All Chapters of ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร: Chapter 71 - Chapter 80

การที่ปู่ของซิงโจวได้รับการพิสูจน์นั้น ส่วนหนึ่งมาจากหยวนจงที่พยายามติดต่อประสานงานอย่างไม่หยุดหย่อนมาหลายปี และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะนโยบายที่เปิดกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนร่วมรบเก่า ของท่านหลังจากได้รับการฟื้นฟูเกียรติยศก็ได้รับตำแหน่งสูง ทำให้ขั้นตอนการดำเนินการเป็นไปอย่างราบรื่นถ้าจะให้พูด เรื่องนี้ทุกคนควรจะยินดีกับย่าของซิงโจว แต่...อยู่ ๆ หลังคาบ้านของย่าเขาก็รั่วซึม ตกดึกฝนตกหนักทำให้ผ้าห่มและที่นอนเปียกโชก วันต่อจึงทำให้ย่าของเขาไม่สบายลุกไม่ขึ้น ลูกสะใภ้ทั้งสองจิตใจโหดเหี้ยมเห็นอย่างนั้น คิดว่า...ถ้าปู่ของเขากลับมา ย่าของเขาจะต้องฟ้องปู่แน่ ๆ จึงภาวนาให้ย่าของเขาตายไว ๆ และจงใจไม่พาย่าไปโรงพยาบาลผ่านไปสองวัน ย่าของเขาก็เสียชีวิตด้วยอาการป่วย พอหยวนจงไปพบศพก็เย็นชืดแล้ว ภาพที่หยวนจงเห็น ทำเอาเขาแทบคลั่ง ไม่เข้าใจว่าหลายปีที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร พี่สาวคอยเป็นห่วงครอบครัวของเขามาโดยตลอด แต่...เขากลับปล่อยให้พี่สาวต้องตายหยวนจงตัวคนเดียวสู้ลูกติดทั้งสองไม่ได้ ถูกทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาล พอปู่ของซิงโจวกลับมา สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือภาพของลูกหลานกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้าโรง

เสี่ยวอวี่ยื่นเงินกับคูปองให้หานซีแล้วพูดกับเขาว่า “นายไปซื้อข้าวสาร ไข่ เนื้อ ผักนะ วันนี้...เราจะไปกินข้าวที่บ้านยายโจวกัน”หลานสะใภ้เขาคนนี้ชอบทำตามอารมณ์ตัวเองจริง ๆ เลย “นี่...ฉันว่านะ เธอไม่ได้เข้าไปถึงในครัวหรอก ป้าใหญ่คงไล่เธอออกมาก่อน”“นายไปซื้อของตามที่ฉันบอกก่อนเถอะ ฉันกับฝูซิงจะไปที่บ้านยายโจวก่อน”หานซีคืนเงินให้เสี่ยวอวี่ แต่...คูปองนั้นเขาเก็บไว้ เขาไม่มีคูปอง แต่...มีเงินติดตัว“นั่นคือป้าของฉัน ฉันออกเงินซื้ออาหารเอง เธอออกคูปองก็พอ”เสี่ยวอวี่ไม่เถียงอะไรกับหานซีอีก ขณะที่นั่งรถโดยสารประจำทางไปที่บ้านของยายโจว เสี่ยวอวี่ก็ได้เล่าความฝันที่เธอฝันเมื่อคืนให้ซิงโจวฟัง“ปู่คุณเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ในบ้านก็แขวนผ้าขาวเต็มไปหมด ย่าคุณป่วยหนักแล้วเสียชีวิต ฉันอยากจะไปหาคุณตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว แต่...ขณะที่ฝันอยู่ฉันลืมตาไม่ได้”ซิงโจวเอียงศีรษะมองเธอ ทุกครั้งที่มีเรื่องสำคัญเธอมักจะรู้ล่วงหน้าเสมอ โชคดีที่มีเธอ ถ้าไม่อย่างนั้น กลับไปเจอย่าอีกครั้ง ย่าคงจากเขาไปแล้ว แม้ว่าอาจารย์จะเคยบอกว่าทุกคนจะต้องตาย ไม่มีอะไรต้องเศร้า แต่...เขายังไม่อยากให้ย่าของเขาจากไปตอนนี้เขากุมมือเล

พอเสี่ยวอวี่กับซิงโจวออกไปข้างนอก หยวนจงก็ได้ตักโจ๊กป้อนพี่สาว“พี่ครับ ตอนนี้พี่สบายใจขึ้นมากแล้วใช่ไหม ? อดทนรออีกนิดนะพี่ อีกเดี๋ยวพี่ก็จะได้ไปรับลูกสะใภ้พี่มาอยู่ด้วยแล้ว”“ยังไม่รีบร้อนไปรับมาหรอก”“ทำไมล่ะครับ ?” หยวนจงไม่เข้าใจเลยจริง ๆ พี่สาวเขายอมรับซิงโจวแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมรับเกาเฟินล่ะ ?โจวจิ๋นได้ยินมาว่า เกาเฟินอยู่ที่ชนบทเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เลี้ยงลูก 3 คนจนเติบใหญ่ ซิงโจวก็เป็นเด็กที่ไม่ชอบพูด ไม่รู้ว่าต้องทนต่อสายตาดูถูกและคำนินทามากแค่ไหน ในบ้านของตนยังมีลูกสะใภ้ที่สร้างปัญหาอีก 2 คน“ลูกชายแสนดีกับลูกสะใภ้ที่แสนดีนั่น รอพี่เขยแกกลับมาก่อน ไม่รู้ว่าเด็กพวกนั้นจะก่อเรื่องอะไรอีก ถ้ารับเกาเฟินมาอยู่ด้วย เกิดเด็กพวกนั้นทำให้ลำบากใจจะทำยังไง ? ให้เกาเฟินต้องมาทนกับเด็กพวกนั้นเหรอ ? รอให้พี่จัดการเด็กสองคนนั้นก่อน แล้วค่อยรับเกาเฟินมาอยู่ด้วย”รับลูกสะใภ้มาอยู่ด้วย โจวจิ๋นก็อยากจะให้ลูกสะใภ้ได้อยู่อย่างสุขสบาย เกิดรับเกาเฟินมาอยู่ด้วยตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ซู่เหวินได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกชื่นชมพี่สาวสามีมาก ๆ“พี่นี่รอบคอบจริง ๆ เลยนะคะ” หยวนจงอยากจะให้พี่สาวไปพั

โจวจิ๋นรู้ว่าสามีเป็นคนพูดจริงทำจริง ไม่ว่าลูกชายทั้งสองจะคุกเข่าอ้อนวอนยังไง เหวินชิงก็ไม่สนใจไยดี...เหวินชิงเดินไปซื้อผักกับโจวจิ๋น เห็นภรรยาชอบออกมาซื้อของตอนบ่ายจึงเอ่ยถาม“ตอนเช้าผักจะสดกว่าไม่ใช่เหรอ ?” โจวจิ่นมองหน้าสามี ก่อนที่สามีจะถูกทางการจับตัวไป เงินเดือนเขาสูงเท่า ๆ กับเจ้าหน้าที่ทางการระดับสูง การเลี้ยงดูครอบครัวจึงไม่ใช่ปัญหา“ฉันไม่มีรายได้ มีแต่ซู่เหวินที่ยื่นมือมาช่วย ตอนบ่ายผักไม่สดก็จริง แต่...ราคาถูก หลายปีมานี้ฉันก็กินแบบนี้มาตลอด”หลังจากกลับมาอยู่ด้วยกันหลายวัน เหวินชิงก็เข้าใจทุกอย่าง หลายปีที่ผ่านมาภรรยาเขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ไม่ต่างจากตนที่อยู่ในโรงเลี้ยงสัตว์เลย ตนเชื่อว่าภรรยาไม่ได้แสร้งทำเป็นทุกข์ลำบากในช่วงไม่กี่วันนี้ อยู่กินกันมาหลายสิบปี ตนรู้นิสัยของภรรยาตัวเองดีคืนนั้น...โจวจิ่นบอกว่าเจ็บคออยากดื่มน้ำ เหวินชิงจึงลุกไปรินเอาน้ำมาให้ภรรยา แต่...น้ำในกระติกน้ำร้อนเย็นหมดแล้ว ไม่เหลือไอร้อนเลย อากาศแบบนี้ ถ้าภรรยาทนดื่มน้ำเย็นจะต้องปวดท้องแน่ ๆ ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจถือแก้วน้ำไปที่ห้องของลูกชาย อยากจะขอน้ำร้อนสักแก้วให้ภรรยาดื่ม เดินมาถึงที่

หลังจากกลับออกมาจากบ้านของย่าโจวแล้ว เสี่ยวอวี่ก็รีบไปหาตู้โทรศัพท์สาธารณะ โทรไปที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคที่อำเภอ ขอให้คนช่วยส่งข้อความไปที่หมู่บ้านต้าเหอไปหาแม่สามีเธอ นัดหมายให้แม่สามีมารับโทรศัพท์จากเธอกับซิงโจวในเที่ยงของวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นเธอก็ไปที่ที่ทำการไปรษณีย์ส่งเงิน 360 หยวนกลับไปให้แม่สามี..........เกาเฟินได้รับจดหมายจากซิงโจวทุก ๆ 2 สัปดาห์ วันที่ต้องไปรับจดหมายเป็นวันที่เกาเฟินเฝ้ารอ แต่...ได้รับโทรศัพท์จากลูกชายนั้นเป็นครั้งแรก เนื่องจากหมู่บ้านต้าเหอไม่มีโทรศัพท์ คนส่งข้อความจึงบอกว่า“ลูกสะใภ้ของป้าบอกว่า เธอกับลูกชายป้าสบายดี พวกเขาคิดถึงป้ามากอยากจะโทรมาคุยด้วย พวกเขาอยู่ที่นั่นสบายดี ป้าไม่ต้องห่วง”แม้จะรู้ว่าลูกชายกับลูกสะใภ้สบายดี แต่...คืนนั้นตนก็ยังกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เกาเฟินก็ไปนั่งรออยู่หน้าประตูสหกรณ์อุปโภคบริโภค จนกระทั่งถึงเที่ยงวัน เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น ก็รีบไปรับสายทันทีแต่...สิ่งที่ตนไม่คาดคิดเลยคือ เสี่ยวอวี่บอกว่าเจอปู่กับย่าของซิงโจวแล้ว พ่อของซิงโจวไม่ได้กลับไปที่ปักกิ่ง สามีของตนไม่ได้ทิ้งตนกับลูก แต่ว่า...เขาหายสาบสูญไ