All Chapters of Guilty of Loving You : Chapter 11 - Chapter 20

Alas-tres na ng madaling araw pero ang mga mata ko ay tila nakikipagtitigan pa rin sa kisame ng kwarto ko. . Tapos na ang Bar. Dapat ay mahimbing na ang tulog ko dahil sa sobrang pagod, pero sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, ang nararamdaman ko ay hindi ang relief ng pagtatapos ng exams—kundi ang init ng yakap ni Lucas sa gitna ng España."Bakit ba hindi ka maalis sa isip ko, Salazar?" bulong ko, sabay takip ng unan sa aking mukha.Ang puso ko ay nagbibigay na ng verdict, at ang hatol ay guilty. Guilty sa pagpapatibok ng mabilis sa tuwing malapit siya. Guilty sa paghanap ng kaniyang amoy sa hangin. At guilty sa pag-asa na sana ay hindi pa natapos ang gabing iyon.Tumayo ako at naglakad patungo sa kusina para uminom ng tubig. Sa tapat ng refrigerator, nakadikit ang isang picture naming dalawa ni Mia noong graduation. Napangiti ako nang bahagya, pero agad ding nawala iyon nang maalala ko ang itsura ni Lucas noong gabing iyon. Ang distansyang inakala kong hindi mabubura ay tila n

Ang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ng aking kwarto ay tila isang mapanghusgang titig. Masakit ang ulo ko, hindi dahil sa alak, kundi dahil sa dami ng iniisip. Sa tabi ng unan ko, nakalatag ang gavel necklace na ibinigay ni Adrian kagabi. Sa kabilang banda, ang phone ko ay nakataob. Naroon ang mga mensahe ni Lucas. Ang mga salitang nagpapakaba sa akin sa paraang hindi kailanman nagawa ni Adrian sa loob ng tatlong taon naming relasyon."Danah, bumangon ka na. Male-late tayo sa brunch kasama ang mga Villareal," tawag ni Mama mula sa labas ng pinto.Bumuntong-hininga ako. Ipinikit ko ang aking mga mata at pinilit na burahin ang imahe ni Lucas sa isip ko. Reality check, Danah. You are a Laureano. You are engaged to a Villareal. Stop acting like a teenager with a crush on a bad boy.Nag-ayos ako. Pinili ko ang isang pastel pink na dress na aabot hanggang tuhod—disente, pormal, at mukhang kagalang-galang. Itinali ko ang buhok ko sa isang maayos na bun at isinuot ang kwintas na bigay

Maaga akong nagising dahil sa silaw ng araw na tumatama sa singsing na nasa daliri ko. Ang diamond ring na bigay ni Adrian ay tila nagpapaalala sa akin ng bawat obligasyong kailangan kong gampanan ngayong araw. Engagement party planning. Meeting with the caterers. Fitting ng gown para sa malaking dinner mamaya."You can do this, Danah. Isang taon na lang, Attorney Villareal ka na," bulong ko sa sarili ko habang humaharap sa salamin.Pero bakit sa tuwing tinitingnan ko ang sarili ko, hindi ang "perpektong bride" ang nakikita ko? Ang nakikita ko ay ang babaeng nanginginig ang tuhod nang halikan siya ng kaniyang kaaway sa rooftop dalawang gabi lang ang nakakaraan. Ang "lamat" sa gintong buhay na binuo para sa akin ay hindi nakikita ng iba, pero nararamdaman ko ang bawat bitak nito sa loob ng dibdib ko.Eksaktong alas-nuwebe, dumating si Adrian sa condo ko. Naka-puting polo shirt siya na laging plantsado, amoy mamahaling pabango, at may dalang kape. He looked like a dream. He looked like

Ang bigat sa dibdib ko ay tila isang malaking bato na hindi ko maialis-alis simula nang magising ako. Habang papalapit ang araw ng engagement party, mas lalong sumisikip ang mundo ko. Ngayong araw ang huling fitting ng gown ko, at gaya ng inaasahan, si Mama at ang nanay ni Adrian na si Tita Elena ang kasama ko.Nakatayo ako sa gitna ng isang exclusive bridal boutique sa Makati. Ang paligid ay puro puti, kumikinang na mga kristal, at amoy ng mamahaling pabango. Humarap ako sa malaking salamin habang tatlong designer assistants ang maingat na inaayos ang laylayan ng gown ko."You look like a goddess, Danah. Adrian is so lucky to have you," sabi ni Tita Elena habang nakatingin sa repleksyon ko sa salamin. May hawak siyang baso ng champagne at ang kaniyang mga mata ay puno ng garbo."Salamat po, Tita," tipid kong sagot. Pinilit kong ngumiti, pero ang totoo, nangangalay na ang mga panga ko sa pagpapanggap."Danah, ayusin mo ang tindig mo. You represent the Laureano family. Huwag kang lulay

Nagising ako sa tunog ng malakas na ulan na humahampas sa bintana ng maliit na unit ni Lucas. Ang silid ay nababalot pa ng dilim, maliban sa manipis na liwanag na nanggagaling sa mga streetlights sa labas. Sa tabi ko, naramdaman ko ang mahimbing na paghinga ni Lucas. Ang kaniyang braso ay nakapulupot sa bewang ko, tila sinisigurado na hindi ako mawawala sa gitna ng gabi.Dahan-dahan akong gumalaw, pilit na inaalala ang mga nangyari. Ang alak, ang tawag ni Adrian, ang sakit ng pagtakwil ng pamilya ko, at ang init ng bawat haplos ni Lucas. Ramdam ko pa rin ang bawat halik niya sa aking balat—isang uri ng pag-angkin na hindi ko kailanman naramdaman sa loob ng ilang taon. Kay Lucas, hindi ako ang tropeong kailangang ipakita sa mundo. Kay Lucas, ako lang si Danah.Dahan-dahan kong inabot ang phone ko sa sahig. Pagbukas ng screen, halos mabitawan ko ito.147 Missed Calls.238 Unread Messages.Karamihan ay galing kay Adrian. Ang iba ay kay Mama, kay Papa, at pati na rin sa sekretarya ng firm