ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร

เมื่อคืน…ก่อนนอน ‘เซี่ยเสี่ยวอวี่’ ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอน 6 โมงเช้า แต่…เสียงปลุกกลับไม่ดัง เธอถูกแรงเขย่าของใครคนหนึ่งปลุกให้ตื่น หญิงวัยกลางคนตรงหน้า ใบหน้าแหลม ดวงตาคมเรียว ดูท่าทางค่อนข้างเฉียบกราด แนะนำตัวเองด้วยเสียงห้วนว่า

“ฉันชื่อ ‘หวังสี่เนียง’ ผู้ชายที่เธอพามานั่นมันโง่ เอาไปขายให้เหมืองถ่านหินก็ไม่ได้ราคาหรอก ฉันจ่ายให้เธอ 20 หยวนก็แล้วกันนะ” เสี่ยวอวี่เกือบจะเผลอตอบกลับไปแล้วว่า

“ไม่ได้หรอก ฝูซิงแข็งแรงจะตาย ทำงานเหมือนมี 3 คนอยู่ในร่าง เพิ่มให้อีก 10 หยวนสิ”

ฝูซิง ? เหมืองถ่านหิน ? ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน เหมือนภาพฝันที่เธอเคยฝันเห็นซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง…

เสี่ยวอวี่เติบโตใต้ธงแดง ภายใต้ค่านิยมของศตวรรษที่ 21 เธอไม่อาจยอมรับการค้ามนุษย์ได้ เธอตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง กลืนคำพูดนั้นกลับลงไป เมื่อมองดูอีกที ก็เห็นชายหญิงตรงหน้าสวมเสื้อผ้าแบบยุค 70-80 วัดเก่าที่พวกเขายืนอยู่นั้นมีแต่รูปปั้นแตกหัก ฝุ่นหนา คงเป็นวัดที่ถูกทุบทำลายช่วงต่อต้านความเชื่องมงายเมื่อหลายสิบปีก่อนสินะ

ด้านหลังของสี่เนียงมีชายหัวล้านคนหนึ่ง เขาจ้องมองมาที่เสี่ยวอวี่ด้วยสายตาแปลกประหลาด แววตาเขาเหมือนเปลวไฟกำลังลุกวาบ ผิวของเธอขาวผ่อง ใบหน้าอ่อนละมุน ความงามนั้นสะดุดตาจนเขาเกือบจะคุมสติตัวเองไว้ไม่อยู่ ชีวิตนี้…เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนงดงาม นุ่มนวลเหมือนหญิงสาวตรงหน้ามาก่อน

ชายหัวหัวล้านกระซิบข้างหูสี่เนียงสองสามคำ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่…เสี่ยวอวี่กลับรู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่ สองคนนี้กำลังวางแผนหลอกเธอไปขายต่อสินะ! ชายที่ชื่อฝูซิงหรือซิงโจวอะไรนั่นจะถูกขายให้เหมืองถ่านหิน ส่วนเธอ...จะถูกขายให้พวกชายแก่ที่อยู่อยู่ในหุบเขาลึก

เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตา คิดว่าตัวเองกำลังฝันไป ตั้งแต่จำความได้ เธอมักฝันถึงเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก เหมือนละครที่ไม่มีวันจบ ชีวิตอีกช่วงเวลาหนึ่งของเธอในโลกที่ต่างออกไป แต่…ความฝันในคืนนี้กลับแปลกกว่าเดิม เพราะประโยคเพิ่มให้อีก 10 หยวนที่เธอมักพูดทุกครั้งในฝัน กลับถูกเธอกลืนหายไปในลำคอ ไม่ยอมพูดมันออกมา

ทุกครั้งที่ฝัน มักจะเริ่มจากตอนที่เธอกับซิงโจวเดินทางเข้ามาในเมืองเพื่อจดทะเบียนสมรส แต่…เพียงชั่วขณะเดียว ภาพก็เปลี่ยน กลายเป็นเธอกำลังต่อรองราคากับพวกค้ามนุษย์แทน เพื่อจะขายเขาให้กับเหมืองถ่านหิน เพราะเธอไม่อยากแต่งงานกับคนโง่อย่างเขา เธอแค่ต้องการกลับไปใช้ชีวิตในเมืองแค่นั้นเอง

และสุดท้าย เธอก็ได้รับกรรมของตัวเอง ถูกพวกค้ามนุษย์หิวเงินขายต่อให้คนบนภูเขา กลายเป็นเจ้าสาวของชายแก่ที่ไม่เคยมีเมียมาก่อน คืนนั้นเองชายแก่คนนั้นโดนเธอเตะจนพิการ สูญเสียความเป็นชายไปตลอดกาล ส่วนเธอนั้น ถูกพวกมันซ้อมจนขาหัก กว่าคนมาช่วยจะหาเธอเจอ ก็ใช้เวลา 3 ปีเต็ม

ตอนนั้นเอง ซิงโจวถึงตามหาเธอเจอ เขาพาเธอไปที่สำนักงานจดทะเบียนสมรส สุดท้าย…เธอก็ได้ใบสมรสมา หลังจากแต่งงาน ซิงโจวไม่พูดกับเธอเลย ทั้งวันเอาแต่เงียบอยู่ในมุมของตัวเอง เหมือนโลกทั้งใบของเขาไม่มีเสียงใดนอกจากความเงียบ

เสี่ยวอวี่คิดเสมอว่า เขาคงกำลังแก้แค้น ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดจะขายเขาให้กับพวกค้ามนุษย์ แต่…ความจริงคือ เธอไม่เคยจำได้เลยว่าตัวเองไปหาพวกค้ามนุษย์ตอนไหน ในความทรงจำ ทุกอย่างขาดหายไปจากช่วงที่เธอกับซิงโจวกำลังจะไปจดทะเบียนสมรส แล้วภาพต่อมาก็กลายเป็นตอนที่เธอถูกมัดไว้กลางห้องมืดกับคนแปลกหน้า

ความทรงจำช่วงนั้นว่างเปล่าเหมือนถูกลบไปทั้งตอน แม้แต่ในความฝันก็ไม่มีช่วงนั้นอยู่เลย เสี่ยวอวี่มั่นใจว่า เธอไม่เคยคิดจะขายซิงโจวอย่างแน่นอน เธอไม่ได้ทำ ไม่เคยเลยจริง ๆ หลายปีให้หลัง เธอถึงค่อย ๆ ตระหนักว่า คนที่รักและปกป้องเธอมากที่สุดในชีวิต ก็คือซิงโจว ชายหนุ่มที่เธอเคยมองข้ามไป เขารักเธอจนถึงขั้วหัวใจ

เพียงแต่...ซิงโจวเป็นคนที่มีปัญหาด้านการสื่อสาร เขาเรียนรู้เร็ว ฉลาดเหนือคนทั่วไป แต่…ไม่รู้จะพูดหรือแสดงความรู้สึกอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ซิงโวไม่ใช่คนจากยุคนี้ เขาเป็นคนที่มาจากยุคโบราณ เด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บมาเลี้ยงและฝึกให้เป็นมือสังหาร ในยุคที่เขาจากมานั้น ไม่มีใครเข้าใจอาการของเขา ทุกคนล้วนเรียกเขาว่าปีศาจ

แต่…ทำไมฝันนี้ยังไม่จบอีกล่ะ ? เสี่ยวอวี่เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เธอตัดสินใจจะลองทดสอบดู ว่าที่กำลังเกิดขึ้นนี้คือฝันหรือความจริงกันแน่ เธอยกแขนเรียวขาวขึ้น ตบเข้ากับใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจตรงหน้า เพี๊ยะ!

เสียงตบดังสนั่นจนสี่เนียงหน้าชา ความอับอายผสมความโกรธแผดเผาในดวงตา หญิงคนนั้นกัดฟันกรอด หันไปพยักหน้าให้กับชายหัวล้านข้างหลัง ขายคนเดียวหรือสองคนก็ไม่ต่างกันอยู่แล้ว และสาวน้อยหน้าตาสะสวยขาวเนียนคนนี้ ยังมีค่ามากกว่าผู้ชายคนนั้นเสียอีก

“หาอะไรมาอุดปากมันไว้!! เอาเชือกมามัดให้แน่น!!” น้ำเสียงออกคำสั่งของสี่เนียงเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง

เชือกหยาบครูดกับผิวขาวละเอียดจนเกิดรอยแดง แสบไปถึงกระดูก ความเจ็บปวดแล่นวาบขึ้นมาพร้อมสัญชาตญาณแห่งความกลัว ทำให้เสี่ยวอวี่ตื่นเต็มตา ครั้งนี้...ไม่ใช่ความฝันแล้ว ทุกสิ่งรอบตัว ทั้งเสียง ทั้งกลิ่น ทั้งความเจ็บ ล้วนชัดเจนเกินกว่าจะเป็นภาพหลอน

ถ้าทุกอย่างเกิดขึ้นตามฝันที่เธอเคยฝันเห็น อีกไม่นาน สี่เนียงก็จะใช้ยาทำให้เธอหมดสติ แล้วลากตัวเธอหายไป ส่วนชายหัวล้านจะหลอกซิงโจวออกไปอีกทาง ในฝัน…ฝูซิงจะตามหาเธอให้ทั่ว เขาทุบชายหัวล้านจนสลบ แล้วร่วมมือกับตำรวจออกตามหาเธออยู่นานถึง 3 ปี ถึงได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

แต่…ตอนนี้ เสี่ยวอวี่รู้แล้วว่าทุกอย่างมันคือความจริง เธอมีสติครบถ้วน จำได้ทุกฉากทุกตอนในฝัน และรู้ดีว่าฝูซิงอยู่ข้างนอก ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าวจากวัดร้างนี้ เธอรวบรวมแรงทั้งหมด ตะโกนสุดเสียง

“ฝูซิง ~ ช่วยฉันด้วย!”