บททั้งหมดของ ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร: บทที่ 51 - บทที่ 60

หลังจากระงับการเรียนระดับมัธยมปลายไปหลายปี นักเรียนส่วนใหญ่ลืมความรู้ไปเกือบหมดแล้ว การสอบจำลองที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ความกระตือรือร้นของทุกคนลดลง หลังจากสอบเสร็จ พอเห็นสีหน้านักเรียนแต่ละคนแล้ว อาจารย์ก็ได้ให้กำลังใจทุกคนว่า การสอบจำลองมีวัตถุประสงค์เพื่อทำความเข้าใจระดับความสามารถที่แท้จริงในปัจจุบัน อย่าเพิ่งท้อกัน ส่วนใครที่รู้สึกว่าทำข้อสอบออกมาได้ไม่ดีพอก็พยายามให้มากกว่านี้มีเพียงนักเรียนสิบกว่าคนเท่านั้นที่มีพื้นฐานความรู้แน่น ที่พอจะเก็บอาการไว้ได้ ซิงโจวเองก็เช่นกัน เพราะเขารู้ตัวดีว่าเขาสะสมความรู้ไว้ได้เท่าไร ข้อสอบข้อไหนที่รู้ก็ทำ ข้อไหนไม่รู้ก็ไม่ทำ ปล่อยว่างไว้อย่างนั้น ข้อที่คลุมเครือไม่มั่นใจก็ไม่กา โดยเฉพาะข้อสอบคณิตศาสตร์ที่มีทั้งสมการและฟังก์ชันเขาเห็นข้อสอบเหล่านั้นเหมือนเห็นตัวอักษรที่เข้าใจยาก เขาคำนวณเก่ง ช่วยหน่วยผลิตคำนวณแรงงานได้ แต่...ไม่ได้หมายความว่าจะทำโจทย์คณิตศาสตร์ระดับมัธยมได้ เขาจึงส่งกระดาษเปล่าวิชาคณิตศาสตร์ เสี่ยวอวี่เห็นอย่างนั้นก็ปวดใจ“ยังมีส่วนให้เลือกตอบนะ คุณเดาสุ่มไปก็ได้”“ไม่รู้ก็ไม่เดา” เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีอะ

แม่ของซิ่วห่าวเดินมาพูดกับหล่อนว่า “ลูกชายสองคนของแกอยู่ที่บ้านนะ รีบกลับไปเถอะ! ถ้าแกไม่กลับ ใครจะทำกับข้าวให้ลูกแกกิน ?”ซิ่วห่าวไม่อยากกลับ โวยวายใหญ่ “แม่ฟังนะ ตอนที่ฉันคลอดลูกชาย ฉันยังไม่ได้รับการดูแลดีอย่างสะใภ้ใหญ่เลย ต้าจู้กับเสี่ยวจู้ก็เป็นหลานของแม่สามีฉันเหมือนกันนะ กินข้าวด้วยกันนิด ๆ หน่อย ๆ จะเป็นอะไรไป ในอนาคต บ้านเย่ก็ต้องพึ่งพาลูกชายฉันเนี่ยแหละ ฉันได้ยินบ้านเหลียวบอกว่าฝูซิงสอบได้ไข่เป็ดด้วยนะแม่ คนโง่แบบนั้น ไม่มีอนาคตหรอก”เสี่ยวจู้ที่กำลังกินข้าวตังที่ยายให้มา ได้ยินแม่บอกว่าอาเล็กโง่ก็รีบเอ่ยแทรก“อาเล็กไม่ใช่คนโง่ฮะแม่ อาเล็กสอบได้ตั้ง 100 คะแนนแน่ะ” แม่ของซิ่วห่าวไม่เชื่อรีบเอ่ยถาม“แกไปได้ยินมาจากไหน ? อาพวกแกกับอาสะใภ้เล็กโกหกหรือเปล่า ? เด็ก ๆ ห้ามโกหกผู้ใหญ่นะ เข้าใจไหม ?”“ไม่ได้โกหกนะฮะ” เสี่ยวจู้ยืนยันเสียงแข็ง“อาจารย์ใหญ่ที่โรงเรียนมาที่บ้านบอกเองเลย ยังบอกอีกว่า ยังไงอาเล็กก็สอบติดมหาวิทยาลัย ให้ที่บ้านสนับสนุนให้อาเล็กเรียนต่อด้วย”เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ? ซิ่วห่าวรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจ รีบจูงเสี่ยวจู้วิ่งกลับบ้านเพื่อดูให้แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแ

หยวนจงต้องการไปที่บ้านของซิงโจวเพื่อสัมภาษณ์เป็นพิเศษ เพราะใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้ช่างเหมือนใครบางคนเหลือเกิน หม่านฝูตอบตกลงและบอกว่าจะร่วมเดินทางไปด้วย“ฝูซิงเป็นแค่ชื่อเรียกทั่วไป หากมีการลงข่าว พวกคุณต้องใช้ชื่อจริงของเขา”“ชื่อจริงของเขาคืออะไรครับ ?”“เย่หุยโจว ตอนผมได้ยินชื่อนี้ครั้งแรกก็รู้สึกเลยว่าเป็นชื่อที่ผู้มีการศึกษาเป็นคนตั้งให้”หยวนจงครุ่นคิดในใจว่า ซิงโจวจะใช่ลูกชายของ ‘เย่หวงจิ่ง’ หรือเปล่านะ ? หน้าตาเหมือนกันมาก ถ้าไม่ใช่พ่อลูกกันก็ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เขาจะต้องไปที่บ้านของซิงโจวเพื่อดูให้เห็นกับตาให้ได้ โดยอาศัยการสัมภาษณ์เป็นข้ออ้างในการสืบหาข้อมูล……….เสี่ยวอวี่จัดเก็บผ้าห่ม ที่นอน และหนังสือเรียนใส่กระเป๋า แล้วบอกกับซิงโจวว่า“ฝูซิง ก่อนจะกลับไปที่หมู่บ้าน เราแวะไปซ่อมหลังคาบ้านให้อาจารย์ใหญ่ก่อนนะ”“ได้”ซิงโจวนำเครื่องมือไปด้วย หลังจากซ่อมหลังคาเสร็จ หลันฮวาก็ได้นำเนื้อเค็มประมาณ 2 จินออกมาให้ บอกให้เสี่ยวอวี่นำกลับไปกินที่บ้าน เพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เสี่ยวอวีก็เอาผักสดมาให้ไม่น้อย ซึ่งผักสดเหล่านี้หายากมากในช่วงฤดูหนาว และตอนนั้นเอง หม่านฝูก็กลับมาพอ

ตอนที่นักข่าวหานมาถึง เรื่องวุ่น ๆ หน้าบ้านก็จบลงไปนานแล้ว นักข่าวหานอายุ 40 กว่าปี เป็นคนในเมือง ไม่ได้ทำงานไร่งานนาจึงดูอ่อนกว่าชาวนาในวัยเดียวกันหลายปี เขามีบุคลิกของผู้มีการศึกษา คำพูดและท่าทางดูสุขุม เป็นมิตร เข้าถึงง่าย ไม่ต่างจากญาติมาเยี่ยม ทำให้ทุกคนรู้สึกสบายใจที่จะพูดคุยด้วยในลานบ้านเต็มไปด้วยเพื่อนบ้านที่มารวมตัวกันดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น นักข่าวหานถามเกี่ยวกับชีวิตความเป็นมาของซิงโจวเป็นหลัก เกาเฟินเล่าว่า ซิงโจวฉลาดมาตั้งแต่เด็ก พออายุ 10 กว่าก็เริ่มช่วยหน่วยผลิตคำนวณคะแนนแรงงานแล้ว นักข่าวหานถามต่อว่าทำไมถึงไม่ได้เรียนต่อพอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เกาเฟินก็รู้สึกปวดใจ ก่อนจะบอกกับนักข่าวว่า ซิงโจวมีนิสัยแปลก ๆ ไม่เหมือนคนอื่น ไม่ชอบพูด ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่คุยกับคนแปลกหน้า ไปโรงเรียนจะถูกเพื่อนที่โรงเรียนรังแกเสมอ ชาวนาอย่างพวกเขาเรียนไปก็เท่านั้น พอลูกชายโตหน่อยก็ต้องช่วยครอบครัวหาคะแนนแรงงาน เลี้ยงดูทุกคนในบ้าน ผู้ใหญ่บ้านยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ได้เอ่ยเสริมว่า“พ่อแท้ ๆ ของฝูซิงออกจากบ้านไปในฤดูหนาวปี 1956 แล้วก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย ตอนนั้น…คนในหมู่บ้านก็ส่งคนไปตามหาแล้ว แต

เขาบอกว่าจะกลับมาภายในหนึ่งเดือน จะช้าหรือเร็วยังไงก็จะกลับมาหาตน เกาเฟินพยายามลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในใจคิดมาโดยตลอด ถิงเซิงคงจำเรื่องราวเก่า ๆ ได้แล้วจึงไม่อยากกลับมาที่นี่อีก แต่…ตนก็ยังรออย่างมีหวัง เพราะถิงเซิงเป็นผู้ชายที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตนก็ยังหวังว่าเขาจะยังมีวิตอยู่บนโลกใบนี้ก่อนถึงวันตรุษจีนซิงโจวก็สร้างกำแพงหินล้อมรอบบ้านเสร็จ ลูกชายสุดที่รักของหงฉาก็ออกจากโรงพยาบาลกลับมาที่บ้าน การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีไม่มีปัญหาอะไร แต่…เงินในบ้านก็หมดเกลี้ยง เพื่อระดมเงินผ่าตัดให้ฟู่กุ้ย ลูกสาวของหงฉาก็ได้แอบเอาเงินเก็บในบ้านไปหมดบรรดาแม่สามีของลูกสาวนั้นไม่พอใจ บอกว่าเป็นเพราะฟู่กุ้ยทำให้พวกเขาไม่กล้าออกไปสู้หน้าใคร ทางบ้านของภรรยาลูกชายเองก็ไม่ช่วยเหลืออะไร ไม่ช่วยเลยสักหยวน ทางบ้านสามีของลูกสาวเองก็ไม่ช่วย บ้านสามีของลูกสาวทั้งสามคนนัดรวมตัวกันไปโวยวายที่บ้านของหงฉาทางบ้านสามีของลูกสาวบอกว่า ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ มีเรื่องไม่หยุดไม่หย่อนแบบนี้ก็ให้รับลูกสาวกลับไปเสีย พวกเขาเลี้ยงดูลูกสะใภ้บ้านเหลียวไม่ไหวแล้ว หลังจากนั้น พอกลับถึงบ้าน พวกเขาก็ยึดอำนาจการจัดการทางการเงิน