ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

อินซานพูดว่า “เกิดฝูซิงสอบติดจริง ๆ เราไม่มีหน้าไปเกาะติดแล้วนะ”“หึ ~ ถ้าฝูซิงสอบติด ไอ้บอดหมู่บ้านเราก็สอบติดเหมือนกัน แม่กับฝูซิงนี่โง่จริง ๆ เลย ปล่อยให้นังนั่นปั่นหัวอยู่ได้ คุณเชื่อที่ฉันบอกเถอะ จะได้ไม่เสียใจในภายหลัง” แต่...อินซานกลับรู้สึกลำบากใจมาก“อย่างมากก็เลี้ยงดูพวกเขาแค่ 2-3 ปีเอง คุณลองคิดดูสิ ทางบ้านแม่ของเสี่ยวอวี่ช่วยเรื่องค่าเล่าเรียนแล้ว ส่วนเรา...ช่วยข้าวสารไม่กี่จินก็พอ แล้วก็ช่วยฝูซิงปลูกนาไว้ทำกินก็พอแล้ว ถึงยังไงก็พี่น้องท้องเดียวกัน จะใจดำไม่ช่วยอะไรเลยได้ยังไงกัน”“พี่น้องท้องเดียวกันอะไรกันเล่า คุณกับฝูซิงไม่ได้มีพ่อคนเดียวกันสักหน่อย !”..........จินซานกับเถาฮวากลับไปที่ห้องปรึกษาหารือกัน ทั้งคู่ไม่พูดอะไร จนกระทั่งแม่เรียกพวกเขาออกไปกินข้าว พวกเขาสองคนจึงพูดพร้อมกันว่า“ให้พวกเราส่งเสียเลี้ยงดูน้องเถอะครับ / ค่ะ” พูดจบ...ทั้งสองก็หัวเราะออกมา ตอนแรก...ไม่มีใครกล้าพูดอะไร กลัวจะถูกอีกฝ่ายด่า กลายเป็นว่าในใจทั้งคู่มีความคิดเดียวกัน จินซานจึงหันไปพูดกับเถาฮวาว่า“ผมไม่คิดเลยว่าคุณเองก็อยากจะส่งเสียเลี้ยงดูน้อง ๆ ให้ได้เรียนเหมือนกัน”“ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึก

เกาเฟินไม่อยากเถียงกับคนไม่มีสมองอย่างหงฉาอีก จึงบอกออกไปว่า“เชื่อหรือไม่ก็ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วกัน”..........ถนนหมู่บ้านขรุขระ เสี่ยวอวี่รู้สึกมึนไปหมด เธอจึงเอนศีรษะไปซบไหล่แกร่งของซิงโจวทำตาปรือเหมือนคนหมดเรี่ยวหมดแรง ก่อนจะหลุดเข้าไปในความฝัน ในฝันมีควายตัวหนึ่งที่ศูนย์ปศุสัตว์ดูแลอยู่เกิดคลุ้มคลั่ง ไม่มีใครหยุดมันได้ มันขวิดชายชราวัย 50 กว่าที่เดินผ่านไปจนกระเด็น เลือดสาดเต็มพื้น เหตุการณ์โกลาหลมากพอเธอลืมตาขึ้น รถไถก็มาถึงตัวอำเภอแล้ว เธอไม่เคยฝันถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องโดยไม่มีเหตุผล ควายที่ถูกยั่วโมโหตัวนั้น ต้องมีความเกี่ยวข้องกับซิงโจวแน่ ๆ ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้น ? ก็เพราะครั้งก่อน ควายไถนาของหน่วยผลิตเกิดป่วย หัวหน้าหน่วยจึงไปที่ศูนย์ปศุสัตว์เพื่อตามสัตวแพทย์ที่เข้าเวรอยู่มาดูอาการแต่...หลานชายของหงฉา ‘เหลียวเป่าซาน’ กลับถูกส่งไปเก็บมูลควายที่คอกควาย ในใจคงแค้นซิงโจวมาก ทางศูนย์ปศุสัตว์เพิ่งนำควายพันธุ์ตัวผู้เข้ามาเพื่อผสมพันธุ์ เป่าซานดูแลไม่ดี ควายเป็นสัตว์ที่อ่อนไหวมาก เมื่อถูกทารุณกรรมก็จะดุร้าย ในที่สุดก็เกิดคลุ้มคลั่งขวิดชายชราผู้บริสุทธิ์และคนที่ถูกควา

เหว่ยซานรับรู้เรื่องราวทั้งหมดก็รู้ได้ทันทีว่าหงฉาเป็นคนใจแคบ เมื่อไม่กี่วันก่อนยังไปนินทาบ้านเย่กับคนในหน่วยอยู่เลย ไปนินทาว่าคนโง่อย่างซิงโจวเรียนไปก็เท่านั้นเสียเงินเปล่า ๆ ยังทำให้เสียคะแนนแรงงานสำคัญไปอีกด้วย เหว่ยซานยืนอยู่บนรถไถพูดกับทุกคนว่า“ฉันเพิ่งกลับมาจากอำเภอ ฝูซิงหน่วยผลิต 3 ของเราควบคุมควายตัวหนึ่งที่เกิดคลุ้มคลั่งที่ศูนย์ปศุสัตว์ไว้ได้อย่างไม่คาดคิด ช่วยชีวิตคนไว้ได้ 1 ชีวิต ทางคณะที่อำเภอเองจะประกาศชมเชยฝูซิง ถ้าทุกคนว่างนักก็เก็บแรงไว้ทำงานเถอะนะ อย่ามาสร้างความรำคาญใจให้คนอื่นเลย ไม่รู้สึกอายหรือไง ?!”หงฉาโกรธหน้าแดงก่ำ ฝูซิงไม่เพียงแต่ได้ลงทะเบียนเข้าเรียน แต่...ยังได้รับคำชมจากทางคณะด้วย อีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้หล่อนรู้สึกอับอายขายขี้หน้าที่สุดก็คือเรื่องหลานชายของหล่อนเป็นคนทำให้ควายตัวนั้นโกรธ ถูกไล่ออกจากงานที่ศูนย์ปศุสัตว์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว“อะไรนะ ?!! หลานฉันทำงานที่ศูนย์ปศุสัตว์ถูกไล่ออกแล้วงั้นเหรอ ?!!”เรื่องนี้ทำเอาหงฉาถึงกับเข่าทรุด ถ้าไม่มีเพื่อนบ้านอีกคนประคองไว้ หล่อนคงล้มลงไปนอนกับพื้นแล้ว..........ระหว่างทางกลับบ้าน เกาเฟินรู้สึกดีมาก ใครเดินผ่า

ก่อนที่จะทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ เย่อี๋สู้ไม่เคยชนะซิงโจวเลย พอทะลุมิติมาอยู่ที่นี่แล้ว เขาก็ยังสู้ซิงโจวไม่ได้ อยู่ที่นี่ เขาไม่ใช่เย่อี๋อีกต่อไป เขามีชื่อเรียก มีฐานะ ฐานะครอบครัวเขาในเมืองหยุนซินนั้นถือว่ามีชื่อเสียง แต่...เขาก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างสุขบายเลยสักวัน เพราะเขามีพ่อเหมือนป่วยทางจิต บ้าเป็นพัก ๆวันแรกที่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ เขายังมึนงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เสี่ยวอวี่เป็นคนยื่นข้าวกล่องให้เขา ในตอนนั้น เขาคิดไว้แล้วว่า เจ้าสาวของเขาต้องเป็นเสี่ยวอวี่เท่านั้น เขาจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากเธอ อยู่ในยุคที่เขาจากมา ผู้หญิงสวย ๆ มักจะพึ่งพาผู้ชายที่แข็งแกร่ง ปกป้องได้คนสวย ๆ อย่างเสี่ยวอวี่ มีแค่เขาเท่านั้นที่เหมาะกับเธอ แต่ว่า...ยุคนี้แตกต่างจากยุคที่เขาจากมา นักปราชญ์ ชาวนา ช่างฝีมือ พ่อค้า ล้วนเท่าเทียมกันและการโค่นล้มเจ้าที่ดินทำให้ชาวนากับคนงานสามารถเป็นเจ้าของในช่วงหลายปีที่อยู่ที่นี่ เขาก็พบว่า ไม่มีใครฝึกมือสังหารที่ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึก เชื่อฟังคำสั่งอีกต่อไป ที่นี่มีแต่คนธรรมดา เพราะแบบนี้ พนักงานที่โรงงานเครื่องจักรถึงกลัวเขา ไม่คิดว่า เสี่ยวอวี่จะเลือกไปแต่งงาน

เสี่ยวอวี่ฝันเห็นแต่เหตุการณ์ใหญ่ ๆ ที่สำคัญหลังจากฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนี้...ปลายเดือนตุลาคม การสอบเข้ามหาวิทยาลัยปี 1977 จะจัดขึ้นในช่วงฤดูหนาว วันที่ 11-12 เดือนธันวาคม ร้านหนังสือซินฮวาตามเมืองต่าง ๆ ที่มีข้อสอบเก่า ๆ ไว้ทบทวน ถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยง เธอจึงโทรหาพี่สะใภ้ บอกพี่เขาส่งหนังสือเตรียมสอบมาให้หน่อย[พี่รู้แล้ว พี่บอกพี่ชายเธอไปรอที่หน้าร้านหนังสือซินฮวาแล้ว พี่ชายเธอน่ะไปรอตั้งแต่เช้า คนไปรอที่หน้าร้านหนังสือเยอะมากเลยนะ เบียดกันเข้าไปข้างในจนหน้าต่างแตก ลำบากมากกว่าจะแย่งหนังสือเตรียมสอบมาให้เธอได้]“แล้ว...พี่ชายเป็นอะไรมากไหมคะ ?” ด้วยความเป็นห่วง เสี่ยวอวี่ลืมเรื่องหนังสือเรียนไปเสียสนิท[พี่ชายเธอไม่เป็นไร พี่มีเพื่อนคนนึงทำงานที่โรงพิมพ์ ช่วงนี้โรงงานเร่งทำงานตลอดเลย พี่จะหาทางขอหนังสือเรียนส่งไปให้นะ ]พอคุยกับพี่สะใภ้เสร็จ เสี่ยวอวี่ก็ได้เดินมาพูดกับซิงโจวว่า “เราสมัครสอบคณะโบราณคดี สาขาประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัยปักกิ่ง เราทบทวนวิชาสายศิลป์ก็พอ”ปี 1983 คณะโบราณคดีจึงแยกออกจากคณะประวัติศาสตร์ ตอนนี้...ยังเป็นห้องปฏิบัติการโบราณคดีที่อยู่ภายใต้คณะประวัติศาสตร