Masukวันแรกของการเกิดใหม่ ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องของเผยหานเซียวผู้เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย แล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก นั่นก็เพราะในชาติที่แล้ว ฉันกับเผยจื่อโม่ลูกชายของเขา เป็นคู่แต่งงานไร้รักที่โด่งดังในแวดวงมาเฟียแห่งนิวยอร์ก เผยจื่อโม่คิดว่าฉันเป็นตัวการสำคัญที่ทำลายความรักระหว่างเขากับรักแรก และจงใจเดินเข้าไปในห้องของเขาตอนที่เขาโดนยาปลุกเซ็กส์ ดังนั้นตลอดแปดปีหลังแต่งงาน เขาจึงเมาหัวราน้ำอยู่ข้างนอกทุกคืนไม่ยอมกลับบ้าน แม้กระทั่งตอนที่ฉันคลอดลูกยากจนเจียนตาย เขาก็ไม่เคยเอ่ยถามไถ่เลยสักคำ จนกระทั่งพายุเฮอร์ริเคนพัดถล่ม นิวยอร์กได้รับผลกระทบจากคลื่นพายุซัดฝั่งจนเขื่อนกั้นท่าเรือพังทลาย เรือที่จะใช้อพยพเหลือที่นั่งเพียงที่เดียว ทุกคนต่างก็คิดว่าเขาจะเก็บโอกาสรอดชีวิตนี้ไว้ให้ตัวเอง แต่เผยจื่อโม่กลับผลักฉันขึ้นเรือไปอย่างแรง “เธอไปซะ!” “ไป๋จิ้งชิว ฉันยกโอกาสรอดชีวิตนี้ให้เธอ… ชาติหน้าฉันไม่ต้องการให้เธอมาช่วย ฉันแค่อยากอยู่กับเว่ยหย่าซวน” วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ถูกม้วนกลืนหายลงไปในผืนน้ำทะเลอันมืดมิด ส่วนฉัน หลังจากได้รับความช่วยเหลือก็ถูกแก๊งศัตรูฟันจนตาย เขาไม่รู้เลยว่า ในคืนนั้นคนที่โดนยาไม่ได้มีแค่เขา แต่ยังมีพ่อของเขาด้วย… เจ้าพ่อมาเฟียเผยหานเซียว ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ตอนนั้นยาปลุกเซ็กส์เพิ่งจะออกฤทธิ์ เจ้าพ่อตระกูลเผยกำลังอดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างยากลำบาก ครั้งนี้ ฉันเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้าพ่อคะ ฉันมาช่วยถอนฤทธิ์ยาให้ค่ะ”
Lihat lebih banyakเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หน้าท้องของฉันก็ค่อยๆ นูนชัดขึ้น ตอนนี้เข้าสู่ช่วงปลายของการตั้งครรภ์แล้วช่วงนี้เผยหานเซียวแทบจะดูแลฉันด้วยตัวเองตลอด ไม่ยอมให้คนอื่นทำแทนเลยสักอย่าง ทุกวันเขาจะเดินเล่นเป็นเพื่อนฉัน แถมยังเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้ด้วย“ไป๋จิ้งชิว นี่ให้เธอ”ข้างในคือสร้อยคอไข่มุกที่ส่องประกายแวววาวฉันมองแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร“เป็นไข่มุกที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียเลยนะ”เขาบีบสร้อยคอเบาๆ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย จากนั้นก็ยัดมันกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างสบายๆ“เธอชอบแบบไหนล่ะ? งานประมูลครั้งหน้า ฉันจะให้คนส่งมาให้โดยตรงเลย”เขาหวีผมให้ฉันเบาๆ ท่าทางระมัดระวังเป็นอย่างมาก ราวกับกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บขณะที่ฉันกำลังเตรียมจะตอบกลับ โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนกะทันหัน มีข้อความใหม่ในวีแชตเป็นเผยจื่อโม่ที่ส่งมาอีกแล้ว “ไป๋จิ้งชิว เธอสบายดีไหม?”ฉันปิดข้อความทิ้งโดยไม่ลังเลเลยสักนิด แล้วโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ข้างๆเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ หายไปไม่กี่วันก็ส่งข้อความมาก่อกวน ถามว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่สำหรับเขาแล้ว มีเพียงสิ่งที่ไม่ได้ครอบครองถึงจะดีที่สุด พอได้มาครอบค
เพียงแค่เผยจื่อโม่กระชากฉันทีเดียว หน้าท้องของฉันก็เกิดอาการมดลูกหดรัดตัวอย่างรุนแรงขึ้นมาทันทีเผยหานเซียวไม่พูดพร่ำทำเพลง ขับเครื่องบินด้วยตัวเอง ไปส่งฉันที่ศูนย์การแพทย์เอกชนบนเกาะหลักของซิซิลี ตลอดทางเขาตีหน้าขรึมไม่ยอมพูดอะไรเลยสักคำแพทย์เจ้าของไข้คือที่ปรึกษาแผนกสูติกรรมที่ตระกูลแต่งตั้ง ประสบการณ์โชกโชนเป็นอย่างมากหลังจากการตรวจ แพทย์ก็ถือใบอัลตราซาวด์สี่มิติเดินออกมาจากห้องพักผ่อน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม“ยินดีด้วยครับนายท่าน เป็นฝาแฝดชายหญิงครับ”เผยหานเซียวชะงักไปหลายวินาทีถึงจะตั้งสติได้ รับใบมา จ้องมองทุกตัวอักษรอย่างละเอียดถี่ถ้วน“เด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิง… เป็นแฝดชายหญิงเหรอ?”จู่ๆ เขาก็ก้มหน้าลงหัวเราะ วินาทีต่อมา เขาก็ดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่น น้ำเสียงเจือไปด้วยความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็น“ไป๋จิ้งชิว เธอคือความภาคภูมิใจของตระกูลเผย”ฉันยิ้มพลางเอนซบในอ้อมอกของเขา เอ่ยเย้าแหย่เสียงเบา “แล้ว ‘ความภาคภูมิใจ’ นี่ จะได้รับรางวัลอะไรบ้างหรือเปล่าคะ?”เผยหานเซียวเลิกคิ้ว หยิบเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วปึกหนึ่งออกมาจากซองเอกสารหนังข้างๆ“นี่คือบร
บนกระดาษเขียนไว้อย่างชัดเจน ลูกแฝด หกสัปดาห์มือที่ถือแก้วไวน์ของเผยหานเซียวชะงักไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่กระดาษแผ่นนั้น เนิ่นนานก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา“นี่เรื่องจริงเหรอ?”“ลูกของเราเหรอ? พระเจ้า ที่รัก ฉันเซอร์ไพรส์มากจริงๆ!”แววตาที่เคยเคร่งขรึมเป็นอย่างมากของเขาพลันอ่อนโยนลง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่ปิดบังวินาทีต่อมา เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโพสต์ลงโซเชียลทันที“ตระกูลเผยกำลังจะต้อนรับทายาทสืบทอดรุ่นใหม่ สองคน”ผ่านไปไม่นาน ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกผลักออก เผยจื่อโม่เดินเข้ามาเขามองเห็นฉันตั้งแต่แวบแรก สายตากวาดมองไปที่หน้าท้องของฉัน สีหน้าแทบจะบิดเบี้ยวฉันยิ้มพลางลุกขึ้น ชูแก้วแชมเปญในมือขึ้น “เผยจื่อโม่กลับมาพอดีเลย มาสิ มาฉลองให้กับสมาชิกใหม่ของครอบครัวเราหน่อยไหม?”สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่ท้องของฉัน ขบกรามแน่น“ไป๋จิ้งชิว!”พูดยังไม่ทันจบ เผยหานเซียวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ห้ามเรียกชื่อเต็มของเธอตรงๆ เธอคือแม่ของแก”สีหน้าของเผยจื่อโม่ทะมึนลงอย่างสิ้นเชิง โกรธจนหน้าสั่นไปหมดทั้งหน้าส่วนฉัน มองดูความอัดอั้นตันใจบนใบหน้าของเขา อารมณ์ก็ผ่อนคล
เวลาผ่านไปเพียงวันเดียว พวกคนรับใช้ในคฤหาสน์ที่เคยพูดจาถากถางเยาะเย้ยต่อหน้าฉัน ก็ถูกไล่ออกไปในชั่วข้ามคืน และถูกแทนที่ด้วยคนใหม่กลุ่มหนึ่งที่เผยหานเซียวส่งมาในห้องวีไอพีของร้านเครื่องประดับ ฉันมองดูตัวเองที่ประดับประดาด้วยเพชรนิลจินดาในกระจกเครื่องประดับทั้งชุดมูลค่ามากกว่าสองพันห้าร้อยล้านบาท ตรงกลางสร้อยคอประดับด้วยเพชรสีชมพูหายาก ซึ่งเผยหานเซียวเป็นคนประมูลมาด้วยตัวเองจากงานประมูลระดับท็อปที่เนเปิลส์ชาติที่แล้ว ตอนที่ฉันแต่งงานกับเผยจื่อโม่ เขายังตัดใจซื้อสร้อยเงินที่ขายตามแผงลอยข้างทางให้ฉันสักเส้นไม่ลงเลยยังไม่ทันที่ฉันจะได้รำลึกถึงความหลังในชาติที่แล้ว เผยจื่อโม่ก็ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน แล้วจ้องเขม็งมาที่ฉัน“เธอนี่มันต่ำตมจริงๆ เพื่อที่จะได้เข้าตระกูลเผย ถึงกับยอมถอดเสื้อผ้าให้ตาแก่เลยเหรอ?”ฉันลูบเบาๆ ที่รอยมีดบนใบหน้าที่ยังตกสะเก็ดไม่สนิทนัก มองเขาแวบหนึ่งพลางหัวเราะเบาๆ “เขาอึดกว่านายจริงๆ นั่นแหละ”สีหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที ความโกรธเกรี้ยวพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงหางคิ้ว“เธอ… เธอพูดว่าอะไรนะ? ไป๋จิ้งชิว เธอจงใจพูดแบบนี้ก็เพื่ออยากจะเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่ไหม?”ฉัน