแม่ทัพน้อย ซึ่งพี่ชายของนางสวมประจำ ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัว นางถอนหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ คลายสายคาดอกผืนใหญ่ที่มารดาเตรียมให้ไว้

“ข้าเองก็มิเคยคิดเลย ว่าต้องมารัดอกเช่นนี้...” เสียงพึมพำเบาราวสายลม

ทรวงอกของนาง แม้มิได้ใหญ่โตจนสะดุดตา ทว่าเมื่อเทียบกับสตรีทั่วไปแล้วก็นับว่ามีทรวดทรงที่กลมกลึงชัดเจนเกินกว่าจะปลอมเป็นบุรุษโดยไม่ต้องปกปิด นางจึงต้องค่อย ๆ ใช้ผ้าหลายชั้นรัดแน่นแนบลำตัว จนก้อนเนื้อนุ่มนิ่มแนบชิดกับอก นางเม้มริมฝีปากเมื่อรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ถนัด แต่ก็ไม่ปริปากบ่นอีกต่อไป

เมื่อนางเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อยจึงค่อย ๆ ก้าวออกมาในชุดบ่าวชายเต็มตัว

เสื้อผ้าเนื้อหยาบสีกรมเข้ม แขนเสื้อยาวพอเหมาะกับรูปร่าง และขากางเกงทรงตรงที่ปิดถึงข้อเท้า เมื่อมองจากด้านหลังแล้วยากจะบอกได้ว่าสตรีใดแฝงอยู่ภายใต้ผ้าทั้งหลายนี้

เส้นผมที่เคยนุ่มสลวยถูกรวบขึ้นด้วยเชือกเส้นเล็ก ขมวดเป็นมวยเรียบง่ายตามแบบบุรุษ ปล่อยไรผมลงเล็กน้อยให้ปิดกรอบหน้าเพื่อลดความอ่อนหวานของใบหน้า

นางก้มมองตนเองครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ชายที่นอนซมอยู่บนเตียง

“ท่านพี่เจ้าคะ ดูแล้วข้าแล้วเหมือนท่านหรือไม่” น้ำเสียงของนางต่ำลงหนึ่งระดับ หวังให้ฟังคล้ายพี่ชายมากที่สุด

เทียนหรงนอนบนเตียงคนป่วยมองน้องสาวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตาอย่างตะลึง “เหมือน เหมือนมากเลยเทียนอวิ๋น หากข้าไม่ล้มป่วยอยู่บนเตียง คงนึกว่าเจ้าคือเงาของข้าเสียแล้ว”

บิดาและมารดาก็มองบุตรสาวด้วยสายตาซับซ้อน ดวงตาทั้งคู่นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย ทว่าก็อดภูมิใจในความเสียสละของบุตรสาวไม่ได้

“จากนี้... ทุกอากัปกิริยา ทุกถ้อยคำพูด เจ้าต้องระวังให้ดี” เซี่ยป้อเฉียงกล่าวเสียงเครียด “แม้เจ้าจะหน้าเหมือนพี่ชายราวกับเงา แต่หากทำอะไรผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย คนในจวนแม่ทัพล้วนหูตาไวทั้งนั้น”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เทียนอวิ๋นตอบรับเรียบ ๆ ก่อนจะโค้งศีรษะให้ทุกคน แล้วหมุนตัวไปทางประตู

คืนนี้เอง... นางจะก้าวออกจากเรือนในฐานะ ‘เซี่ยเทียนหรง’ บ่าวชายประจำตัวของซ่งเหวินจิ่น ท่านแม่ทัพน้อยผู้มีนามสะท้านแดนเหนือ