جميع فصول : الفصل -الفصل 9

“ผู้ช่วยไป๋ นายน้อยเกิดเรื่องแล้ว!”ฉันยังไม่ทันได้สติจากความเจ็บปวดที่ถูกฟัน ก็เห็นพ่อบ้านหน้าซีดเผือดพุ่งพรวดเข้ามาในห้องของฉันฉันก้มหน้าลง ในหัวเต็มไปด้วยภาพเด็กสองคนที่มีเลือดเต็มหน้ากอดฉันร้องไห้โหยหวน“เจ้าพ่อยังอยู่ในงานเลี้ยงของตระกูล นายน้อยบอกว่าตัวเองเวียนหัว หายใจไม่ออก ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องพักแขกฝั่งตะวันออก” พ่อบ้านลดเสียงต่ำลง “…ผู้ช่วยไป๋ คุณไปดูหน่อยเถอะ?”ฉันชะงักฝีเท้า เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มฝ่ามือ ฉันได้เกิดใหม่ในวันที่เผยจื่อโม่โดนยา!“เรียกเว่ยหย่าซวนมา” ฉันสั่งเสียงต่ำพี่จางชะงักไป “อะไรนะ?”“อย่ามัวชักช้า เผยจื่อโม่โดนยาแล้ว” ฉันปั้นหน้าขรึม “ถ้าช้ากว่านี้เขาจะไม่ได้แค่เวียนหัวง่ายๆ แบบนี้แล้ว”ชาติที่แล้ว ที่ปรึกษาของตระกูลบอกว่านั่นไม่ใช่ยาปลุกเซ็กส์ธรรมดา แต่เป็นยาพิษลับ “ซินตู๋” ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณของตระกูลอื่น หลังจากออกฤทธิ์แล้ว มีเพียงผู้หญิงที่มีกรุ๊ปเลือดและร่างกายตามที่กำหนดเท่านั้น ถึงจะสามารถถอนพิษนี้ได้ มิฉะนั้นผู้ชายจะทิ้งร่องรอยผลข้างเคียงที่ยากจะรักษาให้หายขาดไว้ นั่นคือ “การไร้ทายาท”และฉันก็เป็น “ยาถอนพิษ” เพียงคนเดียวในคฤหาสน

ฤทธิ์ของพิษซินตู๋รุนแรงเกินไป เพื่อขจัดพิษที่ตกค้าง เผยหานเซียวจึงปกปิดร่องรอยและเดินทางไปพักฟื้นที่ตระกูลสาขาในเนเปิลส์อย่างลับๆก่อนไป เขาสืบจนรู้ความจริงว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของตระกูลคู่อริ และให้คำมั่นสัญญากับฉัน “รอฉันกลับมา ฉันจะต้องรับผิดชอบเธออย่างแน่นอน”ฉันไม่ได้ถามว่าเขาเตรียมจะรับผิดชอบยังไง ฉันรู้แค่ว่า ตราบใดที่เขารู้ว่าฉันท้องลูกของเขา เขาจะต้องไม่ผลักไสฉันแน่นอนการรักษาของเผยหานเซียวต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์……คำพูดที่ฉันกับเว่ยหย่าซวนคุยกันตรงโถงทางเดินเมื่อวานถูกคนรับใช้ในคฤหาสน์ได้ยินเข้าพวกเขาไม่ได้ฟังบริบทหน้าหลังให้ชัดเจน ก็เอาไปลือกันตรงๆ ว่าฉัน “อ่อยนายน้อยเผยจื่อโม่”บ่ายวันนั้น เผยจื่อโม่ก็ประกาศกร้าว “นายหญิงคนต่อไปของตระกูลเผยมีแค่เว่ยหย่าซวนเท่านั้น คำสั่งของเธอคือคำสั่งของฉัน”ด้วยเหตุนี้ ทิศทางลมในคฤหาสน์จึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน“แกได้ยินหรือเปล่า ผู้ช่วยหญิงที่มาจากบ้านนอกคนนั้นหาบอดี้การ์ดมาเป็นชู้รัก?”“ยังจะอ้างว่าเป็นนักเรียนหัวกะทิจากไอวี่ลีกอะไรนั่นอีก ฉันว่าก็แค่อาศัยวุฒิการศึกษามาบังหน้าเพื่อตักตวงเงินทองมากกว่า”คืนที่ฉันเข้าไปในห้องน

ท่าทางของเผยจื่อโม่แข็งทื่อ มีดในมือค่อยๆ วางลงเขาหันขวับไปอธิบาย “พ่อ ไป๋จิ้งชิวผลักเว่ยหย่าซวนตกบันได ผมกำลังสั่งสอนเธออยู่!”พอเห็นร่างของเผยหานเซียว ในที่สุดฉันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกฉันฝืนทนความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่แผ่ซ่านมาจากใบหน้า ขยับมุมปากตะโกนลั่น “ฉันไม่ได้ทำ”“ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร อย่ามาแก้ตัว!” เผยจื่อโม่ตวาดกร้าว “พ่อ ผู้หญิงสันดานเสียแบบนี้ ไม่คู่ควรที่จะอยู่ในตระกูลเผยเลยสักนิด”ฉันจ้องเขาเขม็งอย่างเย็นชา “เผยจื่อโม่ ฉันทำหรือไม่ทำ นายก็ไปเปิดกล้องวงจรปิดดูเอาเองสิ”“นายมีสิทธิ์อะไรมาทำลายหน้าฉัน?”เว่ยหย่าซวนกัดริมฝีปาก หางตาแดงเรื่อมองไปทางเผยหานเซียว “เจ้าพ่อ… ฉันไม่ระวังตกลงไปเอง ไม่โทษเธอจริงๆ เป็นความผิดของฉันทั้งหมดเองค่ะ”เผยหานเซียวไม่พูดอะไร แต่วินาทีต่อมาที่เดินเข้าไปใกล้ เขาก็ยกขาเตะเผยจื่อโม่กระเด็นออกไปไกลถึงสองเมตร กระแทกเข้ากับเสาตรงโถงทางเข้าอย่างจังน้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยจิตสังหาร “แกอยากจะเป็นไอ้สวะที่แยกแยะผิดถูกไม่ออกงั้นเหรอ?”สิ้นเสียง เขาก็ก้มตัวลง โอบฉันเข้าไปในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง ก้มหน้าตรวจดูบาดแผลบนใบหน้าของฉันที่ยังมีเลือดซึ

บนกระดาษเขียนไว้อย่างชัดเจน ลูกแฝด หกสัปดาห์มือที่ถือแก้วไวน์ของเผยหานเซียวชะงักไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่กระดาษแผ่นนั้น เนิ่นนานก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา“นี่เรื่องจริงเหรอ?”“ลูกของเราเหรอ? พระเจ้า ที่รัก ฉันเซอร์ไพรส์มากจริงๆ!”แววตาที่เคยเคร่งขรึมเป็นอย่างมากของเขาพลันอ่อนโยนลง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่ปิดบังวินาทีต่อมา เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโพสต์ลงโซเชียลทันที“ตระกูลเผยกำลังจะต้อนรับทายาทสืบทอดรุ่นใหม่ สองคน”ผ่านไปไม่นาน ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกผลักออก เผยจื่อโม่เดินเข้ามาเขามองเห็นฉันตั้งแต่แวบแรก สายตากวาดมองไปที่หน้าท้องของฉัน สีหน้าแทบจะบิดเบี้ยวฉันยิ้มพลางลุกขึ้น ชูแก้วแชมเปญในมือขึ้น “เผยจื่อโม่กลับมาพอดีเลย มาสิ มาฉลองให้กับสมาชิกใหม่ของครอบครัวเราหน่อยไหม?”สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่ท้องของฉัน ขบกรามแน่น“ไป๋จิ้งชิว!”พูดยังไม่ทันจบ เผยหานเซียวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ห้ามเรียกชื่อเต็มของเธอตรงๆ เธอคือแม่ของแก”สีหน้าของเผยจื่อโม่ทะมึนลงอย่างสิ้นเชิง โกรธจนหน้าสั่นไปหมดทั้งหน้าส่วนฉัน มองดูความอัดอั้นตันใจบนใบหน้าของเขา อารมณ์ก็ผ่อนคล

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หน้าท้องของฉันก็ค่อยๆ นูนชัดขึ้น ตอนนี้เข้าสู่ช่วงปลายของการตั้งครรภ์แล้วช่วงนี้เผยหานเซียวแทบจะดูแลฉันด้วยตัวเองตลอด ไม่ยอมให้คนอื่นทำแทนเลยสักอย่าง ทุกวันเขาจะเดินเล่นเป็นเพื่อนฉัน แถมยังเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้ด้วย“ไป๋จิ้งชิว นี่ให้เธอ”ข้างในคือสร้อยคอไข่มุกที่ส่องประกายแวววาวฉันมองแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร“เป็นไข่มุกที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียเลยนะ”เขาบีบสร้อยคอเบาๆ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย จากนั้นก็ยัดมันกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างสบายๆ“เธอชอบแบบไหนล่ะ? งานประมูลครั้งหน้า ฉันจะให้คนส่งมาให้โดยตรงเลย”เขาหวีผมให้ฉันเบาๆ ท่าทางระมัดระวังเป็นอย่างมาก ราวกับกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บขณะที่ฉันกำลังเตรียมจะตอบกลับ โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนกะทันหัน มีข้อความใหม่ในวีแชตเป็นเผยจื่อโม่ที่ส่งมาอีกแล้ว “ไป๋จิ้งชิว เธอสบายดีไหม?”ฉันปิดข้อความทิ้งโดยไม่ลังเลเลยสักนิด แล้วโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ข้างๆเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ หายไปไม่กี่วันก็ส่งข้อความมาก่อกวน ถามว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่สำหรับเขาแล้ว มีเพียงสิ่งที่ไม่ได้ครอบครองถึงจะดีที่สุด พอได้มาครอบค