Tous les chapitres de : Chapitre 541 - Chapitre 550

Jusko po, Crystal Rye! Ano bang iniisip mo?!Pilit kong ipinilig ang ulo ko at ibinalik ang atensyon sa mansanas na hinihiwa ko. Pero hindi ko mapigilan ang sarili ko!Unti-unti kong napapansin ang mga maliliit na pisikal na detalye sa kaniya—ang madilim na kulay ng kaniyang mga mata, ang paraan ng pagngiti niya kapag nanunukso, ang boses, at ang mga kamay niya.Naiinis ako sa sarili ko! Alam kong hindi na ito simpleng concern dahil siya ang ama ng anak ko. Iba na 'to.“Are you planning to murder that apple, or are you going to eat it?”Napatalon ako sa gulat at halos mahiwa ko ang daliri ko. Ibinaon ko ang kutsilyo sa chopping board at nanlalaki ang matang lumingon.Nakatayo na si Hunter sa kabilang gilid ng counter. Tapos na ang tawag niya, at ngayon ay nakapamulsa siyang nakatingin sa akin, pilyo at nakakaloko ang ngisi sa kaniyang mga labi.“A-Ano? H-Hindi ah! Tinitingnan ko lang kung matigas!” nauutal na palusot ko.Tumaas ang isang kilay niya. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin,

Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ko ang pangalan ni Tristan.Tumingin si Hunter sa gawi ko. Nakita niya ang pagkabigla sa mukha ko. Mabilis niyang itinaas ang kamay niya para patigilin ang abogado.“We will discuss this in my office. Now,” madiin na utos ni Hunter bago naglakad patungo sa opisina, hindi na ako tiningnan muli.Naiwan akong nakatayo sa sala, unti-unting pinoproseso ang narinig ko.Hindi isang kontrabida ang dumating. Isa lamang itong ordinaryong problema sa negosyo at legal na aspeto na konektado sa bagong buhay niya at sa lumang gulo ni Tristan.Pero iyon mismo ang masakit. Ito ang paalala na kahit gaano pa kami maging komportable sa isa't isa, ang pagiging kasama ni Hunter ay nangangahulugang kailangan kong tanggapin at mag-adjust sa kumplikado niyang mundo.Napakagat ako sa ibabang labi ko at napahawak sa tiyan ko.Kaya ko ba? Kaya ko bang mabuhay nang ganito araw-araw?Gusto ko siya. Aaminin ko na, gusto ko siya. Pero ang mundo niya... ito ang isang bagay na hin

CRYSTAL RYE’S POVLumipas ang dalawang araw na ganoon ang sistema.Hindi umalis si Hunter sa penthouse. Nandoon lang siya sa sala, nagbabasa ng libro, paminsan-minsang tumutugon sa ilang email sa laptop, at sabay kaming kumakain ng tanghalian at hapunan.Walang hawakan na hindi kailangan. Kapag inaabot niya ang tubig sa akin, sinisigurado niyang hindi dumidikit ang mga daliri niya sa kamay ko. Kapag nanonood kami ng balita sa gabi, nakaupo siya sa hiwalay na sofa habang ako ay nasa kabila.Napakarespetuoso niya. Sobrang tino niya.Pero sa halip na mapanatag ako… mas lalo akong nabagabag.Nakatayo ako sa gitna ng kwarto ko, tinititigan ang dalawang malalaking kahon ng mamahaling vitamins at prenatal supplements na ipinadala ng personal doctor ni Hunter kaninang umaga.May kasama pang note mula sa klinika na naglalaman ng eksaktong oras kung kailan ko dapat inumin ang bawat isa.Bumigat ang dibdib ko.“Kaya ba siya nandito?” pabulong kong tanong sa sarili ko. “Kaya ba siya nagluluto ng

Lumipas ang dalawang araw.Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa kwarto ko. Pinagpapawisan ang mga palad ko at ilang beses ko nang inayos ang buhok ko.Ngayong gabi ang date namin.Jusko po, bakit ba ako kinakabahan nang ganito?! Dati, kapag nagkikita kami ni Hunter, iniisip ko kung paano lang tahimik na aayusin suit niya o kung paano ko itatago ang pagbubuntis ko.Pero ngayon, kinakabahan ako dahil ito ang unang beses na haharap ako sa kaniya bilang isang babaeng makikipag-date sa lalakeng unti-unti na niyang nagugustuhan.Nakasuot ako ng isang simpleng itim na midi dress na nagpapakita ng kurba ko pero hindi masyadong masikip. Sa leeg ko ay kumikinang ang silver na kwintas na may sapphire pendant na ibinigay niya sa akin.Tok. Tok.Bumilis ang kabog ng dibdib ko. Mabilis kong kinuha ang maliit kong purse at binuksan ang pinto.Nakatayo doon si Hunter. Nakasuot siya ng isang perpektong dark navy suit na walang necktie, ang unang dalawang butones ng kaniyang dress shirt ay buka

“Hunter…” hingal kong tawag sa pangalan niya nang dahan dahan niya itong pinas*k.Pakiramdam ko’y mag-aapoy ako sa sobrang init ng balat niya. Ramdam na ramdam ko din ang mabagal na pagdausdos ng kahabaan niya na banayad na sumasayad sa laman ko.“Ughhh~” hindi ko mapigilan ang impit kong ungol kahit pa kagat ko na ang ibabang labi ko.“I’m here, baby. I’m right here,” mahinang bulong niya sa tainga ko.Bawat paggalaw niya ay tinitiyak niyang hindi maharas at hindi mabibigla ang katawan ko.“Nasaktan ba kita?” alalang tanong niya nang mapasinghap ako nang malakas.Umiling ako nang mabilis, itinataas ang aking kamay para hawin ang basang buhok na nakatabon sa kaniyang noo. “H-Hindi… Ang sarap, Hunter… Ang sarap…”Isang mababang ungol ang kumawala sa lalamunan niya sa sinabi ko. Mas lalo niyang pinalalim ang kaniyang mga halik sa akin habang ang kaniyang katawan ay patuloy na gumagalaw sa isang napakatamis at napakasegurong ritmo.Nang maramdaman ni Hunter na medyo napapagod ako sa unan