All Chapters of Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Chapter 411 - Chapter 420

Bumukas ang malalaking pintuan ng cathedral, at kasabay nito ay ang pagtugtog ng isang napakagandang instrumental version ng ‘Beautiful in White’.Tumambad sa akin ang daan-daang puting rosas na nakapalamuti sa bawat sulok ng simbahan.Ang mga chandelier ay nagbibigay ng ginintuang liwanag na lalong nagpapatingkad sa mga luhang namumuo sa aking mga mata.Ngunit sa lahat ng kislap at ganda ng paligid, isa lang ang nakakuha ng buong atensyon ko.Si Black.Nakatayo na siya ngayon sa dulo ng altar.Nakasuot ng isang perpektong black tuxedo na lalong nagpalitaw sa matipuno niyang pangangatawan. Ang kaniyang buhok ay maayos na nakasuklay, at ang kaniyang madidilim na mga mata—na madalas ay malamig at puno ng panganib—ay ngayon ay nag-uumapaw sa emosyon.Nakita ko ang pagtaas-baba ng kaniyang dibdib, at nang magsimula akong humakbang sa red carpet, nakita ko ang pagbagsak ng isang patak ng luha mula sa kinatatakutang Mafia Boss.Ang bawat hakbang ko palapit sa kaniya ay pag-iwan ko sa lahat n

Isang nakakapasong katahimikan ang bumalot sa loob ng maluwang at madilim na kwarto. Tanging ang mahinang ugong ng aircon at ang mabilis na pagkabog ng sarili kong dibdib ang naririnig ko.Nakatayo si Black sa harap ko. Ang kaniyang mga mata—na madalas ay malamig at walang emosyon sa harap ng ibang tao—ay ngayon ay naglalagablab sa isang matindi at purong pagnanasa.“Finally,” malalim at paos na bulong niya. Dahan-dahan siyang humakbang palapit, “No more running, Yna. No more hiding behind conditions or rules.”Napalunok ako nang malalim. Umatras ako nang kaunti hanggang sa maramdaman ko ang lamig ng pader sa aking likuran. Wala na akong kawala, at ang totoo... ayaw ko na ring kumawala.“I-I'm not running away, Black,” nanginginig ngunit buong-tapang kong sagot, sinalubong ang madilim niyang titig. “Nandito na ako. Sa'yo.”Isang malademonyo at mapagmataas na ngisi ang sumilay sa mga labi niya. Sa isang mabilis na galaw, iniangat niya ang kamay niya at hinawakan ang batok ko, marahas ng

CRYSTAL RYE.Jusko, lupa, kainin mo na ako nang buhay ngayon din.Iyan ang tanging tumatakbo sa isip ko habang nakaupo ako sa pinakadulo ng isang napakahabang, velvet na sofa dito sa loob ng Nocturne.Nalaman kong ang high-end at exclusive VIP club na ito ay pag-aari pala mismo ng mapapangasawa ni Yna na si Sir Black.Kanina pa ako tahimik na umiinom ng fresh juice habang pinapanood sina Ana, Mia, at ang iba pang mga models na nagtatawanan at nag-to-toast ng kanilang mga champagne.Sa totoo lang, pakiramdam ko ay isa akong ligaw na sisiw na napasok sa kulungan ng mga naggagandahang peacock.Paano ba naman, nakasuot lang ako ng simpleng jeans at white blouse, na sobrang layo sa mga kumikinang at mamahaling damit nila.Ako lang yata ang mukhang naligaw na tagalinis sa exclusive bachelorette party na ito. Bago pa lang kasi akong wardrobe assistant sa kumpanya nila, at hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos maisip kung bakit isinama nila ako rito.“Cheers para sa soon-to-be Mrs. Saviano!”

—teka, may ikatlo ba?Ah, ang pinakamatangkad na may pinakamalapad na balikat—ay naglakad nang dahan-dahan palapit kay Yna.Bumilis ang kabog ng dibdib ko nang mapansin ko ang pamilyar na pangangatawan ng dancer na naiwan sa gawi namin. Nakamaskara siya, pero ang malapad na balikat na 'yan, ang nakakatakot na tindig, at ang malamig na awra na parang nagpapababa ng temperatura ng kwarto... hindi ako pwedeng magkamali.Imposible. Namamalikmata lang siguro ako.Sa kabilang banda, nakita kong napaatras si Yna sa sofa, halatang kinakabahan sa lalaking papalapit sa kaniya. Lumuhod ang lalaking iyon sa pagitan ng mga binti ni Yna. May ibinulong ito, bago tuluyang hinila ni Yna ang maskara pababa.“B-Black?!” gulat na gulat na bulong ni Yna na umabot sa pandinig ko.Nanlaki ang mga mata ko nang tuluyan kong maibaba ang mga kamay ko. Si Sir Black ang stripper?!Napatingin ako sa lalaking malapit sa amin. Kung si Sir Black ang lalaking 'yon, ibig sabihin... ang lalaking nakatayo ilang metro mula

Dahil sa sobrang kaba at stress, kinapa ko ang mesa sa gilid ko nang hindi inaalis ang paningin ko kay Hunter.Nakahawak ako ng isang malamig na crystal na baso. Walang pag-aalinlangang ininom ko iyon nang sunod-sunod, umaasang fresh juice ulit iyon para kahit paano ay lumamig ang nag-iinit kong lalamunan at mawala ang kaba ko.Pero pagbaba ko ng baso... napangiwi ako at halos maluha. Ang pait! Ang tapang ng lasa na gumuhit sa lalamunan ko pababa sa sikmura ko, na nag-iwan ng mainit na sensasyon sa dibdib ko.Tiningnan ko ang baso. Hindi ito ang fresh juice ko! Ito yung champagne na iniwan nung isang model na umalis kani-kanina lang!Oh no. Hindi ako sanay uminom. Ang huling beses na uminom ako ng alak ay noong college graduation pa, at isang baso pa lang ng beer, naging kamatis na ang mukha ko at umikot na ang paningin ko.Pero dahil sa sobrang nerbiyos ko kay Hunter na hanggang ngayon ay nakatayo sa harapan ko na parang isang rebultong gawa sa marmol at galit, hindi ko na pinansin an