All Chapters of Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Chapter 431 - Chapter 440

Si Hunter Saviano.Nakasuot siya ng itim na dress shirt, nakatupi ang mga manggas hanggang sa ibaba ng kaniyang mga siko, na naglalantad sa matitigas na muscle ng kaniyang mga braso at ang mga nakakatakot na tattoo na gumagapang doon.Ang tatlong butones sa itaas ng kaniyang dibdib ay nakabukas, nagpapakita ng bahagyang tan na balat. Nakapamulsa ang isang kamay niya sa kaniyang itim na slacks, habang ang isa naman ay kaswal na may hawak na isang itim na folder.Ang amoy ng mint at mamahaling pabango ay biglang pumasok sa loob ng kwarto, tuluyang sinapawan ang amoy ng hairspray at alikabok ng dressing room. Ang mismong amoy na palagi kong naamoy sa panaginip ko... na kung hindi ako nagkakamali ay totoo pala at hindi isang panaginip.Bitbit niya ang kaniyang tipikal na mapang-inis at pilyong awra. May nakasabit na nakakalokong ngisi sa gilid ng kaniyang manipis at mamula-mulang labi. Ang kaniyang madilim na mga mata ay kuminang sa pamamangha nang makita kaming tatlo.“Ang seryoso naman y

THIRD PERSON’S POVMula sa madilim at puno ng luhang dressing room ng agency, ang paligid ay biglang napalitan ng nakakabinging ingay ng malakas na bass at nagkikislapang neon lights.Welcome to the Nocturne Club, kung saan nagsimula ang lahat.Sa pinakagitna ng VIP lounge, nakaupo si Hunter Saviano sa isang mahaba at mamahaling velvet sofa.Kung kanina ay tila isa siyang malamig at nakakatakot na reaper sa loob ng wardrobe department, ngayon ay nagbagong-anyo siya.Nakabukas ang unang tatlong butones ng kaniyang itim na dress shirt, naglalantad sa kaniyang matigas na dibdib.Hawak niya ang isang kristal na baso ng mamahaling whiskey sa kaniyang kanang kamay, habang ang kaniyang kaliwang braso ay kaswal na nakapulupot sa baywang ng isang magandang modelo na nakasuot ng napakaikling red dress.“So, Hunter... are you free tonight?” malanding bulong ng modelo, inilalapit ang mukha nito sa leeg ng binata habang dahan-dahang pinaglalaruan ang kuwelyo ng kaniyang damit.Isang pilyo at nakaka

Isang abortion clinic.Huminga ako nang malalim, pilit na kumukuha ng lakas mula sa kawalan. Kumatok ako ng tatlong beses.Bumukas ang isang maliit na siwang sa p***o. Isang pares ng matatalim na mata ang sumilip mula sa loob.“May appointment?” tanong ng isang matandang babae, ang boses ay magaspang at walang emosyon.“O-Opo,” utal na sagot ko. Binanggit ko ang numero ng doktor na naka-post sa forum na kinuhanan ko ng impormasyon.Tumunog ang mabigat na kadena, at dahan-dahang bumukas ang p***o.Pumasok ako. Agad na umatake sa ilong ko ang halo-halong amoy ng kalawang, matapang na bleach, at isang kakaibang amoy na parang pinatuyong dugo na pilit na nililinis ng kemikal.Biglang bumaligtad ang sikmura ko, tulad ng nararamdaman ko nitong mga nakaraang araw dahil sa pagbubuntis. Pilit kong nilunok ang laway ko para hindi masuka sa harapan ng matanda.Dinala niya ako sa isang maliit na waiting area na walang bintana. Ang tanging ilaw ay mula sa isang pundidong fluorescent lamp na patay-s

Nang umangat ang kaniyang paningin at magtama ang aming mga mata, parang may malamig na patalim na bumaon sa dibdib ko.“T-Tristan...” garalgal at halos walang boses na usal ko.Ang kaniyang mga mata ay namumula, lumuluha, at umaapaw sa matinding takot.“Rye!” sigaw niya. Ang boses niya ay basag at pumiyok, puno ng pighati na tila ba siya ang nakahiga sa malamig na mesa.Wala siyang pakialam sa doktor na may hawak pang instrumento, o sa matandang nurse na sumisigaw sa kaniya. Mabilis at malalaki ang mga hakbang na nilapitan niya ako.“Hoy! Bawal ka dito! Tatawag ako ng tao sa labas!” banta ng doktor, iniaamba ang hawak na bakal.Ngunit hindi man lang siya nilingon ni Tristan. Hinawi lamang niya nang marahas ang metal tray na nakaharang sa daan, dahilan para magbagsakan at kumalansing ang lahat ng nakakatakot na instrumento sa malamig na semento.Nang makalapit siya sa operating table, agad niyang hinubad ang basang-basa niyang jacket at mabilis na ibinalot ito sa nanginginig kong kataw

RYE’S POVAmoy ng piniritong bawang, mainit na kape, at nagmamantikang bacon.Iyon ang unang pumasok sa pandama ko bago ko pa man tuluyang maimulat ang aking mga mata. Mabigat ang mga talukap ko, parang may nakapatong na mga bato dahil sa magdamag na pag-iyak.Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Bumungad sa akin ang pamilyar na kulay cream na kisame ng apartment namin ni Tristan. Ang sikat ng araw ay banayad na tumatagos mula sa manipis na kurtina, nagbibigay ng mainit na liwanag sa buong kwarto.Napasinghap ako. Agad na bumagsak sa utak ko ang lahat ng nangyari kahapon. Ang madilim at maputik na eskinita. Ang kinakalawang na operating table. Ang amoy ng matapang na bleach at kalawang. Ang pagdating ni Tristan na parang isang galit na anghel para iligtas ako sa sarili kong desisyon.Kusang gumapang ang mga kamay ko patungo sa aking tiyan. Patag pa rin ito. Walang umbok. Pero andito siya. Buhay ang anak ko. Buhay ang batang muntik ko nang patayin dahil sa matinding takot at kaduw