บททั้งหมดของ คุณนายมธุสร: บทที่ 21 - บทที่ 30

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวนวลเข้ามาในห้องนอน ปลุกให้มธุสรค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่ความสดชื่น แต่เป็นอาการหนักอึ้งที่ศีรษะและลำคอที่ดูจะแห้งผากเป็นพิเศษ เจ้าของห้องพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบห้อง ความทรงจำเมื่อคืนเริ่มไหลย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ เหมือนภาพตัดแปะเธอไปหาเพื่อนที่บาร์เธอดื่มแชมเปญเธอหึงปราณจนตัวสั่นแล้วหลังจากนั้น...‘เราเป็นแฟนกันแล้ว’เสียงของตัวเองในความทรงจำดังก้องขึ้นมาจนมธุสรต้องยกมือขึ้นกุมหน้า ใบหน้าสวยแดงซ่านลามไปถึงใบหูเมื่อนึกถึงวินาทีที่เธอเป็นฝ่ายรุกจู่โจมหอมแก้มเด็กแสบคนนั้น แถมยังโพล่งเป็นฝ่ายขอเขาเป็นแฟน“โอ๊ยยย ตายแล้วยัยสร...เธอทำอะไรลงไปเนี่ย”มธุสรพึมพำกับตัวเองพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอีกครั้ง หัวใจยังคงเต้นแรงเมื่อนึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ ที่แก้มและสายตาที่ปราณมองเธอเมื่อคืนก๊อก ก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปร่งที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง (ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเสื้อของคุณนายมธุสรเอง) เดินถือถาดที่มีน้ำส้มและซุปอุ่น ๆ เข้ามาด้วยรอยยิ้มที่สดใสยิ่

มธุสรนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นึกย้อนไปถึงครั้งแรกที่รู้จักกัน ครั้งแรกที่เธอเข้าไปดูโปรไฟล์ของปราณ การได้เห็นภาพถ่ายของปราณกับแม่ตอนที่ยังมีชีวิต หลายสิ่งหลายอย่างที่ประกอบเป็นเด็กคนนี้ทำให้มธุสรอยากทำความรู้จักเธอมากขึ้น“คงเพราะ…เธอไม่เหมือนใครมั้งปราณ”“ไม่เหมือนยังไงเหรอคะ”“ก็ทุกอย่างที่เป็นปราณมันไม่เหมือนคนที่เคยเข้ามาในชีวิตพี่น่ะ ปราณไม่ได้ทำงานที่ร่ำรวยอะไร แต่กลับเป็นงานที่ทำเพื่อคนอื่น ไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหรา หรืออยากมีอยากได้อะไร แต่กลับพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ที่สำคัญ หัวใจของเด็กคนนี้มันยิ่งใหญ่ซะจนพี่อาย…วันที่ปราณเลี้ยงข้าวพี่ มันทำให้พี่คิดอะไรได้เยอะเลยนะ”มธุสรเอ่ยทุกคำช้า ๆ อย่างตั้งใจ ทุกคำพูดเธอตั้งใจเรียบเรียงมันเป็นอย่างดี ปราณเองก็ตั้งใจฟัง พยายามจะซึมซับและเก็บเกี่ยวทุกถ้อยคำที่ส่งผ่านน้ำเสียงอ่อนหวานของคนตรงหน้า“ขอบคุณที่ให้พี่ เท่าที่ตัวเองจะให้ได้นะคะ”ปราณยิ้มรับแล้วเอื้อมมือไปกุมมือคนรักของเธอ“พี่สรคะ ทุกอย่างที่ปราณทำ อยากให้พี่รู้ว่าปราณรักพี่และตั้งใจกับพี่จริง ๆ ถึงปราณจะไม่มีเงินมากมายให้พี่ แต่ปราณมีหัวใจที่อยากดูแลพี่ไปนาน ๆ หิวก็อยากพาไปกิน อยากไปเที่

บรรยากาศภายในห้องนอนของคุณนายมธุสรเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ หลังจากเหตุการณ์โกลาหลที่สวนสาธารณะ มธุสรรีบพาปราณกลับมาที่คฤหาสน์ทันที เธอสั่งให้เด็กแสบเข้าไปอาบน้ำสระผมเพื่อชำระล้างน้ำในสระและป้องกันอาการไข้หวัดที่อาจตามมา โดยมีตัวเธอนั่งรออยู่บนเตียงกว้าง พร้อมกับกระเป๋าสตางค์เจ้าปัญหาที่ถูกเช็ดทำความสะอาดจนแห้งสนิทวางอยู่ใกล้ตัวประตูห้องน้ำถูกเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับกลุ่มไอน้ำจาง ๆ ที่ลอยออกมา มธุสรเงยหน้าขึ้นจากหนังสือนิยายในมือแล้วก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งปราณเดินออกมาในสภาพที่มธุสรไม่เคยเห็นมาก่อน เด็กสาวสวมเพียงกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อนิ่มกับเสื้อกล้ามสีขาวบางตัวเดียว เสื้อกล้ามตัวนั้นรัดตรึงไปตามสรีระที่ซ่อนรูปของคนเด็กกว่า หยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามลำคอและไหปลาร้าที่ดูเซ็กซี่อย่างประหลาด ผมสั้นประบ่าที่เปียกชื้นถูกเสยขึ้นลวก ๆ เผยให้เห็นใบหน้าใสซื่อที่ตอนนี้ดูเย้ายวนขึ้นหลายเท่าตัวมธุสรเผลอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก เธอไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวที่เธอเคยมองว่า แสบซน จะมีมุมที่ดูโตและน่าหลงใหลได้ขนาดนี้“พี่สรคะ กระเป๋าเป็

รถตู้คันหรูเคลื่อนตัวมาหยุดนิ่งที่หน้าประตูรั้วลวดลายวิจิตรของคฤหาสน์ศรีรักษ์สวัสดิกุล ปราณมองผ่านกระจกรถด้วยแววตาตื่นเต้น มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือมธุสรไว้แน่น ส่วนอีกข้างกอดลังกระดาษที่บรรจุ กล่องขนมแห่งความทรงจำ เอาไว้ราวกับสมบัติล้ำค่าทว่าบรรยากาศความสุขกลับชะงักลง เมื่อสายตาของมธุสรเหลือบไปเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนกอดอกพิงรถยุโรปคันหรูอยู่หน้าประตูรั้ว ท่าทางโอหังและสายตาที่จ้องมองเข้ามาทำให้มธุสรรู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง“นั่นใครเหรอคะพี่สร ญาติพี่เหรอคะ”ปราณเอ่ยถามเสียงใส แววตายังคงไร้เดียงสาเพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาบุคคลในอดีตของคนรักมธุสรเม้มปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความเสน่หา แต่เป็นความหงุดหงิดที่รบกวนความสงบ “ทิพย์...เค้ามาทำไมตอนนี้”เพียงแค่ชื่อนั้นหลุดออกมา บรรยากาศในรถก็เปลี่ยนไปทันที มธุสรก้าวลงจากรถโดยมีปราณเดินตามลงมาติด ๆ“สร! ในที่สุดก็กลับมาสักที ทิพย์มารอตั้งนาน โทรไปก็ไม่รับ”ทิพย์เอ่ยขึ้นเสียงดังพลางเดินเข้าหา แต่แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่เด็กสาวร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ข้างกายมธุสร ทิพย์กวาดสายตามองปราณตั้งแต่หัวจรดเท

หลังจากที่ปราณย้ายเข้าไปอยู่ที่คฤหาสน์ศรีรักษ์สวัสดิกุลได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ เด็กสาวที่เคยใช้ชีวิตอยู่กลางแจ้งก็เริ่มส่งสายตาละห้อยมองออกไปนอกหน้าต่างบ่อยครั้งแม้เตียงนอนจะนุ่มกว่าที่เคยฝัน หรือห้องหับจะเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศราคาแพง แต่กลิ่นอายของดินและเสียงใบไม้ไหวที่บ้านสวนยังคงกวักมือเรียกเธออยู่เสมอ“พี่สรคะ...ปราณขอไปอยู่บ้านสวนบ้างได้ไหมคะ สลับกันอาทิตย์ละสามสี่วันก็ได้ ปราณคิดถึงเด็ก ๆ ค่ะ”คำขออ้อนวอนพร้อมสายตาตาหยีที่ส่งมา มีหรือที่คุณนายมธุสรจะต้านทานไหว แน่นอนว่าคนอย่างมธุสรที่ตอนนี้หลงรักแฟนเด็กจนหัวปักหัวปำย่อมยินยอมแต่โดยดี และที่สำคัญที่สุด เธอไม่ได้เพียงแค่อนุญาต แต่เธอยังเก็บกระเป๋าตามมาอยู่กับปราณด้วยเรียกว่าตัวติดกันแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง ยกเว้นเพียงเวลาที่มธุสรต้องเข้าไปคุมหน้าร้านทองที่ใจกลางเมืองเท่านั้น ซึ่งปราณมักจะขอตัวไม่ไปด้วยเสมอ เพราะเธอไม่ชอบบรรยากาศหรูหราที่ต้องระวังตัวตลอดเวลา และมธุสรเองก็เข้าใจดีว่า ทองแท้ของเธอนั้นงดงามที่สุดเมื่ออยู่ท่ามกลางธรรมชาติเช้าตรู่ที่บ้านสวนวันนี้ อากาศสดชื่นจนแทบไม่ต้องพึ่งพัดลม มธุสรตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบาย เ