All Chapters of ทาสรักแม่ทัพทมิฬ: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำเรือนเก้าท้ายในจวนแม่ทัพเมืองเฟิ่งซีเงียบสงัดยามอรุณ ปลายไผ่โยกไหวแผ่วเบาเพราะสายลมเหนือพัดผ่าน ผ่านเอาปัญหามายังบ้านเล็กหลังหนึ่งของเรือนรับใช้ในจวนในเรือนนั้นครอบครัวเซี่ยนั่งล้อมวงอยู่บนเสื่อผ้าฝ้ายเรียบง่าย ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความกังวล“ข้า... ข้าขอโทษจริง ๆ ขอรับท่านพ่อ ท่านแม่...”เสียงแหบแห้งของบุรุษหนุ่มดังแผ่วในห้อง เขานอนอยู่บนฟูกบาง ผ้าห่มห่มถึงอก ดวงหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกระแหงเซี่ยเทียนหรง พี่ชายฝาแฝดของเทียนอวิ๋นร่างเล็กที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มือบางของนางกุมชายผ้าไว้แน่น ดวงตากลมโตหม่นเศร้าเซี่ยป้อเฉียงบิดาของทั้งสองขมวดคิ้วแน่น “เหตุใดเจ้าถึงได้ดื้อด้านถึงเพียงนี้ เจ้าออกไปนอกจวนตอนกลางคืน ทั้งที่รู้ว่าเป็นบ่าวประจำตัวท่านแม่ทัพ”“ข้าไม่ได้จะเที่ยวขอรับ...” เทียนหรงเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ “ข้าแค่... เห็นสาวชาวบ้านถูกพวกนักเลงลากตัวไปตรงตรอกเปลี่ยว ข้าเลย ข้าเลยเข้าไปช่วย ไม่คิดเลยว่าจะโดนพวกมันรุมแทน”“เฮ้อ...บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ แค่เพราะเห็นใจคนอื่น” เสียงของอวี้ซื่อเบาหวิว ข้างตานางมีหยาดน้ำใสคลออยู่ “หากพวกนายท่านรู้เข้า ลูกข้าอาจถูกลงโทษจนไม่เหลือแม้สิ

บทที่สองคณิกาคิดปีนเตียงเสียงหัวเราะเริงร่าดังลั่นอยู่ภายในห้องรับรองชั้นบนของหอเมฆหยก เมื่อสุราไหที่สี่เริ่มพร่องลง ถ้อยคำที่เคยกล่าวอย่างขรึมขลังของเหล่าคุณชายก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องราวรื่นรมย์ ปนหยอกล้อเร่าร้อนที่ต่างผลัดกันนำมาคุย“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าเมื่อคืนก่อนเรือนใต้ของหอเมฆหยกเพิ่งได้สาวใหม่เข้ามา ทั้งผิวเนียนทั้งเสียงนุ่ม” คุณชายไป๋จิ่นโหวเอ่ยพลางยักคิ้วให้เพื่อน สร้างเสียงโห่ฮาขึ้นอีกระลอก“โธ่ ไอ้ไป๋ เรื่องพรรค์นี้ เจ้าจำแม่นเสียยิ่งกว่าเลขบันทึกภาษีเสียอีก” คุณชายเว่ยอวิ้นหลางแกล้งทักพร้อมเทสุราลงจอกให้เพื่อนข้าง ๆจากนั้นเขาก็หันไปยิ้มอย่างภูมิใจ เอ่ยเสียงดัง “คืนนี้พวกเจ้าทุกคนอย่าได้กังวลเรื่องกลับจวนให้เมื่อยล้า ข้าจองห้องพักให้แต่ละคนเรียบร้อยแล้ว มีฉลากชัดเจนบนประตู ใครเมาก็คลานเข้าไปนอนได้เลย!”“โห ไม่เมาไม่หยุดใช่หรือไม่”“ใช่สิ ไม่ได้รวมตัวเช่นนี้นานแล้ว!” เสียงโห่ร้องดังสนั่นจนม่านห้องสะบัดไหวเทียนอวิ๋นที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องยังเงียบงัน นางจับจ้องเพียงผู้เป็นนายอย่างเงียบ ๆ ไม่ก้าวออกนอกเส้นเงาของตนเองแม้ครึ่งก้าวเบื้องหน้านางคณิกาสวมชุดแพรโปร่งบางนั่

บทที่สี่ช่วยข้าด้วย 🔥🥵18+มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนลงไปคว้าแท่งหยกที่ร้อนจัด ร้อนราวกับเพิ่งหล่อออกจากเตาเปลวไฟ ร่างสูงกระตุกเล็กน้อยยามที่ฝ่ามือหยาบของตนเคลื่อยขยับขึ้นลงช้า ๆ โดยไร้ซึ่งแบบแผนเนื่องจากหวังเพียงเพื่อระบายความร้อนในร่างที่กำลังแผดเผาตอนนี้เสียงหอบดังสม่ำเสมอ หยาบกระด้างและติดขัด สะท้อนก้องในห้องเงียบงันทุกจังหวะ กลืนกับเสียงผิวเนื้อเสียดสีที่เบาแต่คมชัด จนไม่อาจหลีกหนีเทียนอวิ๋นยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของนางซีดขาวก่อนแดงซ่านขึ้นแทบจะทันทีที่เห็นภาพนั้นนางควรหลบตา ควรหันหลังหนี...แต่กลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับปลายเท้าถูกตรึงไว้กับพื้นภายในร่างของนางเองก็วูบไหวไม่ต่างกัน ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบจากท้องน้อยไปจนถึงบุปผาใจกลางกายร่างกายที่เคยสงบกลับเกิดอาการสั่นสะท้านโดยไม่ทราบสาเหตุมันไม่ใช่เพียงความเขินอาย แต่มันมากกว่านั้นมันลึกซึ้งยากจะอธิบายมือบางเลื่อนลงกดเบา ๆ ที่หน้าท้องตนเอง หวังกลบความปั่นป่วนใต้ผิวเนื้ออุ่นวาบ ในถ้ำบุปผาที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กลับมีแรงเต้นเป็นจังหวะบีบรัดอยู่ภายใน จนท่อนขาของนางต้องเบียดเข้าหากันโดยมิรู้ตัว“ท่านแม่ทัพ…” เสียงนางแผ่วเบา ค

บทที่หกตอบรับทุกสัมผัส🔥🥵18+ซ่งเหวินจิ่นโน้มกายลงอีกครั้ง ใบหน้าคมคร้ามซุกเข้าหาเนินเนื้อที่กลมกลึงดุจลูกพีชคู่สุกงอม ฝังปลายจมูกไว้ตรงจุดอ่อนโยนซึ่งกลิ่นหอมละมุนคล้ายกลีบบุปผาแรกแย้มยามย่ำค่ำเคราหนานุ่มตรงปลายคางของเขาสัมผัสผิวเนียนละเอียดของนาง ทำเอาร่างใต้ร่างสะดุ้งเล็กน้อย กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เสียงหัวเราะเบา ๆ ราวระฆังเงินพลันหลุดจากลำคอ“ฮื่อ อย่า จั๊กจี้นะเจ้าคะ…”เสียงนั้นหวานหยาด ราวละอองน้ำผึ้งปลายฤดูร้อนที่หยดลงบนปลายลิ้นมังกรเมื่อเขาเห็นดังนั้นก็ตีหน้าขึงแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาขบเม้มตรงยอดกลีบแดงเรื่อทั้งสองข้างสลับกัน ราวกับกลัวดอกเหมยจะน้อยใจหากมัวแต่เอาใจอีกข้างหนึ่งมากเกินไปมือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นมานวดเคล้นลูกพีช ขณะมืออีกข้างไล้ลงสู่สะโพกกลมกลึง จากนั้นก็แกะปมผ้าที่ผูกรั้งท่อนล่างไว้อย่างคล่องแคล่วเสียงผ้าเสียดสีกับผิวเนื้อดังเบา ๆ ก่อนเนื้อผ้านั้นจะไหลรูดลงจากเรียวขางาม เปลือยให้เห็นแนวลาดโค้งของบุปผาซ่อนกลิ่น อ่อนนุ่ม สีชมพูแดง ราวกลีบเหมยในอรุณแรกของเหมันต์สายลมเย็นจากตะเกียงวูบหนึ่งพัดผ่าน หากแต่นางกลับรู้สึกว่าร่างร้อนราวอยู่ในเตาไฟน

บทที่แปดหน้าคันฉ่อง🔥🥵18+หลังเสียงหอบเหนื่อยแห่งห้วงรักรอบก่อนจางลง กลิ่นกายและไออุ่นของหญิงสาวยังตรึงอยู่ในอ้อมแขนของเขาไม่จางหากแต่เพลิงในอกเขายังมิได้มอดลง กลับลุกโหมหนักยิ่งกว่าเดิม ดั่งฟืนในเตาที่ไม่ดับแม้ถูกน้ำราดกลับปะทุร้อนขึ้นอีกชั้นดวงตาคมปรายมองไปยังอีกมุมของห้องมี ‘คันฉ่องทองเหลือง’ ตั้งอยู่บนโต๊ะเตี้ยใกล้ฝาผนัง มันถูกขัดเงาจนสะท้อนภาพคนชัดเจนทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาในห้วงใจเขาอย่างเงียบงันเขาอยากเห็นสีหน้าและแววตาของหญิงสาว ในยามที่ร่างของเขาแนบชิดอยู่ภายในตัวของนางมือแกร่งประคองร่างบอบบางขึ้นมาอย่างมั่นคง แท่งหยกที่ยังแนบลึกอยู่ในใจกลางบุปผายังไม่ผละจากจุดเดิม ในยามที่เขาอุ้มร่างนางขึ้น ประหนึ่งเทพผู้โอบเมฆขาวไว้ในอ้อมแขนทุกก้าวที่เดินไป ความแนบแน่นก็ยิ่งลึกขึ้น ยิ่งฝังแน่นเข้าไปกว่าเดิมเทียนอวิ๋นหลุดเสียงหอบพร่า ใบหน้าซุกกับบ่ากว้าง ร่างสั่นน้อย ๆ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะกลั้น“อ่า…”เสียงนั้นเบาเกินต้าน หากกลับยิ่งกระตุกใจชายหนุ่มให้แน่นกว่าเก่าเมื่อมาถึงโต๊ะ เขาวางร่างนางลงอย่างระมัดระวัง ให้ฝ่ามือบางค้ำอยู่บนโต๊ะเงาของหญิงสาวสะท้อนอยู่ในคันฉ่องต