บททั้งหมดของ คุณนายสายสมร: บทที่ 11 - บทที่ 19

คำทิ้งท้ายของแม่สร้อยยังคงวนเวียนอยู่ในอากาศ พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนที่เดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและไอแดดที่เริ่มทวีความรุนแรงสายสมรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เธอไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะ แต่กลับรู้สึกถึงภาระหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ความรักของเธอไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคนอีกต่อไป แต่มันคือการพิสูจน์ให้แม่ของตะวันเห็นว่า ความรักของทั้งคู่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสายตาของคนอื่นหลังจากวันนั้น บรรยากาศระหว่างบ้านสองหลังเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตะวันไม่ได้ปีนหน้าต่างหรือแอบมาหาคุณนายที่บ้านบ่อยเหมือนเก่า ไม่ใช่เพราะเธอถอดใจ แต่เป็นเพราะเธอเองก็อยากพิสูจน์ความรักครั้งนี้เช่นกัน ตะวันตั้งใจทำงานที่แผงขายของอย่างหนัก เธอตื่นแต่เช้ามืด เตรียมขนม และดูแลแม่สร้อยอย่างดีที่สุดเท่าที่ลูกสาวคนหนึ่งจะทำได้ ทำให้เวลาที่จะมาเจอกันระหว่างตะวันกับคุณนายลดน้อยลงแต่ถึงแม้ตัวจะห่าง สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยขาดหายคือการส่งข้อความ เพราะตะวันคิดว่ามันคือเรื่องที่ทำได้ง่ายที่สุดแล้วในตอนนี้เช้านี้ขนมที่แผงขายหมดแต่เช้าเลยค่ะ ตะวันได้กลับบ้านเร็วแม่ยอมกินอาหารที่ตะวันซื้อมาฝากด้วย อีกไม่นานแม่ต้องยอมรับความรักขอ

มื้อเที่ยงที่แผงขนมวันนั้นจบลงด้วยความอิ่มเอมใจ แต่มันกลับทิ้งตะกอนบางอย่างไว้ในใจของตะวันความรักที่เบ่งบานกลางตลาดมนตรีกลายเป็นข่าวใหญ่ที่แพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง แม้คุณนายสายสมรจะประกาศกร้าวเพื่อปกป้องเธอเพียงใด แต่ความจริงที่ว่า ลูกแม่ค้า กับ เจ้าของตลาด มันต่างกันราวฟ้ากับเหว ก็ยังเป็นสิ่งที่สังคมรอบข้างหยิบมาเคี้ยวซ้ำอย่างสนุกปากสามวันต่อมา บรรยากาศในตลาดเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติในสายตาคนนอก แต่สำหรับตะวัน มันคือการเผชิญหน้ากับความอึดอัดรูปแบบใหม่ ขณะที่เธอกำลังก้มหน้าล้างถ้วยขนมอยู่หลังร้าน เสียงซุบซิบจากกลุ่มแม่ค้าที่ยืนอยู่หน้าแผงขายผลไม้ก็ลอยมาเข้าหู“ฉันล่ะอิจฉาคนมีความรักจริงจริ๊ง ตั้งแต่มีแฟนรวย หน้าตาก็อิ่มเอิบจริงเชียว” แม่ค้าคนหนึ่งเปรยขึ้น“ก็แน่ล่ะสิ มีบ่อเงินบ่อทองให้เกาะขนาดนั้น ไม่ต้องตื่นมาโม่แป้งเองยังได้เลยมั้ง ป่านนี้คุณนายคงประเคนเงินให้ใช้ไม่ขาดมือ แผงขนมนี่ก็เปิดบังหน้าไปงั้นแหละ ใครจะไปรู้...ลับหลังอาจจะอ้อนเอาโฉนดที่ดินไปกี่ใบแล้วก็ไม่รู้”ตะวันชะงักมือที่กำลังขัดถ้วยขนม ความร้อนวูบแล่นขึ้นมาที่ใบหน้า ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความละอายที่เธอไม่ได้ก่อ

เช้าวันอาทิตย์ที่แสนสดใส อากาศในต้นฤดูหนาวพัดพาความเย็นสบายมาสู่บ้านหลังใหญ่ท้ายซอย แต่ที่แตกต่างไปจากทุกวันคือความคึกคักที่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ก่อนรุ่งสางสวนดอกไม้ฝั่งซ้ายที่เคยรกร้าง บัดนี้กลายเป็นทุ่ง คุณนายตื่นสาย หลากสีสันที่ชูช่อรอรับแสงอรุณ เพื่อเป็นประจักษ์พยานให้กับงานทำบุญใหญ่และพิธีเปิด สวนตะวันของคุณนาย อย่างเป็นทางการกลิ่นหอมของอาหารคาวหวานตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ป้าจันทร์หัวเรือใหญ่ของงานกุลีกุจอจัดเตรียมอาสนะสงฆ์ โดยมีตะวันในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงผ้าสแล็คสีครีม ดูภูมิฐานผิดหูผิดตา คอยช่วยยกถังน้ำแข็งและจัดเรียงเก้าอี้อย่างคล่องแคล่ว“ตะวัน มาช่วยแม่ยกถาดขนมตรงนี้หน่อย มัวแต่ไปยืนเก๊กหล่ออยู่หน้าสวนนั่นแหละ”เสียงของแม่สร้อยดังขึ้นพร้อมกับร่างท้วมที่เดินออกมาจากครัว วันนี้แผงขนมของแม่สร้อยที่ตลาดมนตรีหยุดการขายหนึ่งวัน และยกอุปกรณ์ทุกอย่างมาที่บ้านคุณนายเพื่อทำขนมเลี้ยงแขกในงานวันนี้“มาแล้วจ้ะแม่ วันนี้ใส่ผ้าซิ่นสวยจังเลยนะจ๊ะ ตัวนี้คุณนายซื้อให้ใช่มั้ย” ตะวันเย้าแหย่พลางเข้าไปโอบไหล่แม่แม่สร้อยสะบัดหน้าหนีแต่แอบยิ้มมุมปาก “เออ...ของดีก็ต้องใส่สิ เดี๋ยวจะเสียห

แสงแดดยามบ่ายที่เคยแผดเผาดูจะอ่อนแรงลงเมื่อลอดผ่านม่านลูกไม้สีนวลเข้ามาในห้องนั่งเล่นส่วนตัวของคุณนายสายสมร กลิ่นหอมสะอาดของน้ำมันสกัดจากดอกมะลิอบอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับเสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ ที่เปิดคลอไว้เพื่อสร้างความผ่อนคลายบนโซฟากำมะหยี่ตัวยาว สายสมรเอนกายพิงหมอนใบนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมพริ้วไหว เธอหลับตาลงพริ้ม ปล่อยให้ความเครียดเรื่องงานที่แบกมาทั้งอาทิตย์มลายหายไป เพียงเพราะสัมผัสจากมืออุ่น ๆ ของคนข้างกาย“ผ่อนคลายนะคะที่รัก พี่อย่าเกร็งนะ”ตะวันนั่งอยู่บนพรมที่พื้นข้างโซฟา เธอกำลังใช้หัวแม่มือนวดคลึงไปตามฝ่าเท้าเรียวสวยของคุณนายอย่างเบามือ สลับกับน้ำหนักที่มั่นคงในจุดที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายมักจะปวดเมื่อยจากการสวมรองเท้าส้นสูงเดินเก็บค่าแผง“อืม...ตะวันนวดเก่งจังเลย ไปหัดมาจากไหน”สายสมรครางพึมพำทั้งที่ยังหลับตา รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าสวย“ตะวันดูจากยูทูบค่ะ บางครั้งก็ถามแม่สร้อยเอาบ้าง” ตะวันเงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้น แววตาเต็มไปด้วยความทะนุถนอม “ก็พี่เอาแต่ทำงาน ถ้าตะวันไม่ดูแล ใครจะดูแลคะ”ตะวันค่อย ๆ เลื่อนมือนวดขึ้นมาถึงช่วงน่อง กดเน้นเบา ๆ ตามจุดสะท้อนกลับที่ช่วยให้ระบบห