All Chapters of Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Chapter 531 - Chapter 540

CRYSTAL RYE'S POVNatigilan ako.Nakatitig ako sa kaniyang mga mata. Ang lalaking ilang minuto pa lang ang nakararaan ay handang pumatay ng tao nang walang kurap... ay nakatayo sa harap ko ngayon na may pakiusap at matinding pait sa kaniyang boses.Huminga ako nang malalim, pilit na pinakalma ang nangangatog kong dibdib at itinayo ang aking sarili sa harap niya.“Kausapin mo ako,” basag ngunit madiing sabi ko. “Huwag mo akong itrato na parang isang bagay na kailangan mo lang itago sa kahon. Huwag mo akong ikulong sa mga utos mo nang hindi ko naiintindihan kung bakit! Tao ako, Hunter. At ang batang nasa tiyan ko... hindi ito isang kasangkapan na protektado mo lang dahil dugo mo ito.”Lumitaw ang isang matinding emosyon sa mga mata ni Hunter. Dahan-dahan siyang tumango.“Alright,” mahinang sagot niya. “I will tell you what you need to know. But in exchange... you follow my security protocols without question. Deal?”Napakagat-labi ako bago tumango. “Deal.”THIRD PERSON'S POVKinaumagaha

CRYSTAL RYE'S POVNakatayo lang ako sa harap ng nakasarang pinto ng kwarto ko.Ang malamig na hangin mula sa aircon ay dumadampi sa balat ko, pero hindi nito kayang palamigin ang nag-iinit kong dibdib. Paulit-ulit na nag-e-echo sa isip ko ang huling ibinulong niya bago ako tuluyang umalis.Napapikit ako nang mariin. Isang traydor na luha ang pumatak mula sa mga mata ko, mabilis na tumulo pababa sa pisngi ko.Clumsy girl.Iyon ang tawag niya sa akin noong mga panahong wala pa kaming pakialam sa gulo ng mundo niya. Noong mga panahong ang tanging problema ko lang ay kung paano ko hindi matatapunan ng kape ang mamahalin niyang suit.Napahawak ako sa tiyan ko. Naramdaman ko ang isang mahinang pitik mula sa loob.Napangiti ako nang mapait, habang patuloy sa pag-agos ang mga luha ko.“Narinig mo ba 'yon, baby?” mahinang bulong ko sa hangin, kinakausap ang anak ko. “Ang tatay mo... akala ko demonyo siya. Akala ko wala siyang puso. Pero ginawa niya ang lahat para lang hindi tayo masaktan.”Nag

Alas-kwatro na ng madaling araw.Hindi ako makaupo sa kama. Kanina pa ako paikot-ikot sa malaking sala sa ibaba ng safehouse. Hawak ko ang isang baso ng mainit na tubig na halos lumalamig na dahil sa tagal kong nakatayo.Sa tabi ng pinto, nakatayo pa rin si Gregor. Kahit nakikita kong pagod na ito sa pagbabantay, nananatili siyang tuwid at alerto.“Miss Rye, mabuting humiga na muna kayo,” malumanay na pakiusap ni Gregor. “Masama sa lagay niyo ang magpuyat at mag-alala.”“Paano ako makakatulog, Gregor?” garalgal ang boses na tanong ko. Tumingin ako sa labas ng bintana kung saan patuloy ang pagbuhos ng malakas na ulan. “Nasa labas siya. Nakikipagpatayan. Habang ako... nandito lang at walang magawa.”Napahawak ako sa tiyan ko. Merong matinding tensyon at kaba sa loob ng dibdib ko na hindi ko kayang alisin.Sa isang banda, natatakot ako. Natatakot ako sa katotohanang ang lalaking ama ng anak ko ay isang taong kayang pumatay nang walang pag-aalinlangan. Lumaki ako sa simpleng buhay. Para s

CRYSTAL RYE'S POVNakatitig lang ako sa kaniya habang marahan siyang sumisimsim sa kape niya.Nakaligtas siya sa nakakamatay na barilan kagabi, nagawa niyang pulbusin ang natitirang tauhan ng mga Navarro, tapos ngayon... nandito lang siya sa tapat ko, simpleng naka-gray t-shirt habang pinapanood akong kumain ng pancake.“Ano na namang titig 'yan, Rye?” tanong niya nang hindi man lang nag-aangat ng tingin sa tablet niya. “May dumi ba sa mukha ko o nagagwapuhan ka na naman sa akin?”“Ang kapal talaga ng mukha mo!” mabilis kong pabalik na singhal, sabay subo ng malaking piraso ng pancake para lang may magawa ang bibig ko. “Pinag-aaralan ko lang kung anong klaseng balat mayroon ka at parang hindi ka man lang nasasaktan matapos kang madaplisan ng bala kagabi!”Bumaba ang tablet ni Hunter sa mesa. Ang madidilim niyang mga mata ay dumiretso sa akin, may kasamang manipis na pilyong ngisi sa mga labi.“I told you, it’s just a graze. At saka... mas mabilis tong gagaling kasi makikita ko ang muk

GABI.Patuloy ang pagbuhos ng mahinang ulan sa labas ng safehouse.Medyo maaga akong umakyat sa kwarto ko para magpahinga, pero hindi ako makatulog. Umiikot pa rin sa isip ko ang mga pinag-usapan namin ni Hunter kaninang hapon.Bumaba ako sa ibaba bandang ala-una ng madaling araw para kumuha ng mainit na tubig sa kusina. Pagbaba ko sa hagdan, napansin kong nakabukas pa rin ang ilaw sa malaking sala.Dahan-dahan akong lumapit.Sa malaking velvet sofa sa gitna ng sala, nakasandal si Hunter. Nakapikit ang kaniyang mga mata, ang kaniyang ulo ay nakatagilid sa gilid ng sofa. Nakapatong pa rin sa kaniyang hita ang kaniyang laptop na bukas pa ang screen, at ang kaniyang isang kamay ay nakalagay sa kaniyang noo.Nakatulog siya sa sofa.Lumapit ako nang napakatahimik, pinagmamasdan ang kaniyang mukha.Kapag gising si Hunter, ang mukha niya ay laging matigas, malamig, at nakakatakot. Laging nakakunot ang kaniyang noo at nakahanda para sa anumang banta. Pero ngayong tulog siya... mukha siyang na