Todos os capítulos de ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร: Capítulo 61 - Capítulo 70

วันที่ 29 เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ เสี่ยวอวี่กับแม่สามีทอดลูกชิ้นหัวไชเท้ากับลูกชิ้นผักกาดขาว เด็ก ๆ วิ่งมาดูการทอดอาหารสำหรับเทศกาล เสี่ยวอวี่จึงปั้นลูกชิ้นให้เด็กๆ กินเป็นของว่างคนละสองสามลูก พวกเขาไปนั่งกินบนเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ เสี่ยวหนี่อุ้มน้องสาว พยายามจะป้อนให้น้องกินด้วย เสี่ยวอวี่เห็นแบบนั้นก็รีบเดินมาบอก“น้องสาวยังเล็ก ยังกินไม่ได้” น้องสาวของเสี่ยวหนี่ชื่อ ว่า ‘เสี่ยวฮุ่ยหนี่’ ในครัวมีควันมาก เสี่ยวฮุ่ยหนี่ก็หลับไป เสี่ยวหนี่จึงอุ้มน้องกลับบ้านไปต้าจู้อายุ 7-8 ขวบแล้ว เริ่มเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ บ้างแล้ว เสี่ยวอวี่ยื่นลูกชิ้นทอดให้ แต่…เขากลับก้มหน้าไม่กล้ารับมากิน“ต้าจู้ หนูไม่ชอบกินลูกชิ้นทอดเหรอ ?” เขาชอบกินมาก แต่ว่า…“อาสะใภ้เล็กครับ แม่ผมเคยต่อว่าอาที่บ้าน ผมเลยรู้สึกละอายใจ ไม่กล้ากิน”เสี่ยวอวี่ได้ยินอย่างนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เด็กคนนี้ซื่อจริง ๆ เลย“อาว่า…หนูเป็นเด็กดีมาก ๆ เลยนะ ต่อไปก็ให้ตั้งใจเรียนเหมือนอาเล็กกับอาสะใภ้นะ หนูก็คือหนู แม่ของหนูก็คือแม่ของหนู อายกตัวอย่างนะ ถ้าเสี่ยวจู้ทำเรื่องไม่ดี อาจะไม่โกรธหนูเลย ถ้าอาโกรธ อาจะโกรธแค่เสี่ยวจู้ เข้าใจ

พี่สาวของนักข่าวหานเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก เรื่องอื่นอาจารย์ใหญ่ก็ไม่รู้ เสี่ยวอวี่จึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมอีก ตั้งใจว่า รอสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งก่อน แล้วค่อยไปสืบเรื่องนักข่าวคนนี้ก็แล้วกัน…หลังจากที่ทานข้าวเสร็จกลับมาที่บ้าน นักเรียนชั้น ม.ปลายปีสุดท้ายจะเริ่มกลับมาเรียนอีกครั้งหลังวันที่ 10 หลังเทศกาลตรุษจีน หัวหน้าห้องชั้น ม.ปลายปีสุดท้ายคนเดิมมีความกระตือรือร้นมาก ยังช่วยสลับที่นั่งให้เธอกับซิงโจวได้นั่งริมหน้าต่างติดกับผนังด้วยในห้องเรียนไม่มีการแก่งแย่งชิงดีกัน ทุกคนต่างมุ่งมั่นทบทวนบทเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบ ในช่วงพักเที่ยง เพื่อนร่วมชั้นหลายคนมักจะมาขอคำแนะนำในการเรียนจากเสี่ยวอวี่ เพราะถึงแม้จะเพิ่งเข้ามาเรียนชั้น ม.ปลายปีสุดท้าย เธอก็ยังสอบได้ที่ 1 ของชั้นเรียนเสมอไม่นาน…ตำแหน่งที่ 1 ของเสี่ยวอวี่ก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้อีกต่อไป ในการสอบกลางภาค ซิงโจวได้ที่ 1 เสี่ยวอวี่ได้ที่ 2 หัวหน้าห้องได้ที่ 3 แม้แต่วิชาที่อ่อนที่สุดอย่างคณิตศาสตร์ ซิงโจวก็ยังติด 1 ใน 10 ของชั้นเรียน ส่วนวิชาภาษาจีน การเมือง ประวัติศาสตร์ และภูมิศาสตร์ เขาได้ที่ 1 ของสายชั้นทั้งหมด ซึ่ง…เสี่ยวอวี่เอ

คนขับรถมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นว่ารถ 2 คันข้างหลังจู่ ๆ ก็จอดลง คนขับรถคันหลังรีบวิ่งลงจากรถ ตรงเข้าไปในไร่ข้าวโพดข้างทาง เขาก็รีบหยุดรถดู ก่อนจะเอ่ยถาม“อาจารย์ใหญ่ รถสองคันข้างหลังเป็นอะไรไป ?” หม่านฝูรีบร้อนลงจากรถไปดูไม่นาน…ก็กลับมาพร้อมกับใบหน้าโกรธเกรี้ยว มือไม้สั่นไปหมด แล้วบอกกับกับทุกคนว่า คนขับรถสองคันหลัง หลังจากที่กินข้าวที่โรงอาหารเสร็จ ก็ได้ดื่มน้ำถั่วเขียวกันต่อคนละชามใหญ่ ตอนนี้…ท้องเสียไม่หยุด ขับรถไปต่อไม่ไหวแล้วคนขับรถที่เสี่ยวอวี่นั่ง โชคดีที่ตอนเที่ยงกินเยอะไปหน่อย เลยไม่ได้ดื่มน้ำถั่วเขียวหม้อนั้น หรือไม่…ก็อาจจะได้ยินเรื่องที่เธอไปบอกกับอาจารย์ใหญ่เสียก่อนก็เลยยังไม่ได้ดื่ม ไม่อย่างนั้น ก็คงท้องเสียเหมือนกับคนอื่น คนขับรถทั้ง 3 เพราะช่วงบ่ายต้องไปส่งนักเรียนสอบ จึงอยู่ทานข้าวที่โรงอาหาร โชคดีจริง ๆ ที่พวกเขาไม่เป็นอะไรมากหม่านฝูลงจากรถ จัดแบ่งให้ครูอาจารย์นั่งรถที่เสี่ยวอวี่นั่งอยู่ไปส่งนักเรียนกลุ่มแรกก่อน ส่วนตนเองนั้น จะอยู่ปลอบใจนักเรียนที่นั่งรถ 2 คันหลังก่อน พวกเขายังมีเวลาอยู่ ไปตามคนขับที่สถานีขนส่งยังทัน จะไม่ให้เรื่องนี้กระทบกับการสอบในวันพรุ่งนี้อย

หานซีรู้สึกคาดหวังนิด ๆ กับหลานชายที่เป็นนักเรียนอันดับ 1 ด้านมนุษยศาสตร์ของมณฑลหยุนที่ยังไม่เคยพบหน้าคนนี้มาก………….พอเสี่ยวอวี่สอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่ง พ่อของเธอที่อยู่เมืองหยุนซินอันไกลโพ้นได้ดูโทรทัศน์ก็เห็นเธอกับซิงโจวปรากฎอยู่ในนั้น รู้ว่าเธอกับซิงโจวสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกัน ก็รีบเขียนจดหมายรับรองส่งมาหาเธอทันที ถามว่า…เธอจะพาซิงโจว กลับไปเยี่ยมบ้านเมื่อไรในจดหมายยังแนบธนาณัติ 200 หยวนมาด้วย บอกให้เธอพกไปใช้ตอนที่ไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งและยังเขียนบอกอีกว่า ถ้าเงินไม่พอใช้ จะส่งมาให้อีก เกาเฟินรู้สึกแปลกใจมาก เสี่ยว อวี่อยู่ที่หมู่บ้านต้าเหอมา 2 ปีแล้ว พ่อของเสี่ยวอวี่ก็เหมือนคนที่หายสาบสูญ ไม่เคยส่งจดหมายมาให้ ไม่เคยส่งเงินมาให้ด้วย ตอนนี้…พอรู้ว่าลูกสาวสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่ง กลับรีบส่งเงินมาให้ถึง 200 หยวน ด้วยความสงสัย เกาเฟินจึงเอ่ยถาม“พ่อของหนู อยากจะกลับมาดีกับหนูใช่ไหม ?” ลูกสาวและลูกเขยกำลังจะมีอนาคตที่สดใส เรียนจบแล้วมีความเป็นไปได้สูงที่จะได้ทำงานอยู่ที่ปักกิ่งพ่อของเสี่ยวอวี่มีลูกชาย 2 คนลูกสาว 1 คน ก็คือเสี่ยวอวี่กับพี่ชายเธออีก 2 คน และยังมีลูกสาวของ

หว่านหลี่เคยดูการสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ เพิ่งจะเห็นกับตาตัวเองก็วันนี้ เขารู้สึกว่า ซิงโจวนั้นเหมือนคนไม่ปกติ แต่…นอกจากเรื่องที่ซิงโจวพูดน้อยแล้ว ก็เหมือนคนปกติทุกอย่าง หว่านหลี่เขาชี้ไปที่เตียงบนของหานซีแล้วพูดว่า“เตียงบนของหานซียังว่าง ถ้านายไม่อยากนอนเตียงข้างบน นายเปลี่ยนมานอนเตียงข้างล่างของฉันก็ได้นะ”ซิงโจวส่ายหน้า สำหรับเขาแล้ว จะนอนข้างบนหรือข้างล่างก็เหมือนกันหมด“ไม่เป็นไร ขอบคุณ” พูดจบ...เขาก็ไปจัดของ หลังจากที่จัดของเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้พาเสี่ยวอวี่ไปที่หอพักหญิง หานซีคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่จึงรีบตามซิงโจวไป“ฉันพาไปเอง” แต่...หว่านหลี่กลับดึงหานซีไว้“นี่...หานซี สองคนนั่นมาจากหมู่บ้านต้าเหอ เพิ่งมาถึงปักกิ่ง ให้พวกเขาไปหอพักเองเถอะจะได้รู้ หอพักหญิงอยู่ใกล้แค่นี้เอง คิดว่าพวกเขาจะหาไม่เจอหรือไง ?”หานซีรู้สึกเสียดายมาก แต่...ก็ต้องหยุดอยู่ตรงนั้นไม่ตามไป เขายังจะทำความรู้จักกับหลานชายคนนี้ให้มากกว่านี้ แต่...ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็เรียนสาขาเดียวกัน ยังมีเวลาทำความรู้จักอีกเยอะ หว่านหลี่เข้าใจผิดคิดว่าหานซียังเด็กและวู่วาม หลงใหลในความงามของผู้หญิง จึงเกิดความรักใคร่