All Chapters of Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Chapter 521 - Chapter 530

“Rye, I told you you can't fucking hide from—”Natigilan si Hunter. Nanigas ang buong katawan niya.Isang babaeng nagulat at namumutla sa takot ang humarap sa kaniya. Hindi ito si Rye.“H-Hala! S-Sino po kayo?! Magnanakaw! Tulong!” tili ng babae, awtomatikong napahawak sa malaking tiyan niya.Agad na binitiwan ni Hunter ang balikat ng babae na parang napaso siya. Napaatras siya, ang paningin ay biglang nandilim sa sobrang pagkabigo.“FUCK!” malakas na sigaw ni Hunter. Sinipa niya ang isang lumang balde sa gilid na mabilis na tumilapon at nabasag sa semento.Mabilis na lumapit si Gregor at ang iba pang tauhan, inalalayan ang natakot na babae at binigyan agad ng isang bugkos na pera para tumahimik.Umigting ang panga ni Hunter. Napahawak siya sa mukha niya, humihinga nang malalim at mabilis.Maling babae. It’s not her.Kahit anong yaman niya, kahit anong dami ng tauhan niya, hindi pa rin niya mahanap ang kaisa-isang babaeng nagpapabaliw sa kaniya.“Sir...” nag-aalalang tawag ni Gregor.

THIRD PERSON'S POV“Sir! The back perimeter is compromised! May nakitang bulto na tumakbo papuntang baybayin!”Ang balitang iyon mula sa earpiece ni Gregor ay sapat na para mag-apoy ang paningin ni Hunter. Binitawan niya ang kuwelyo ng isang takot na takot na lalaking nakatira sa boarding house at mabilis na tumalikod.“She’s there!” sigaw ni Hunter, ang boses ay parang kulog na bumasag sa tahimik na gabi ng probinsya. “Don’t let her out of your sight! Pero kapag may nakasakit sa kaniya, babasagin ko ang mga bungo niyo!”Tumakbo si Hunter patungo sa makipot na daan papuntang dalampasigan. Wala siyang pakialam kung maputikan ang mamahaling sapatos niya. Wala siyang pakialam kung masira ang pantalon niya. Ang tanging nasa isip niya ay ang makuha si Rye.Nang makarating siya sa dalampasigan, ang mga tauhan niya ay nagkakagulo, pilit na hinahanap ang bulto sa gitna ng kadiliman at hilera ng mga abandonadong bangka. Tinutukan nila ng malalakas na flashlight ang bawat sulok.“Where the fuck

THIRD PERSON'S POV“Confirm target. Visual match on Crystal Rye Alvarez.”Sa loob ng itim na sedan, isang lalaking may malaking hiwa ng sugat sa mukha ang nakatitig sa cellphone na hawak niya. Nakabukas sa screen ang isang encrypted database ng Navarro Syndicate. May larawan doon ni Rye na kuha mula sa cctv ng isang ospital sa Maynila noong mga nakaraang buwan.“Is she alone?” tanong ng boses mula sa kabilang linya ng radio.“Alone. Pregnant. No Saviano escorts around,” malamig na sagot ng lalaki. “Hunter’s men are scattered in Capiz, searching like headless chickens. He doesn't know we tracked her ahead of him.”“Get her alive,” utos ng boses sa radyo. “The young master died by Hunter’s hand four months ago. It's time Hunter Saviano pays the debt. If we hold his pregnant woman, he will crawl on his knees before we put a bullet through his head.”“Copy.”CRYSTAL RYE'S POVMaagang umaga. Dumating ang provincial bus sa lumang terminal sa Iloilo.Lutang ang isip ko habang bumababa, bitbi

CRYSTAL RYE'S POVNanlalamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa kaniya.May bakas ng dugo sa puting polo niya. Ang mga mata niya, na dating punong-puno ng galit kapag nag-aaway kami sa opisina, ay may kakaibang dilim ngayon.Ito ba si Hunter Saviano? Ito ba ang totoong siya?!Nang humakbang siya papalapit sa akin, awtomatiko akong napaatras sa lupa, ginagamit ang mga siko ko para lumayo sa kaniya.“W-Wag kang lalapit...” nanginginig na utos ko, halos mawalan ng boses. “Wag mo akong hahawakan!”Huminto si Hunter dalawang hakbang mula sa akin. Umigting ang panga niya. Nakita ko kung paano bumaba ang tingin niya sa tiyan ko, bago muling tumingin sa nanginginig kong mukha.“Rye,” paos na tawag niya.“P-pumatay ka...” naiiyak na sigaw ko, tuluyan nang bumuhos ang mga luha sa pisngi ko dahil sa pinagsamang takot, gulat, at matinding pagod. “Sino ka ba talaga?! Ano bang klaseng tao ka?! Bakit mo ako ginagambala?! Bakit kailangang mangyari 'to?!”Lumuhod si Hunter sa harapan ko. Hindi s

CRYSTAL RYE'S POVNaiwan akong nakatayo sa gitna ng malaking kwarto nang tuluyang sumara ang pinto.Umalis siya.“I stop hiding.”Paulit-ulit na nag-echo sa utak ko ang huling sinabi niya bago siya tumalikod at lumabas. Kasabay ng paglapat ng pinto ay ang pagkawala ng lakas sa mga tuhod ko.Napaupo ako sa gilid ng kama. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang mahigpit na nakahawak sa tiyan ko.Buhay kami ng anak ko. Ligtas kami ngayon. Pero bakit pakiramdam ko, mas lalo kaming pumasok sa isang mundong walang kasiguraduhan?Napa-pikit ako. Sa pagpikit ko, muling nag-flash sa isip ko ang nangyari sa eskinita kanina. Ang tunog ng nabaling buto. Ang walang-awang pagputok ng baril ni Hunter. Ang mga dugong dumanak sa semento.Isang demonyo. 'Yun ang nakita ko kanina.Pero ang demonyong 'yon... siya rin ang nagtupi ng kaniyang sariling katawan para lang yakapin ako at siguruhing hindi ako masaktan.Humiga ako sa malambot na kama. Ramdam ko ang matinding pagod ng katawan ko.Nakatitig lan