ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร

ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร

last updateZuletzt aktualisiert : 22.03.2026
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
91Kapitel
2.0KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ฉลาด

ราชวงศ์

เมื่อทั้งสองอยู่กันคนละยุคต้องมาเป็นสามีภรรยากันในยุค 80 มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น แต่...ไม่เป็นไร สามีเธอคือมือสังหารมาจากยุคโบราณนี่นา เธอไม่กลัวคนพวกนั้นหรอก

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1 ฝันที่กลายเป็นจริง

****** LONG STORY. DETAILED NARRATION. If hindi po okay sa inyo ang mahahabang kwento at madetalyeng narration skip this story na lang po! maraming salamat po!

WARNING MATURE CONTENT R18+ This story contains scenes that are not suitable for young readers. Reader discretion is advised.

DIRTY GAMES WITH THE BILLIONAIRE by: Pennieee

Arazella Fhatima Montes

"You are always drunk, Ariston! tapos uuwi ka pa dito sa bahay nang may dala-dala kang babae? saan ka kumukuha ng kakapalan ng mukha mo, ha? wala ka na ring respeto sa akin bilang ama mo!"

My father, Argon Montes shouted.

This is just a normal day for me. Oo, normal na araw. Dahil ang kuya ko ay sa umaga ang uwi, hindi sa hapon, hindi sa gabi o tanghali kung hindi sa umaga. Lasing na lasing at may kasama pang babae.

Habang pababa ako ng hagdan sa may gilid ay nakita ko ang kasama ni kuya. Maigsi ang suot na skirt halos lumitaw na ang pisngi ng pwet, luwa ang dibdib at naka designer bag na isang sulyap ko lang ay alam ko nang peke.

"Dad, come on? Parang hindi mo naman ito ginawa noon? we were so young when we witnessed how you brought btches in this home."

This argument will last for sure. Pero dahil nga sanay na ako ay pasok sa isang tainga labas sa kabila lang. Nang makababa ako ng hagdan ay dumaan ako sa mismong gitna nila. Dad looked at me for a few seconds. I didn't greet any one of them but when I saw in my peripheral vision that the woman which was just the same level as my shoulder looked at me, I raised my middle finger at her.

"Hey, Ara! that's not nice! ganiyan ba ang natututunan mo sa University ninyo ngayon?" sigaw ni Kuya Ariston. Tumigil naman ako sa paglalakad at humalukipkip, pumihit rin ako paharap sa kanila at blangkong tumingin. Okay, I'll give them some of my attention. Hinead to foot ko rin iyong babae at tumaas ang gilid ng aking mga labi nang makita ang kakapalan na makeup nito.

"You have no taste in women, Kuya. Gustong-gusto mo talaga ng mga clown btches."

"Hoy! malakas akong sumampal, ha!" sabi ng babae sa akin. I pouted my lips and nodded at her. Nang lumapit ako pabalik sa kanila ay tumingin ako kay Dad at nang pumihit ako paharap sa babae ay ibinaba ko ang aking mga kamay at walang sabi-sabi na sinampal ito sa mukha.

"Aahh!" tili nito at kung hindi hawak ng kuya ay tiyak na tumumba na sa sahig.

"Pero mas malakas akong sumampal. Ayan. Masakit ba?" tanong ko. Dad was shaking his head. He didn't say any words and just turned his back. Pumunta na sa silid niya na narito lang rin sa baba.

Then, the woman muttered curses at me. Galit na galit ang mga mata na nakatingin sa akin at alam ko na gaganti. I know also that my brother will not stop his btch. Kaya naman ako na ang lumapit, when I raised my hand for another slap the woman went on my brother's back to hide.

"Tama na iyan, Arazella, 22 ka na hindi ka na dapat nakikipag-away ng ganiyan," naiiling na sabi ni kuya.

"What does it have to do with my age? Iyan ngang kasama mo mukhang 30 pero pumapatol pa sa mas bata."

"W-What? I'm 24 only!" sagot ng babae ng sinamaan ko naman ng tingin.

"Eat and then go to your University. Patapos na ang huling semester, hindi ba? ga-graduate ka na sa mga susunod na buwan."

Hindi ako sumagot at nakatingin lang ako sa kaniya. Bakit parang bigla siyang nagkapakialam sa akin? ito rin ang unang beses na kinausap niya ako tungkol sa pag-aaral ko.

"As if you care if I will graduate or not--"

"I care because you will help me manage Dad's company."

Sa narinig ko ay marahas akong napatingin sa kaniya. Umiling ako ng dahan-dahan. They knew that's not what I want. Sinabi ko na sa kanila, hindi pa man ako nagsisimulang mag-college. I told them that I want to be a model. Pero ipinursige nila ang kursong business management. Oo at sinunod ko iyon pero hindi ang paghawak ng kumpanya ang nais ko.

"Don't look at me like that, sis. Alam ko naman na hindi ka rin makakahindi sa oras na si Dad ang makiusap sa iyo."

And he fckng knows that. He's always using Dad against me. Kahit noong mga bata pa kami dahil nga alam niyang mahal na mahal ko ang aming ama. At kay Ariston, pakiramdam ko ay ibang tao ang tingin niya dito kaya may sama talaga ako ng loob sa kaniya.

"Fck your btch, kuya. Pagkatapos ay lumayas ka nang muli," sabi ko na lang at tumalikod. Mabibigat ang mga paa na tinungo ko ang kusina.

This is the first time that I got this mad. Hindi ko lubos maisip na masisira ni kuya ang umaga ko sa pagpapaalala kung ano ang hinaharap na nais nila para sa akin ni Dad. I was very vocal about what I want, pero ang ama ko ay walang tiwala sa kuya ng buo. He loves his company so much na hindi niya iyon kayang iwan lang kay Kuya Ariston.

Kaya ako ay nahahati sa pagmamahal kay Dad at sa pagmamahal ko sa sarili ko na gawin ang aking gusto.

"Why is it so hard, Mommy?" tumingin ako sa larawan ng aking ina na nasa harapan ko mismo. It's here in the dining area. Napangiti ako at inabot ang picture frame.

My mother was a model. A famous one. Pero namatay siya nang ilang buwan pa lang ako. Ang kwento ni Kuya Ariston ay aksidente daw. Ito at si Dad pero nakaligtas ang ama namin at ang Mommy ay hndi. Simula rin nang mamatay ito ay nagbago na ang aming ama. Nag-uuwi na noon ng babae kahit mga bata pa lang kami ni Ariston, but, he maintain the good image of his company. Iyon lang rin kaya hanggang ngayon ay masagana ang buhay namin.

"I really want to be like you, Mom..." I said.

"But, how? when Dad and Kuya were the ones planning my future for me?"

Dahan-dahan kong ibinaba ang larawan niya at itinuon ang aking mga mata sa pagkain. Kumagat ako sa toasted bread pero nanatili lang iyon sa aking bibig at hindi ko nginuya. I felt my eyes heated after the pain struck my chest.

"I just want a complete and happy family. Iyong puno ng pagmamahalan..." napahinga ako ng malalim. My tears fell down. Hirap na hirap akong maabot iyon ngayon, alam ko na rin naman na imposible dahil sa relasyon ni Dad at ni Kuya Ariston.

They always fight. It's been so long, and a lot of years have passed already. Away sila ng away habang ako ay aral ng aral sa kursong hindi ko naman gusto.

I breathed deeply. Binilisan ko na lang ang pagkain. Dalawang oras na lang bago ang first subject ko. Male-late na ako. Sht. Nadala ako masyado sa nangyari. After I finished my breakfast I went to my room immediately.

The University is a 45 minutes long drive kaya naman madaling-madali ako ngayon.

After taking a bath, I changed right away. Plain white fitted top at black straight cut jeans ang aking isinuot. It's friday kaya civilian day pero ang uniform talaga namin ay corporate attire.

"Oh fck," mura ko nang maiwan na naka-on ang plantsa. Mabuti na lang at hindi nasunog ang cover!

Nang makatapos ako ay tinungo ko agad ang labas bitbit ang tatlong malalaking libro sa aking kamay at ang sling bag ko na nahuhulog pa sa aking balikat.

"Aghh! Hindi ako pwedeng ma-late!"

Kasalanan ito ni Kuya Ariston at ng clown btch niya, eh!

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
91 Kapitel
บทที่ 1 ฝันที่กลายเป็นจริง
เมื่อคืน…ก่อนนอน ‘เซี่ยเสี่ยวอวี่’ ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอน 6 โมงเช้า แต่…เสียงปลุกกลับไม่ดัง เธอถูกแรงเขย่าของใครคนหนึ่งปลุกให้ตื่น หญิงวัยกลางคนตรงหน้า ใบหน้าแหลม ดวงตาคมเรียว ดูท่าทางค่อนข้างเฉียบกราด แนะนำตัวเองด้วยเสียงห้วนว่า“ฉันชื่อ ‘หวังสี่เนียง’ ผู้ชายที่เธอพามานั่นมันโง่ เอาไปขายให้เหมืองถ่านหินก็ไม่ได้ราคาหรอก ฉันจ่ายให้เธอ 20 หยวนก็แล้วกันนะ” เสี่ยวอวี่เกือบจะเผลอตอบกลับไปแล้วว่า“ไม่ได้หรอก ฝูซิงแข็งแรงจะตาย ทำงานเหมือนมี 3 คนอยู่ในร่าง เพิ่มให้อีก 10 หยวนสิ”ฝูซิง ? เหมืองถ่านหิน ? ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน เหมือนภาพฝันที่เธอเคยฝันเห็นซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง…เสี่ยวอวี่เติบโตใต้ธงแดง ภายใต้ค่านิยมของศตวรรษที่ 21 เธอไม่อาจยอมรับการค้ามนุษย์ได้ เธอตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง กลืนคำพูดนั้นกลับลงไป เมื่อมองดูอีกที ก็เห็นชายหญิงตรงหน้าสวมเสื้อผ้าแบบยุค 70-80 วัดเก่าที่พวกเขายืนอยู่นั้นมีแต่รูปปั้นแตกหัก ฝุ่นหนา คงเป็นวัดที่ถูกทุบทำลายช่วงต่อต้านความเชื่องมงายเมื่อหลายสิบปีก่อนสินะด้านหลังของสี่เนียงมีชายหัวล้านคนหนึ่ง เขาจ้องมองมาที่เสี่ยวอวี่ด้วยสายตาแ
Mehr lesen
บทที่ 2 เขาเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้
ซิงโจวเป็นคนที่มีภาวะบกพร่องด้านการสื่อสาร หรือที่ในยุคปัจจุบันเรียกกันว่า…ออทิสติก แต่…ในขณะเดียวกัน เขาก็มีพรสวรรค์พิเศษระดับอัจฉริยะ ความสามารถทางการเรียนรู้ของเขาเกินกว่าคนทั่วไปหลายเท่าในยุคสมัยของเขา การฝึกฝนเป็นเรื่องโหดร้ายถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก เขาไม่เคยพูดคุยกับใครนอกจากอาจารย์ที่ฝึกเขา และเพราะนิสัยเงียบขรึมไม่เข้าสังคม ผู้คนจึงเรียกเขาว่า…ปีศาจเวลานี้...คือปลายปี 70 ยังไม่มีใครรู้จักคำว่าภาวะออทิส ติกหรือซาว็องต์เลย คนในหมู่บ้านแค่พูดกันว่า หลังจากซิงโจวล้มหัวกระแทกพื้น เขาก็กลายเป็นคนโง่ดุร้ายกว่าเดิมทันทีที่เสี่ยวอวี่ตะโกนขอความช่วยเหลือ เรียกคำว่าฝูซิงยังไม่ทันขาดคำ ก้อนหินเล็ก ๆ ก็ปลิวแหวกอากาศเข้ามา กระแทกเข้าที่ขมับของสี่เนียงกับชายหัวล้านคนนั้นอย่างแม่นยำ ทั้งคู่ทรุดฮวบหมดสติในทันที แรงไม่มากไม่น้อย แค่พอดีให้สลบโดยไม่ถึงตายซิงโจวกระโจนผ่านหน้าต่างเข้ามา สายตาคมกริบเย็นเยียบจับจ้องมาที่เสี่ยวอวี่โดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว เขาได้ยินเสียงข้างใน แต่…เพราะภาวะของเขา เขาไม่รู้จะต้องทำอย่างไร ตั้งแต่เด็ก เขาถูกสอนให้เชื่อฟังคำสั่งเท่านั้น ถ้าไม่ได้รับคำสั่ง เขาจะไม่ขยับเ
Mehr lesen
บทที่ 3 คนแปลกประหลาด
เสี่ยวอวี่คิดในใจ ซิงโจวเพิ่งหลุดมาจากยุคโบราณได้ไม่นาน เขายังคงพยายามปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่นี้อยู่ ตอนนี้…เขามาจากอดีต ส่วนเธอ...มาจากอนาคต ศตวรรษที่ 21 ในชีวิตก่อน เสี่ยวอวี่เป็นหญิงสาวที่เกิดมาพร้อมโรคหัวใจร้ายแรง หมอบอกว่าเธออาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 25 ปี ยิ่งช่วงหลัง ๆ ความฝันประหลาดนั้นยิ่งเกิดบ่อยขึ้นเท่าไร อาการของเธอก็ยิ่งทรุดลงเท่านั้น จนเธอคิดว่า เธอใกล้ลาโลกไปแล้วเสียอีกแล้วเธอก็ได้ย้อนมาอยู่ในโลกที่เธอเคยฝันถึงซ้ำ ๆ ร่างกายในชีวิตใหม่นี้ยังคงอ่อนแอ แต่…ไม่มีร่องรอยของโรคหัวใจอีกต่อไป เธอหายดีแล้ว แข็งแรงพอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปข้าง ๆ ซิงโจว คิดได้อย่างนั้น เสี่ยวอวี่ก็แอบหัวเราะเบา ๆ ในใจ ในเมื่อชีวิตเก่าของเธอไม่มีใครให้ห่วง ไม่มีครอบครัว ไม่มีภาระ งั้น…การได้มาเกิดใหม่ในโลกนี้ก็คือความโชคดีของเธอน่ะสิ…ที่สถานีตำรวจ…เสี่ยวอวี่ให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าชายหัวล้านกับสี่เนียงเป็นพวกค้ามนุษย์ พวกเขาพยายามขายเธอกับซิงโจว เขาจะถูกส่งไปที่เหมืองถ่านหิน ส่วนเธอจะถูกขายให้พวกชายแก่ที่อยู่บนเขา โชคดีที่ช่วงนี้รัฐบาลกำลังกวาดล้างขบวนการค้ามนุษย์อย่างเข้มงวด จับได้ลงโทษหนักถึงตาย
Mehr lesen
บทที่ 4 หยกวิเศษ
“คุณตำรวจคะ ฉันกับฝูซิงรีบไปจดทะเบียนสมรสค่ะ พวกเรา...ไปได้หรือยังคะ ?”เจ้าหน้าที่ตำรวจหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยกำชับเสี่ยวอวี่ว่า“รีบไปเถอะ แต่...ครั้งหน้าถ้าเจอคนแปลกหน้าอีก อย่าไว้ใจพวกเขา เข้าใจไหม ?”เจ้าหน้าที่ตำรวจมองทั้งคู่ด้วยสายตาอบอุ่นแฝงความเอ็นดู สาวน้อยหน้าตาน่ารักกับหนุ่มหน้าคมคาย ดูจากท่าทีคงเพิ่งเข้าเมืองมาจดทะเบียนสมรสสินะ ไม่คิดเลยว่ากลางทางจะเจอพวกค้ามนุษย์ได้ มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ เจ้าหน้าที่ตำรวจเดาว่าพวกนั้นคงเห็นทั้งคู่หน้าตาดี คิดว่าน่าจะขายได้ราคาสูงเลยคิดจะลักพาตัว เจ้าหน้าที่ตำรวจให้คนมาควบคุมตัวผู้ร้ายไว้ แล้วกำชับเสี่ยวอวี่อีกครั้งว่าไม่ให้พูดคุยกับคนแปลกหน้าอีก เสี่ยว อวี่โค้งศีรษะขอบคุณ ก่อนจะเดินออกมาจากสถานีตำรวจอยู่ข้างนอก ซิงโจวยืนรออยู่แล้ว ใบหน้าขาวซีดชวนให้ใจหาย ครอบครัวเย่มีสมาชิกมาก แต่บ้านยากจน เสื้อผ้าขาด ๆ เก่า ๆ ร่างของเขาผอมจนไหล่ดูเหมือนจะแตกสลายไปกับลมหนาว ลมพัดเบา ๆ ก็ทำให้ชายเสื้อสั่นระริก เผยให้เห็นกระดูกไหล่ที่นูนขึ้นมา เห็นแล้วก็สงสารจับใจเสี่ยวอวี่เห็นอย่างนั้นแล้วหัวใจพลันอ่อนโยน เธอแอบคิดอะไรบางอย่างในใจ เธอ
Mehr lesen
บทที่ 5 จดทะเบียนสมรส
ซิ่วห่าวกลับไปที่ห้อง ก่อนจะเปิดตู้หยิบเอากล่องไม้เล็กมาดู สิ่งที่เห็นทำให้ซิ่วห่าวหน้าชาวูบ หยกที่เมื่อคืนยังเปล่งแสงระยิบระยับ ตอนนี้...กลับแตกละเอียดกลายเป็นผงสีขาวฟุ้ง เศษผงเกาะติดอยู่เต็มชุดเสื้อผ้าใหม่เพียงชุดเดียวของหล่อน ซิ่วห่าวรีบหยิบเอาเสื้อผ้าชุดนั้นออกมาปัด แต่...ยิ่งปัดก็ยิ่งเปรอะเปื้อนซิ่วห่าวกัดริมฝีปากแน่น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ในใจกลับสั่นสะท้าน หยกที่แตกเป็นผงแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ มันเหมือนลางร้ายบอกเหตุบางอย่างที่กำลังจะมาถึง หล่อนเดินออกมาจากห้อง ก่อนจะเปรยกับแม่สามีด้วยน้ำเสียงแผ่ว ๆ ว่า“แม่ หนูว่าฝูซิงแต่งกับเสี่ยวอวี่ต้องไม่ดีแน่ ๆ แม่ก็รู้นี่คะ ปัญญาชนที่หมู่บ้านเรายื่นหนังสือกลับเมืองใหญ่กันหมดแล้ว เสี่ยวอวี่เองก็คงยื่นหนังสือกลับเมืองใหญ่แล้วเหมือนกัน ยังไง เสี่ยวอวี่ก็ต้องกลับเมืองใหญ่นะแม่”“ก็ดีน่ะสิ จะได้พาฝูซิงไปอยู่ที่นั่นด้วยเลย”“ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกค่ะ ผู้หญิงอย่างเสี่ยวอวี่ไม่ชอบฝูซิงหรอก ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบคนโง่อย่างเขาหรอกแม่ แม่ดูปัญญาชนที่หมู่บ้านข้าง ๆ เราสิคะ เพราะอยากจะกลับเมืองใหญ่ ถึงกับทิ้งลูกตัวเอง ยังขอหย่ากับแม่ของลูกด้วย
Mehr lesen
บทที่ 6 ยังไม่คุ้นเคย
“เลือกผ้า” เขายังจำสิ่งที่แม่บอกเขาก่อนออกจากบ้านได้ ว่าให้พาเธอไปซื้อผ้ากลับมาตัดเสื้อผ้าชุดใหม่เสี่ยวอวี่ไม่ได้ขาดแคลนเสื้อผ้า พ่อแม่ของเธอเป็นคนชอบแต่งตัว ทุก ๆ ปี พ่อกับแม่จะคอยส่งเสื้อผ้าใหม่มาให้เธอใส่เสมอ ตรงกันข้าม ซิงโจวกลับขาดแคลนเสื้อผ้าใส่ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นกับกางเกงผ้าสีดำที่ดูสะอาดสะอ้าน ไม่มีรอยปะใด ๆ ที่เขาใส่อยู่ตอนนี้ เป็นชุดเดียวที่ยังดูเรียบร้อยที่สุดของเขาปกติออกไปทำงานที่ทุ่งเขาไม่กล้าหยิบชุดนี้มาใส่ วันนี้...เขามาจดทะเบียนสมรสกับเธอถึงได้หยิบมาใส่ เสี่ยวอวี่กลับไม่มีคูปองผ้า เธอล้วงเอาลูกอมกำหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้พนักงานขาย ก่อนจะเอ่ยถามว่ามีผ้าที่ไม่ต้องใช้คูปองซื้อขายไหม ? ผ้าที่ซื้อได้โดยไม่ต้องใช้คูปอง มักเป็นผ้าที่มีตำหนิ ราคาก็จะถูกกว่าหน่อย ปกติแล้ว ถ้าไม่รู้จักคนในร้าน ไม่มีทางซื้อได้เสี่ยวอวี่เป็นคนปากหวานช่างพูดช่างจาก เอ่ยชมพนักงานร้านไม่กี่คำก็ทำให้พนักงานขายอารมณ์ดีใจหยิบม้วนผ้ามาให้เธอเลือกอยู่หลายสี เธอเลือกผ้าสีเทากับสีดำมา ซื้อแค่ไม่กี่หลา หลังจากนั้น ก็ได้ซื้อเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันเพิ่มอีกไม่กี่อย่าง ซิงโจวเห็นผ้าที่เธอเลือกก็ขมวดคิ้วแน่นซิง
Mehr lesen
บทที่ 7 มีคนคิดร้าย
เสี่ยวอวี่ถามด้วยความประหลาดใจว่า “พี่ใหญ่ ทำไมแม่ถึงรู้ว่ามีกลุ่มพวกค้ามนุษย์ด้วยล่ะคะ ?”จินซานเอ่ยตอบด้วยความซื่อตรง ตรงไปตรงมาว่า “ก็พี่สะใภ้รองของเธอน่ะสิ ฝันเห็น ฝันเห็นว่า...ว่าเธอตามกลุ่มพวกค้ามนุษย์ไปเพราะอยากจะขายฝูซิงให้กับคนพวกนั้น”เสี่ยวอวี่แอบคิดในใจ มือทองอยู่ที่พี่สะใภ้รองแน่ ๆ ดูเหมือนว่าพี่สะใภ้รองจะไม่อยากให้ซิงโจวแต่งงานสินะ คิดไปคิดมาก็อาจจะจริง ซิงโจวเก่งขนาดนั้น งานทุกอย่างในบ้านเขาเป็นคนทำหมด และยังทำแต้มแรงงานได้เยอะสุดในหน่วยผลิตด้วยขยันขันแข็ง พูดน้อย ไม่ใช้จ่ายอะไร ไม่สิ้นเปลือง ถ้าซิงโจวไม่แต่งงาน ก็ไม่ต่างอะไรกับแรงงานฟรีของตระกูลเย่ ตอนนี้...มีเธออยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกเขาอีก ระหว่างทางกลับ พวกเขาสองคนนั่งรถไถกลับไปที่หมู่บ้านเสี่ยวอวี่ได้ยินเสียงอึกทึกวุ่นวายดังมาจากหน้าบ้านตระกูลเย่แต่หน้าหมู่บ้านแล้ว เกาเฟินได้ยินลูกชายรองมาแจ้งข่าวแล้ว แต่...ในใจก็ยังไม่อยากเชื่อ ยังไงซะมันก็เป็นแค่ความฝัน ไม่เกิดขึ้นจริงหรอก เสี่ยวอวี่มาอยู่ชนบท 2 ปี สอนหนังสือมา 2 ปีเต็ม แม้แต่ไก่ก็ยังไม่กล้าฆ่า เธอคงไม่กล้าค้ามนุษย์หรอก“เสี่ยวอวี่ไม่มีทา
Mehr lesen
บทที่ 8 เป็นห่วง
เสี่ยวอวี่เห็นซิงโจวกำลังเหม่อ เธอก็เขย่าแขนเขาเบา ๆ พลางเอ่ยว่า“คุณ ~ อาหารอยู่ในถ้วยของคุณ นั่นหมายความว่าเป็นของคุณแล้ว รีบกินได้แล้ว”ตั้งแต่เล็กจนโต เขาได้กินไข่ไก่นับครั้งได้ อยู่ที่สนามฝึกซ้อมมีคนอยู่หลายร้อยคน ข้าวโพดชุบแป้งทอดที่ขึ้นราอยู่ในตะกร้าไม้ถูกโยนลงมาจากข้างบน ใครแย่งได้ก็มีกิน ใครแย่งไม่ได้ก็อด ต่อมา...เมื่อผู้คนลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ ถึงจะได้กิน และตอนนั้นก็จะได้กินมันเทศ ไม่ก็ซาลาเปาแป้งสาลีกระทั่งเหลือเพียงไม่กี่สิบคน นาน ๆ ครั้งถึงจะได้ลิ้มรสไข่ไก่ แต่...ไข่ไก่นั้นก็ไม่ได้หอมอร่อยเหมือนตอนนี้ เสี่ยวอวี่บอกว่า ไข่ไก่อยู่ในถ้วยข้าวของเขาแล้ว นั่นก็หมายความว่าไข่ไก่นี้เป็นของเขา ซิงโจวจึงเริ่มคีบอาหารกิน ก้มหน้าก้มตากินข้าวที่หุงกับมันเทศซึ่งโปะเต็มไปด้วยไข่เจียวซิ่วห่าวมองด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม กิน กิน เอาแต่จะกินอย่างเดียว กินคนเดียวแต่เหมือนกินอยู่สองคน ไม่กลัวอาหารจะติดคอตายหรือไง ? ซิ่วห่าวเริ่มสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ไอ้โง่คนนี้น่ะมองยังไงก็ไม่เหมือนคนมีวาสนาใหญ่หลวงเลยสักนิด บางที...หล่อนอาจจะฟังผิดไปก็ได้หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ซิ่วห่าวก็ได้หยิบเอาผ้ามาเช็ด
Mehr lesen
บทที่ 9 รู้เห็นทุกอย่าง
วันนั้น...มีหมูป่าตัวหนึ่งวิ่งลงมาจากเขา วิ่งไปที่หน่วยผลิต 3 ของหมู่บ้านต้าเหอ มันพุ่งชนชาวบ้านบาดเจ็บ 2 คน ก่อนจะวิ่งไปเหยียบย่ำแปลงพืชผลเสียหายยับเยินไปทั้งแถบ ซิงโจวเป็นคนที่ชกหมูป่าตัวนั้นตายคาที่แล้วผู้ใหญ่บ้านก็ได้แบ่งเนื้อหมูป่าให้ทุกคน รวมถึงปัญญาชนคนอื่นๆ ด้วย ได้รับส่วนแบ่ง 4 ชั่ง ในบรรดาปัญญาชน เทียนตงกินเนื้อหมูป่าเยอะสุด หล่อนตกใจหันขวับไปดู พอเห็นซิงโจวยืนอยู่ข้างหลังทำหน้าขรึมอยู่ก็ยิ่งกลัวเทียนตงพึมพำกับตัวเองในใจ ไอ้โง่ซิงโจวชกหมูป่าทีเดียวตาย ไม่รู้ว่าเวลาโกรธจะฆ่าเธอไหมนะ ? หล่อนรีบหลบไปอยู่ข้างหลังพี่ใหญ่ ‘หลิวอวิ๋น’ ก่อนจะตอบกลับ“เสี่ยวอวี่ เธอนี่ใจร้ายจริง ๆ เลยนะ ฉันมาอยู่ที่นี่กับเธอสองปีแล้ว เธอกลับไม่ยอมแต่งงานกับพี่ชายฉันสักที”“นี่...ฉันจะบอกอะไรให้นะ ใครอยู่กับใคร ? เราทุกคนคือยุวปัญญาชนที่ทางการส่งมาปฏิบัติหน้าที่ที่นี่ ส่วนพี่ชายเธอน่ะ ฉันไม่สนใจหรอกนะ พี่ชายเธอมันโรคจิต ฉันยอมตายดีกว่าแต่งงานกับพี่ชายเธอ !!”“เธอกล้าว่าพี่ชายฉันเหรอ ? ฉันจะเขียนจดหมายไปฟ้องพี่ชายฉัน !!”“เอาเลย รีบเขียนจดหมายไปฟ้องตอนนี้เลย ฉันแต่งงานกับคนที่นี่แล้ว พี่ชายเธอจะทำอะไ
Mehr lesen
บทที่ 10 ย้ายมาอยู่ด้วยกัน
เสี่ยวอวี่หันไปพูดกับหลิวอวิ๋นว่า “พี่หลิว งูน้ำน่ะไม่มีพิษหรอกค่ะ หาไม้มาเขี่ยมันออกไปข้างนอกนะ แล้วซื้อยาไล่แมลงมาโรยรอบ ๆ งูก็ไม่เลื้อยเข้ามาแล้ว”“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่จะรีบไปซื้อ” หลิวอวิ๋นเข็นจักรยานออกไป แล้วหันมาพูดกับเทียนตงว่า“รีบเอางูนั่นไปปล่อยนะ เอาไปปล่อยไกล ๆ เลย อย่าให้มันฟื้นล่ะ เดี๋ยวจะหาไม่เจอ ระวังมันจะมุดเข้าไปอยู่ในผ้าห่มเธอนะเทียนตง” เทียนตงได้ยินอย่างนั้นก็เกือบปล่อยโฮ“ฉันกลัว เสี่ยวอวี่ เธอบอกไอ้โง่ของเธอนำงูตัวนี้ไปทิ้งที” เสี่ยวอวี่ชำเลืองตามอง เธอไม่คิดจะช่วย คนตระกูลเหลียงนี่บ้ากันหมดทุกคนเลยหรือไง ? เธอไม่ช่วยหรอกนะ..........เสี่ยวอวี่ขนข้าวของทั้งหมดของเธอมาที่ห้องของซิงโจว จินซานกับอินซานต่างก็แต่งงานมีครอบครัว มีลูกกันแล้ว ห้องหลัก 2 ห้องที่อยู่ด้านหน้าจึงแบ่งให้ 2 ครอบครัวนี้อยู่ เดินออกทางประตูหลังของห้องหลักไป ก็จะเป็นห้องเล็ก 2 ห้องที่ด้านหลังบ้าน ซึ่งต่อเติมขึ้นมาภายหลังห้องหนึ่งเป็นห้องของเกาเฟิน อีกห้องเป็นของซิงโจว แม้ว่าห้องด้านหลังจะเล็กไปหน่อย แต่...มันก็ยังดีกว่าต้องนอนร่วมเตียงกับปัญญาชนคนอื่น ๆ ที่ห้องพักนั่น อีกอย่าง...ซิงโจวอยู่ที่นี่ อย
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status