Semua Bab Naglalagablab na Secrets and Revenge: Bab 421 - Bab 427

Galit… galit na galit siya.“You look pathetic,” mababa at gasgas niyang boses ang bumasag sa nakakabinging katahimikan ng kwarto.Napalunok ako. Pinilit kong itayo ang aking sarili. Nanginginig ang aking mga tuhod, ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa gilid ng aking hospital gown.“H-Hunter...” nanginginig kong tawag sa pangalan niya.BLAG!Isang malakas na hampas sa mesa ang ginawa niya, dahilan upang mapatalon ako at mapaatras.“Don't call me by that fucking name!” dumadagundong na sigaw niya. Ang boses niya ay parang kidlat na yumanig sa buong kwarto.Dahan-dahan siyang tumayo. Ang bawat hakbang niya palapit sa akin ay parang pagbilang ng huling mga segundo ng buhay ko. Matangkad, malapad ang balikat, at may awrang pumapatay.Napaatras ako hanggang sa maramdaman ko ang malamig na pader sa aking likuran.Tumigil siya sa mismong harapan ko. Ang amoy ng alak, usok, at panganib ay pumulupot sa aking paghinga. Itinaas niya ang kaniyang kamay at marahas na hinawakan ang aking

Ang lamig.Iyon ang unang sumalubong sa akin pagdilat ng aking mga mata. Ramdam ko ang matinding hapdi sa bawat kalamnan ng aking katawan habang nakahiga ako sa manipis at matigas na kutson sa lapag.Nagising ako sa maid's quarters. Walang bintana. Walang sapat na liwanag.Pilit kong iginagalaw ang aking mga daliri. Bumigat ang dibdib ko. Sa tuwing pumipikit ako, nakikita ko ang duguang katawan ni Hannah.“Hoy. Tumayo ka na diyan.”Napasinghap ako at napatingin sa pinto. Nakatayo doon ang head maid, matalim ang mga matang nakatingin sa akin. May hawak siyang isang simpleng uniporme. Inihagis niya iyon sa mukha ko.“Wala ka na sa ospital. Katulong ka na rito. Magbihis ka na dahil kailangan mong magsilbi sa dining hall. May mahalagang meeting si Boss Hunter at wala kaming oras para sa kabagalan mo,” malamig niyang utos bago tinalikuran ang pinto.Nanginginig ang mga kamay ko habang isinusuot ang uniporme.Pagpasok ko sa malawak na dining hall, halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Nakau

Ang nangyari sa library ay hindi ako pinatahimik.Paulit-ulit itong nag-play sa isip ko.Kinabukasan, naramdaman ko ang matinding bigat ng aking katawan. Ang trauma mula sa nasaksihang pagpatay at ang matinding pagod ay nauwi sa isang mataas na lagnat. Bawat paghinga ko ay mainit.Ang paningin ko ay umiikot.Ngunit natatakot ako. Natatakot akong magpahinga.Natatakot akong maparusahan kapag nalaman ni Hunter na hindi ko ginagawa ang trabaho ko.Pinilit kong tumayo. Pinilit kong ikalma ang nanginginig kong mga tuhod.Kailangan kong maglinis sa kwarto niya.Dala ang mga gamit sa paglilinis, tahimik akong pumasok sa malawak at malamig na master suite ni Hunter.Wala siya roon. Sinimulan kong punasan ang kaniyang malaking desk. Ngunit sa bawat paggalaw ko, parang tinutusok ng libu-libong karayom ang ulo ko.Umiikot ang kwarto. Naging malabo ang paningin ko. Ang huling naramdaman ko ay ang pagkawala ng lakas sa aking mga binti bago ako tuluyang bumagsak sa sahig at nawalan ng malay.Mainit