Tous les chapitres de : Chapitre 381 - Chapitre 390

Namumula ang buong mukha ko! Pakiramdam ko ay umakyat lahat ng dugo ko sa ulo ko sa tindi ng hiya. Ang init-init ng pisngi ko! Literal na tinanong niya iyon sa harap ko?!“Good. Thanks, Doc.”Toot. Toot.Mabilis niyang pinatay ang tawag at itinapon ang cellphone sa kung saan sa sahig.Bumalik ang buong atensyon niya sa akin. Ang kaniyang mga mata ay naglalagablab na ngayon sa isang matindi at madilim na pagnanasa na hindi ko kayang takasan.Ang dibdib niya ay mabilis na tumataas at bumababa, sumasabay sa mabigat niyang paghinga.“Ano bang problema mo?!” nanginginig kong sigaw, pilit na umiiwas ng tingin dahil pakiramdam ko ay lalamunin niya ako nang buo anumang oras. “Nababaliw ka na ba? I just told you I want to leave!”Hinuli niya ang baba ko gamit ang kaniyang hinlalaki at hintuturo, marahas ngunit maingat akong pilit na iniharap sa kaniya.Ang mga mata niya ay puno ng kakaibang emosyong at isang pagka-posesibo na nakakakilabot ngunit... nakakapagpabilis ng tibok ng puso ko.“Akala

“Y-Yes... God, yes...” halos umiyak kong sagot.Sa sobrang sarap, pakiramdam ko ay lumulutang ako.Ang banayad na pagkikiskisan ng aming mga balat, ang tunog ng aming mabibigat na paghinga, at ang malamyos na tunog ng aming pag-iisa ay lumikha ng sarili naming mundo.Nang maramdaman niyang malapit na ako, dahan-dahan niyang binago ang posisyon namin. Maingat niya akong inikot nang patagilid nang hindi humihiwalay sa akin.Ngayon, nakatalikod ako sa kaniya, ang dibdib niya ay nakadikit sa likod ko.Gamit ang isang kamay, inabot niya ang aking pagkababae at sinimulan haplusin ang clitoris habang patuloy siya sa malalim at banayad na pagbayo mula sa likuran ko.“Black! Ahhhh!” napatili ako, halos mangisay sa sobrang tindi ng sensasyon.Dahil sa posisyon namin, baon na baon parin ang kalakhan niya sa loob ko habang napapanatili ang banayad niyang galaw.“I’m right here, baby... let go for me...” bulong niya sa tainga ko, ang kaniyang mainit na dila ay sinipsip ang aking earlobe, nagpapadal

“Yna...” mabilis siyang naglakad palapit sa akin, pero huminto siya nang isang metro ang layo nang makita ang lamig sa mga mata ko. “How are you feeling? Anong masakit sa'yo? Gusto mo ba ng pagkain? Nagsuka ka ba ulit?”Sunod-sunod ang tanong niya, ang kaniyang mga mata ay mabilis na nag-scan sa buong katawan ko pababa sa tiyan ko.“Narinig ko ang pinag-usapan ninyo ni Hunter,” diretsong sabi ko, hindi pinansin ang mga tanong niya.Naging seryoso ang tingin ni Black. Ang kaniyang panga ay nag-igting bago siya dahan-dahang tumango. “I meant every word. Tinatanggal ko na lahat ng delikadong negosyo ng mga Saviano. It will take a few months to completely wash the money and cut the ties, pero sinimulan ko na ngayon. Like I should do... I will give you a normal life.”Tinitigan ko siya nang maigi. Nakita ko ang itim sa ilalim ng mga mata niya. Halatang hindi siya natulog matapos ang nangyari sa amin kagabi. Marahil ay buong gabi siyang nagplano kung paano aayusin ang mundong ginagalawan niy

176:“Do you wanna know a secret?”Kumunot ang noo ko. Ang pamilyar at robotic na boses ni Mr. Blacky ay biglang nagbago.May isang mahinang static, bago ito napalitan ng isang boses na hindi ko inaasahan ngunit pamilyar na pamilyar sa pandinig ko.“Mic test! Mic test! Gumagana ba 'to? Hello? Miss Yna? Naririnig mo ba ako?”Napahawak ako sa dibdib ko at tumaas ang kilay ko , hindi makapaniwala.Boses ni Hunter!Paano napunta ang boses ng loko-lokong iyon sa loob ng teddy bear ko?“O, wag kang sisigaw ha!” mabilis na dugtong ni Hunter mula sa speaker ng teddy bear, ang tono niya ay halatang nagmamadali pero may halong pilyong tawa na pilit pinipigilan.“Baka nakatambay pa sa labas ng pinto mo yung asong ulol na Boss namin. Pag narinig niya 'to, panigurado, titilad-tiladin ako no’n nang pinong-pino at ipapakain sa mga buwaya sa South Harbor. Literal, Miss Yna. Literal niya akong papatayin kapag nalaman niyang kinalikot ko 'tong smartwatch na connected sa bear mo.”Humakbang ako palapit k

Hinayaan niya lang akong saktan siya.“Who told you?” mababa, kalmadong tanong niya, pero naroon ang talim ng isang boss.Halatang alam niyang si Hunter lang ang may kakayahang gawin ito.“Hindi na mahalaga kung sino ang nagsabi!” hagulgol ko, patuloy sa paghampas sa kaniya, hanggang sa nawalan na ng lakas ang mga kamay ko at napakapit na lamang ako sa lukot niyang polo.Ibinagsak ko ang noo ko sa dibdib niya. “Sobrang sakit, Black... Akala ko talaga noong mga panahong iyon, wala ka nang pakialam sa akin. Akala ko natiis mo ako.”“Kaya ako galit… kasi akala ko tiniis mo ko, hinayaan mo kong muntik ng mapahamak, sinaktan at akala ko…”“… akala ko tiniis mo ako, kasi kahit sabihin mong para sakin din iyon. Ang akala ko ganun kababaw ang nararamdaman mo para tiisin ako…”Naramdaman ko ang pagtigil ng paghinga niya, hindi siya sumagot.Sa loob ng ilang segundo, walang gumalaw sa aming dalawa. Ang tanging naririnig ko ay ang mabilis na kabog ng puso niya laban sa dibdib niya, at ang sarili