Short
หลังเกิดใหม่ ฉันกลายเป็นเจ้าแม่

หลังเกิดใหม่ ฉันกลายเป็นเจ้าแม่

โดย:  ลิโอร่าจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

วันแรกของการเกิดใหม่ ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องของเผยหานเซียวผู้เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย แล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก นั่นก็เพราะในชาติที่แล้ว ฉันกับเผยจื่อโม่ลูกชายของเขา เป็นคู่แต่งงานไร้รักที่โด่งดังในแวดวงมาเฟียแห่งนิวยอร์ก เผยจื่อโม่คิดว่าฉันเป็นตัวการสำคัญที่ทำลายความรักระหว่างเขากับรักแรก และจงใจเดินเข้าไปในห้องของเขาตอนที่เขาโดนยาปลุกเซ็กส์ ดังนั้นตลอดแปดปีหลังแต่งงาน เขาจึงเมาหัวราน้ำอยู่ข้างนอกทุกคืนไม่ยอมกลับบ้าน แม้กระทั่งตอนที่ฉันคลอดลูกยากจนเจียนตาย เขาก็ไม่เคยเอ่ยถามไถ่เลยสักคำ จนกระทั่งพายุเฮอร์ริเคนพัดถล่ม นิวยอร์กได้รับผลกระทบจากคลื่นพายุซัดฝั่งจนเขื่อนกั้นท่าเรือพังทลาย เรือที่จะใช้อพยพเหลือที่นั่งเพียงที่เดียว ทุกคนต่างก็คิดว่าเขาจะเก็บโอกาสรอดชีวิตนี้ไว้ให้ตัวเอง แต่เผยจื่อโม่กลับผลักฉันขึ้นเรือไปอย่างแรง “เธอไปซะ!” “ไป๋จิ้งชิว ฉันยกโอกาสรอดชีวิตนี้ให้เธอ… ชาติหน้าฉันไม่ต้องการให้เธอมาช่วย ฉันแค่อยากอยู่กับเว่ยหย่าซวน” วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ถูกม้วนกลืนหายลงไปในผืนน้ำทะเลอันมืดมิด ส่วนฉัน หลังจากได้รับความช่วยเหลือก็ถูกแก๊งศัตรูฟันจนตาย เขาไม่รู้เลยว่า ในคืนนั้นคนที่โดนยาไม่ได้มีแค่เขา แต่ยังมีพ่อของเขาด้วย… เจ้าพ่อมาเฟียเผยหานเซียว ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ตอนนั้นยาปลุกเซ็กส์เพิ่งจะออกฤทธิ์ เจ้าพ่อตระกูลเผยกำลังอดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างยากลำบาก ครั้งนี้ ฉันเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้าพ่อคะ ฉันมาช่วยถอนฤทธิ์ยาให้ค่ะ”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

私はこの家に、百回も無視されてきた。

誕生日には、両親は妹のためだけにケーキを用意したり、

病気のとき、私が一人きりで病室に横たわるとき、彼らは妹のそばに集まっていたり。

「我慢しなきゃ。いい子でいなきゃ」と、自分に言い聞かせてきたが、その努力が報われたことは一度もなかった。優しさのかけらも、私には向けられなかった。

そして、結婚式の日。

せめて今日だけは、自分が主役になれると思っていた。

だが、それも幻想だった。

両親も、兄も、そして私の婚約者までもが、妹の卒業式へ行ってしまった。

彼らは私を結婚式場に一人残し、参列者たちの嘲笑と同情の視線の中、孤独に立たせた。

その夜、林京子(はやしきょうこ)は卒業式で家族と撮った写真をSNSに投稿した。

写真の中で、彼女は親と兄に囲まれ、画面の中央に立っている。私の婚約者は花束を手にして背後に立ち、まるで守護者のようだ。注目を浴びる彼女は、眩しいほどに笑っている。

添えられた言葉は、短く、しかし痛烈だ。【偏愛は、待つことはない】

スマホの光が私の顔を照らす。胸の奥が空っぽだ。怒りではない。ただ、疲れ切っている。

私はただ、こう打ち込んだ。【卒業おめでとう。心から嬉しいよ】その後、私は電源を切ろうとした。

背中のホックを外すと、ウェディングドレスが波のように床へ落ちた。

しかしその瞬間、ドアが激しく開かれた。

兄の林悠真(はやしゆうま)が踏み込んできたのだ。その声は刃のように鋭い。「君、あのコメント、どういうつもりだ?公の場で妹を皮肉るなんて何考えてる!」

私が説明する間もなく、彼は畳みかけるように続けた。「今日君は結婚式で十分に恥を晒しただろ!それでもまだ京子を巻き込むつもりか?」

私はスマホをベッドの横に置き、静かに言った。「皮肉じゃない。あれは本当にお祝いのつもりだった」

私の静けさに、兄は一瞬だけ言葉を失った。彼は視線が床に置かれた荷物に落ちると、鼻で笑った。

「またその手か?荷物をまとめて家出でもして、みんなの気を引こうって?どうせ誰かに引き止めてもらいたいんだろ?

君、昔からそうやって芝居がかったことばかりしてる。京子を見習って、大人になれよ」

そして、彼は当然のように命令を続けた。「京子がチーズフォンデュを食べたいって言ってる。君が作れ。それと、ちゃんと謝れ」

まるで私が何かを借りているかのような口調だ。

私はいつものように反論せず、ただ一言「分かった」とだけ言い、台所へ向かった。

私の反応に兄は驚いたのか、声を荒げた。「待てよ。料理に何か仕込むつもりじゃないだろうな?

なんで今回は素直に言うこと聞く?」

私は振り返り、目の縁が赤くなるのを感じた。「お兄さんの目には、私がそんなふうに見えるの?」

私の表情があまりにも痛々しかったのか、兄は眉をしかめ、視線を逸らしながら言葉を和らげた。「……君にそんな度胸、あるはずがない」

そして、今日の出来事にあっさりと「説明」を与えた。「京子の卒業式は一生に一度だろ。君の結婚式は、また今度やればいい」

「また今度やればいい」?

彼らにとって、私の結婚式はただの行事のひとつで、代わりがいくらでもある、「集まり」に過ぎない。

今日、教会の長いテーブルには街中の名士が並び、メディアのカメラは空いたままの新郎席を映していた。私はスポットライトの中に一人で立ち、十分間、微笑み続けた。そのあと、係員に促され、私は静かに舞台を降りた。

尾崎翔(おざきしょう)、ヤクザの親分であり、いつも「約束を守る男」と呼ばれる彼も、私に発する最初の言葉がこうだった。「また今度やればいい」

私は俯きながら、台所に入り、食材の下処理を始めた。

ホタテの殻をむくと、塩水が手の肌にしみる。指先も、赤く腫れ上がっていく。私は海鮮アレルギーなのだ。

それでも、私は涙が出なかった。痛みにはもう慣れているから。痛いのは、体ではなく、慣れたことそのものだ。

婚約式のとき、京子が「お腹が痛い」と言った。

その瞬間、翔は私の婚約者でありながら、皆の前で私を置き去りにし、一言の迷いもなく彼女を病院へ送っていった。

私はその場に残り、笑顔を作りながら客たちに謝罪し、一人で式を終えた。

私が置き去りにされたのは、あれが九十九回目だ。

そして今日が、百回目になる。

リビングから京子の甘えた声が聞こえてきた。「お兄さん、このお菓子の袋、開かないの」

悠真はすぐに立ち上がり、慌てて駆け寄った。「手を使うな。ケガでもしたらどうする。君の手はピアノを弾くためのものだろ」

その声には、あふれるほどの優しさがある。

私が料理を運ぶと、悠真は皿を受け取り、私を見ることなく、京子に向かって言った。「熱いから気をつけろよ」

彼の笑顔が一瞬だけ浮かび、私の存在をすり抜けていった。まるで、私はただの給仕人であるかのように。

私は部屋に戻り、ドアを閉めた。

机の前に座り、ノートパソコンを開くと、画面の中央でカーソルが瞬いている。そこには、書きかけのメールがある。【国境なき医師団プロジェクト】

私は最後の一文を打ち込んだ。【二週間以内に、いつでも出発可能です】そして、送信ボタンを押した。

彼らに失望したのは、これが初めてではない。

これが百回目であり、最後の一回だ。

スマホを手に取り、彼とのトーク履歴を開いた。最後のメッセージは、あの言葉だ。【結婚式なんて、また今度やればいい】

私は画面を伏せ、机の上に置いた。

彼らが妹だけを愛するなら、それでいい。

私はこの街を出て、この家を出る。私を「延期できる存在」としてしか見ていない、あの男も置いていく。

別れの言葉はいらない。振り返りもしない。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
9
บทที่ 1
“ผู้ช่วยไป๋ นายน้อยเกิดเรื่องแล้ว!”ฉันยังไม่ทันได้สติจากความเจ็บปวดที่ถูกฟัน ก็เห็นพ่อบ้านหน้าซีดเผือดพุ่งพรวดเข้ามาในห้องของฉันฉันก้มหน้าลง ในหัวเต็มไปด้วยภาพเด็กสองคนที่มีเลือดเต็มหน้ากอดฉันร้องไห้โหยหวน“เจ้าพ่อยังอยู่ในงานเลี้ยงของตระกูล นายน้อยบอกว่าตัวเองเวียนหัว หายใจไม่ออก ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องพักแขกฝั่งตะวันออก” พ่อบ้านลดเสียงต่ำลง “…ผู้ช่วยไป๋ คุณไปดูหน่อยเถอะ?”ฉันชะงักฝีเท้า เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มฝ่ามือ ฉันได้เกิดใหม่ในวันที่เผยจื่อโม่โดนยา!“เรียกเว่ยหย่าซวนมา” ฉันสั่งเสียงต่ำพี่จางชะงักไป “อะไรนะ?”“อย่ามัวชักช้า เผยจื่อโม่โดนยาแล้ว” ฉันปั้นหน้าขรึม “ถ้าช้ากว่านี้เขาจะไม่ได้แค่เวียนหัวง่ายๆ แบบนี้แล้ว”ชาติที่แล้ว ที่ปรึกษาของตระกูลบอกว่านั่นไม่ใช่ยาปลุกเซ็กส์ธรรมดา แต่เป็นยาพิษลับ “ซินตู๋” ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณของตระกูลอื่น หลังจากออกฤทธิ์แล้ว มีเพียงผู้หญิงที่มีกรุ๊ปเลือดและร่างกายตามที่กำหนดเท่านั้น ถึงจะสามารถถอนพิษนี้ได้ มิฉะนั้นผู้ชายจะทิ้งร่องรอยผลข้างเคียงที่ยากจะรักษาให้หายขาดไว้ นั่นคือ “การไร้ทายาท”และฉันก็เป็น “ยาถอนพิษ” เพียงคนเดียวในคฤหาสน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง ฉันสวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมซาตินที่ขาดรุ่งริ่งเดินออกมาจากชั้นใต้ดินสุดทางเดิน เว่ยหย่าซวนกำลังยกชามซุปร้อนๆ ผลักประตูห้องของเผยจื่อโม่ เครื่องสำอางบนใบหน้าไม่อาจปกปิดร่องรอยจากเมื่อคืนได้ ท่าทางการเดินของเธอดูขัดเขินเป็นอย่างมาก ดูท่าเมื่อคืนเผยจื่อโม่คงไม่ได้อ่อนโยนกับเธอเท่าไหร่นักเธอหันมามองกวาดสายตาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงกระดูกไหปลาร้าของฉัน มุมปากยกยิ้ม เชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ผู้ช่วยไป๋ เมื่อคืนคงจะยุ่งไม่เบาเลยสินะ? เพื่อความปรารถนาส่วนตัว ถึงกับยอมไปอ่อยผู้ชายมั่วซั่วในปราสาทตระกูลเผย ไม่กลัวลดคุณค่าตัวเองเลยเหรอ”ฉันปรายตามองเธอ น้ำเสียงราบเรียบ “คุณกำลังพูดถึงตัวเองอยู่เหรอ?”เธอแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เธอพูดจาเหลวไหลอะไร เมื่อคืนเผยจื่อโม่บอกกับฉันด้วยตัวเอง ว่าฉันก็คือนายหญิงคนต่อไปของตระกูลเผย แล้วเธอนับเป็นตัวอะไร”ฉันกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำเข้าหากัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยนายหญิงคนต่อไป?ชาติที่แล้ว คนที่ถอนฤทธิ์ยาให้เจ้าพ่อคือสาวใช้คนหนึ่งสาวใช้คนนั้นได้รับเงินก้อนโตและถูกไล่ออกไปอย่างหมดจด แต่ชาตินี้คนที่เข้าไปข้างในคือฉันฉันกวาดสายตามองชามใน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ฤทธิ์ของพิษซินตู๋รุนแรงเกินไป เพื่อขจัดพิษที่ตกค้าง เผยหานเซียวจึงปกปิดร่องรอยและเดินทางไปพักฟื้นที่ตระกูลสาขาในเนเปิลส์อย่างลับๆก่อนไป เขาสืบจนรู้ความจริงว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของตระกูลคู่อริ และให้คำมั่นสัญญากับฉัน “รอฉันกลับมา ฉันจะต้องรับผิดชอบเธออย่างแน่นอน”ฉันไม่ได้ถามว่าเขาเตรียมจะรับผิดชอบยังไง ฉันรู้แค่ว่า ตราบใดที่เขารู้ว่าฉันท้องลูกของเขา เขาจะต้องไม่ผลักไสฉันแน่นอนการรักษาของเผยหานเซียวต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์……คำพูดที่ฉันกับเว่ยหย่าซวนคุยกันตรงโถงทางเดินเมื่อวานถูกคนรับใช้ในคฤหาสน์ได้ยินเข้าพวกเขาไม่ได้ฟังบริบทหน้าหลังให้ชัดเจน ก็เอาไปลือกันตรงๆ ว่าฉัน “อ่อยนายน้อยเผยจื่อโม่”บ่ายวันนั้น เผยจื่อโม่ก็ประกาศกร้าว “นายหญิงคนต่อไปของตระกูลเผยมีแค่เว่ยหย่าซวนเท่านั้น คำสั่งของเธอคือคำสั่งของฉัน”ด้วยเหตุนี้ ทิศทางลมในคฤหาสน์จึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน“แกได้ยินหรือเปล่า ผู้ช่วยหญิงที่มาจากบ้านนอกคนนั้นหาบอดี้การ์ดมาเป็นชู้รัก?”“ยังจะอ้างว่าเป็นนักเรียนหัวกะทิจากไอวี่ลีกอะไรนั่นอีก ฉันว่าก็แค่อาศัยวุฒิการศึกษามาบังหน้าเพื่อตักตวงเงินทองมากกว่า”คืนที่ฉันเข้าไปในห้องน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
สาวใช้ชั้นล่างกรีดร้องแล้วพุ่งพรวดออกไปที่โถงทางเข้า ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของเผยจื่อโม่“เว่ยหย่าซวน!” เขาพุ่งเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น แล้วตวาดสั่งให้คนไปตามหมอประจำตระกูลมาเว่ยหย่าซวนเอนซบอยู่ในอ้อมอกของเขา น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น “ฉันไม่ระวังเอง… ผู้ช่วยไป๋ไม่ได้ผลักฉันนะ”“ฉันแค่กลัวว่าคุณจะถูกเธอแย่งไป…”“ไป๋จิ้งชิว!” เผยจื่อโม่เงยหน้าขึ้นมามองฉัน น้ำเสียงเย็นเยียบลงฉับพลัน “จับตัวเธอไว้!”บอดี้การ์ดในชุดเครื่องแบบสีดำสองคนเข้ามากดแขนฉันไว้ทันที แล้วลากฉันลงไปคุกเข่าที่ชั้นล่างอย่างป่าเถื่อนหางคิ้วของฉันกระแทกเข้ากับขอบบันไดหิน ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นพล่านขึ้นมาเผยจื่อโม่ก้มหน้ามองลงมาที่ฉัน แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “กล้าแตะต้องเธองั้นเหรอ?”ฉันกัดฟันพูด “ไม่ใช่ฉัน ทั้งคฤหาสน์มีกล้องวงจรปิด เปิดดูก็รู้แล้ว”เว่ยหย่าซวนดึงแขนเสื้อของเผยจื่อโม่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าโทษเธอเลย… เธอไม่ได้ตั้งใจ”“เธอยังจะพูดแทนผู้หญิงคนนี้อีกเหรอ?” ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของเผยจื่อโม่ปะทุขึ้นกว่าเดิม เขากอดเธอแน่นขึ้น “ฉันจะระบายแค้นนี้แทนเธอเอง”ฉันเม้มปากยิ้มขื่น เขาไม่เคยฟังคำอธ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
ท่าทางของเผยจื่อโม่แข็งทื่อ มีดในมือค่อยๆ วางลงเขาหันขวับไปอธิบาย “พ่อ ไป๋จิ้งชิวผลักเว่ยหย่าซวนตกบันได ผมกำลังสั่งสอนเธออยู่!”พอเห็นร่างของเผยหานเซียว ในที่สุดฉันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกฉันฝืนทนความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่แผ่ซ่านมาจากใบหน้า ขยับมุมปากตะโกนลั่น “ฉันไม่ได้ทำ”“ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร อย่ามาแก้ตัว!” เผยจื่อโม่ตวาดกร้าว “พ่อ ผู้หญิงสันดานเสียแบบนี้ ไม่คู่ควรที่จะอยู่ในตระกูลเผยเลยสักนิด”ฉันจ้องเขาเขม็งอย่างเย็นชา “เผยจื่อโม่ ฉันทำหรือไม่ทำ นายก็ไปเปิดกล้องวงจรปิดดูเอาเองสิ”“นายมีสิทธิ์อะไรมาทำลายหน้าฉัน?”เว่ยหย่าซวนกัดริมฝีปาก หางตาแดงเรื่อมองไปทางเผยหานเซียว “เจ้าพ่อ… ฉันไม่ระวังตกลงไปเอง ไม่โทษเธอจริงๆ เป็นความผิดของฉันทั้งหมดเองค่ะ”เผยหานเซียวไม่พูดอะไร แต่วินาทีต่อมาที่เดินเข้าไปใกล้ เขาก็ยกขาเตะเผยจื่อโม่กระเด็นออกไปไกลถึงสองเมตร กระแทกเข้ากับเสาตรงโถงทางเข้าอย่างจังน้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยจิตสังหาร “แกอยากจะเป็นไอ้สวะที่แยกแยะผิดถูกไม่ออกงั้นเหรอ?”สิ้นเสียง เขาก็ก้มตัวลง โอบฉันเข้าไปในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง ก้มหน้าตรวจดูบาดแผลบนใบหน้าของฉันที่ยังมีเลือดซึ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
เวลาผ่านไปเพียงวันเดียว พวกคนรับใช้ในคฤหาสน์ที่เคยพูดจาถากถางเยาะเย้ยต่อหน้าฉัน ก็ถูกไล่ออกไปในชั่วข้ามคืน และถูกแทนที่ด้วยคนใหม่กลุ่มหนึ่งที่เผยหานเซียวส่งมาในห้องวีไอพีของร้านเครื่องประดับ ฉันมองดูตัวเองที่ประดับประดาด้วยเพชรนิลจินดาในกระจกเครื่องประดับทั้งชุดมูลค่ามากกว่าสองพันห้าร้อยล้านบาท ตรงกลางสร้อยคอประดับด้วยเพชรสีชมพูหายาก ซึ่งเผยหานเซียวเป็นคนประมูลมาด้วยตัวเองจากงานประมูลระดับท็อปที่เนเปิลส์ชาติที่แล้ว ตอนที่ฉันแต่งงานกับเผยจื่อโม่ เขายังตัดใจซื้อสร้อยเงินที่ขายตามแผงลอยข้างทางให้ฉันสักเส้นไม่ลงเลยยังไม่ทันที่ฉันจะได้รำลึกถึงความหลังในชาติที่แล้ว เผยจื่อโม่ก็ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน แล้วจ้องเขม็งมาที่ฉัน“เธอนี่มันต่ำตมจริงๆ เพื่อที่จะได้เข้าตระกูลเผย ถึงกับยอมถอดเสื้อผ้าให้ตาแก่เลยเหรอ?”ฉันลูบเบาๆ ที่รอยมีดบนใบหน้าที่ยังตกสะเก็ดไม่สนิทนัก มองเขาแวบหนึ่งพลางหัวเราะเบาๆ “เขาอึดกว่านายจริงๆ นั่นแหละ”สีหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที ความโกรธเกรี้ยวพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงหางคิ้ว“เธอ… เธอพูดว่าอะไรนะ? ไป๋จิ้งชิว เธอจงใจพูดแบบนี้ก็เพื่ออยากจะเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่ไหม?”ฉัน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
บนกระดาษเขียนไว้อย่างชัดเจน ลูกแฝด หกสัปดาห์มือที่ถือแก้วไวน์ของเผยหานเซียวชะงักไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่กระดาษแผ่นนั้น เนิ่นนานก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา“นี่เรื่องจริงเหรอ?”“ลูกของเราเหรอ? พระเจ้า ที่รัก ฉันเซอร์ไพรส์มากจริงๆ!”แววตาที่เคยเคร่งขรึมเป็นอย่างมากของเขาพลันอ่อนโยนลง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่ปิดบังวินาทีต่อมา เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโพสต์ลงโซเชียลทันที“ตระกูลเผยกำลังจะต้อนรับทายาทสืบทอดรุ่นใหม่ สองคน”ผ่านไปไม่นาน ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกผลักออก เผยจื่อโม่เดินเข้ามาเขามองเห็นฉันตั้งแต่แวบแรก สายตากวาดมองไปที่หน้าท้องของฉัน สีหน้าแทบจะบิดเบี้ยวฉันยิ้มพลางลุกขึ้น ชูแก้วแชมเปญในมือขึ้น “เผยจื่อโม่กลับมาพอดีเลย มาสิ มาฉลองให้กับสมาชิกใหม่ของครอบครัวเราหน่อยไหม?”สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่ท้องของฉัน ขบกรามแน่น“ไป๋จิ้งชิว!”พูดยังไม่ทันจบ เผยหานเซียวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ห้ามเรียกชื่อเต็มของเธอตรงๆ เธอคือแม่ของแก”สีหน้าของเผยจื่อโม่ทะมึนลงอย่างสิ้นเชิง โกรธจนหน้าสั่นไปหมดทั้งหน้าส่วนฉัน มองดูความอัดอั้นตันใจบนใบหน้าของเขา อารมณ์ก็ผ่อนคล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
เพียงแค่เผยจื่อโม่กระชากฉันทีเดียว หน้าท้องของฉันก็เกิดอาการมดลูกหดรัดตัวอย่างรุนแรงขึ้นมาทันทีเผยหานเซียวไม่พูดพร่ำทำเพลง ขับเครื่องบินด้วยตัวเอง ไปส่งฉันที่ศูนย์การแพทย์เอกชนบนเกาะหลักของซิซิลี ตลอดทางเขาตีหน้าขรึมไม่ยอมพูดอะไรเลยสักคำแพทย์เจ้าของไข้คือที่ปรึกษาแผนกสูติกรรมที่ตระกูลแต่งตั้ง ประสบการณ์โชกโชนเป็นอย่างมากหลังจากการตรวจ แพทย์ก็ถือใบอัลตราซาวด์สี่มิติเดินออกมาจากห้องพักผ่อน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม“ยินดีด้วยครับนายท่าน เป็นฝาแฝดชายหญิงครับ”เผยหานเซียวชะงักไปหลายวินาทีถึงจะตั้งสติได้ รับใบมา จ้องมองทุกตัวอักษรอย่างละเอียดถี่ถ้วน“เด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิง… เป็นแฝดชายหญิงเหรอ?”จู่ๆ เขาก็ก้มหน้าลงหัวเราะ วินาทีต่อมา เขาก็ดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่น น้ำเสียงเจือไปด้วยความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็น“ไป๋จิ้งชิว เธอคือความภาคภูมิใจของตระกูลเผย”ฉันยิ้มพลางเอนซบในอ้อมอกของเขา เอ่ยเย้าแหย่เสียงเบา “แล้ว ‘ความภาคภูมิใจ’ นี่ จะได้รับรางวัลอะไรบ้างหรือเปล่าคะ?”เผยหานเซียวเลิกคิ้ว หยิบเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วปึกหนึ่งออกมาจากซองเอกสารหนังข้างๆ“นี่คือบร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หน้าท้องของฉันก็ค่อยๆ นูนชัดขึ้น ตอนนี้เข้าสู่ช่วงปลายของการตั้งครรภ์แล้วช่วงนี้เผยหานเซียวแทบจะดูแลฉันด้วยตัวเองตลอด ไม่ยอมให้คนอื่นทำแทนเลยสักอย่าง ทุกวันเขาจะเดินเล่นเป็นเพื่อนฉัน แถมยังเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้ด้วย“ไป๋จิ้งชิว นี่ให้เธอ”ข้างในคือสร้อยคอไข่มุกที่ส่องประกายแวววาวฉันมองแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร“เป็นไข่มุกที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียเลยนะ”เขาบีบสร้อยคอเบาๆ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย จากนั้นก็ยัดมันกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างสบายๆ“เธอชอบแบบไหนล่ะ? งานประมูลครั้งหน้า ฉันจะให้คนส่งมาให้โดยตรงเลย”เขาหวีผมให้ฉันเบาๆ ท่าทางระมัดระวังเป็นอย่างมาก ราวกับกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บขณะที่ฉันกำลังเตรียมจะตอบกลับ โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนกะทันหัน มีข้อความใหม่ในวีแชตเป็นเผยจื่อโม่ที่ส่งมาอีกแล้ว “ไป๋จิ้งชิว เธอสบายดีไหม?”ฉันปิดข้อความทิ้งโดยไม่ลังเลเลยสักนิด แล้วโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ข้างๆเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ หายไปไม่กี่วันก็ส่งข้อความมาก่อกวน ถามว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่สำหรับเขาแล้ว มีเพียงสิ่งที่ไม่ได้ครอบครองถึงจะดีที่สุด พอได้มาครอบค
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status