Lahat ng Kabanata ng Naglalagablab na Secrets and Revenge: Kabanata 411 - Kabanata 420

Bumukas ang malalaking pintuan ng cathedral, at kasabay nito ay ang pagtugtog ng isang napakagandang instrumental version ng ‘Beautiful in White’.Tumambad sa akin ang daan-daang puting rosas na nakapalamuti sa bawat sulok ng simbahan.Ang mga chandelier ay nagbibigay ng ginintuang liwanag na lalong nagpapatingkad sa mga luhang namumuo sa aking mga mata.Ngunit sa lahat ng kislap at ganda ng paligid, isa lang ang nakakuha ng buong atensyon ko.Si Black.Nakatayo na siya ngayon sa dulo ng altar.Nakasuot ng isang perpektong black tuxedo na lalong nagpalitaw sa matipuno niyang pangangatawan. Ang kaniyang buhok ay maayos na nakasuklay, at ang kaniyang madidilim na mga mata—na madalas ay malamig at puno ng panganib—ay ngayon ay nag-uumapaw sa emosyon.Nakita ko ang pagtaas-baba ng kaniyang dibdib, at nang magsimula akong humakbang sa red carpet, nakita ko ang pagbagsak ng isang patak ng luha mula sa kinatatakutang Mafia Boss.Ang bawat hakbang ko palapit sa kaniya ay pag-iwan ko sa lahat n

Isang nakakapasong katahimikan ang bumalot sa loob ng maluwang at madilim na kwarto. Tanging ang mahinang ugong ng aircon at ang mabilis na pagkabog ng sarili kong dibdib ang naririnig ko.Nakatayo si Black sa harap ko. Ang kaniyang mga mata—na madalas ay malamig at walang emosyon sa harap ng ibang tao—ay ngayon ay naglalagablab sa isang matindi at purong pagnanasa.“Finally,” malalim at paos na bulong niya. Dahan-dahan siyang humakbang palapit, “No more running, Yna. No more hiding behind conditions or rules.”Napalunok ako nang malalim. Umatras ako nang kaunti hanggang sa maramdaman ko ang lamig ng pader sa aking likuran. Wala na akong kawala, at ang totoo... ayaw ko na ring kumawala.“I-I'm not running away, Black,” nanginginig ngunit buong-tapang kong sagot, sinalubong ang madilim niyang titig. “Nandito na ako. Sa'yo.”Isang malademonyo at mapagmataas na ngisi ang sumilay sa mga labi niya. Sa isang mabilis na galaw, iniangat niya ang kamay niya at hinawakan ang batok ko, marahas ng

Third Person.Maaliwalas ang pagpasok ng sinag ng araw mula sa malaking bintana ng honeymoon suite. Sa loob ng kwarto, mabigat at payapa ang paghinga ng bagong kasal.Nakahiga si Black, ang kaniyang matipunong dibdib ay nagsisilbing unan sa mahimbing na natutulog na si Yna.Ang katawan ng kaniyang asawa ay puno pa rin ng mga mapupulang marka mula sa matinding pag-angkin niya rito kagabi.Sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, naramdaman ni Black ang kumpletong kapayapaan.Binitawan na niya ang pagiging Hari ng Underground. Nang salakayin niya ang warehouse ng pamilyang kumakalaban sa kanila isang araw bago ang kasal, siniguro niyang tapos na ang madugong yugto ng buhay niya.O iyon ang akala niya.Wala siyang kaalam-alam na sa mga guho ng warehouse na iyon, may isang aninong nakaligtas ang bumalik kahapon sa mismong reception para maningil.Basag ang katahimikan nang biglang mag-vibrate ang kaniyang cellphone sa ibabaw ng nightstand.Mabilis itong kinuha ni Black, maingat na hindi m

Si Hunter.Naka-cross ang mga braso nito, ang kaniyang navy-blue suit ay perpektong nakalapat sa kaniyang malapad na balikat.Ang kaniyang mga mata na madalas ay parang mangangatay ng tao ay nakatitig sa akin ngayon na may kasamang pamilyar na mapang-asar na kislap.“Hannah,” bati ko, pinilit kong ayusin ang aking upo kahit na nararamdaman ko na ang pag-ikot ng paligid. “Hindi ka pa ba napapagod? Kanina ka pa pabalik-balik sa stage para asikasuhin ang mga bisita.”“Hindi pa naman…” masayang sagot ni Hannah, sabay upo sa tabi ko at kinuha ang natitirang cocktail sa lamesa. “Masaya ako para kay Kuya Black at Ate Yna. At saka, sa wakas, party party!”Napatango si Ana at Mia, nakisali na rin sila sa kwentuhan ni Hannah. Habang ang tatlo ay abala sa pag-uusap tungkol sa naging takbo ng kasal, naramdaman ko ang paggalaw ng upuan sa aking tabi.Si Hunter. Umupo siya malapit sa akin. Masyadong malapit na naaamoy ko ang kaniyang panlalaking pabango.“You look like a tomato, clumsy girl,” pabulo

‘Bakit ako? Ano ang ginawa ko?’“Sino kayo?!” galit na sigaw ni Hunter, ang kaniyang boses ay puno ng poot habang sunod-sunod niyang pinatumba ang dalawa sa mga umatake.Ang kaniyang asinta ay walang mintis—bawat putok ng kaniyang baril ay nag-iiwan ng duguang katawan sa sahig.Ngunit ang tatlong natitira ay patuloy na sumusugod, tila walang pakialam sa kanilang sariling buhay, basta marating ang aking posisyon.“Kuya!” isang mahinang tili ang narinig ko mula sa loob ng sasakyan. Si Hannah, “Guns!” sigaw nito na parang humihingi ng baril!Napalunok ako! Parang nawala ang lahat ng kalasingan ko dahil sa mabilis at sunod-sunod na pangyayari.“Hannah, just stay there!” sigaw ni Hunter pabalik.Isang lalaki ang nakalapit sa aking pwesto. Nakita ko ang kaniyang madidilim na mga mata sa likod ng maskara. Itinaas niya ang kaniyang baril at itinutok ito nang direkta sa aking noo. Ang aking buong sistema ay nanigas.Wala akong magawa. Hindi ko maigalaw ang aking mga binti. Ang takot ay tila nag