บททั้งหมดของ คุณนายมธุสร: บทที่ 11 - บทที่ 20

ช่วงเวลาของการอยู่ที่วัดป่าแห่งนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เดินทางมาถึงวันที่เจ็ดแล้ว ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา ปราณกับมธุสรช่วยงานวัดกันอย่างเต็มที่ และความใกล้ชิดนี้ก็ทำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกันมากขึ้น สนิทกันมากขึ้น จนมธุสรแทบไม่รู้ตัวเลยว่า ความตั้งใจของเธอที่พยายามจะเอาตัวเองออกห่างจากเด็กคนนี้ มันหายไปหมดสิ้นแล้วและถูกแทนที่ด้วยความคุ้นชินกับการที่มีปราณคอยอยู่ใกล้ ๆ ช่วยเหลือเธอในทุกอย่างความเงียบสงบที่เธอเคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวเอง ตอนนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยเสียงหัวเราะและลูกตื๊อของเด็กสาวที่ชื่อปราณ จนกลายเป็นความเคยชินที่น่าประหลาด เหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นที่เธอจะได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ก่อนจะต้องกลับไปสวมหัวโขน ‘คุณนายร้านทอง’ ในกรงทองหลังใหญ่ที่กรุงเทพฯบ่ายวันนั้น บรรยากาศในวัดเริ่มเปลี่ยนไป จากความสงบเงียบกลายเป็นความคึกคัก เมื่อชาวบ้านต่างพากันมาจัดเตรียมพื้นที่สำหรับงานสมโภชเล็กๆ ประจำปี แสงแดดสีทองยามเย็นสะท้อนผิวน้ำทะเลภาคใต้ที่ทอประกายระยิบระยับ ลมทะเลหอบเอาความสดชื่นมาปะทะหน้ามธุสรขณะที่เธอนั่งอยู่ริมระเบียงเรือนพัก“คุณน้าคะ วันนี้มีงานวัดด้วยนะ ชาวบ้านบอกว่ามีทั้ง

เช้าวันสุดท้าย ณ วัดป่าริมทะเลบรรยากาศดูจะเงียบเหงากว่าทุกวันที่ผ่านมา แม้แสงแดดสีทองจะยังคงทอประกายระยิบระยับล้อกับผิวน้ำ และเสียงคลื่นยังคงขับกล่อมเป็นจังหวะเดิม ทว่าในใจของมธุสรกลับรู้สึกโหวงเหวงอย่างประหลาดเธอตื่นขึ้นมาจัดเก็บสัมภาระใส่กระเป๋าอย่างประณีต เสื้อผ้าสีขาวที่สวมใส่มาตลอดสัปดาห์ถูกพับเรียงอย่างเป็นระเบียบ แต่หัวใจของคุณนายร้านทองกลับไม่เป็นระเบียบตามไปด้วยเลย“ทำไมของมันดูเยอะกว่าตอนมาอีกเนี่ย ทั้งที่ไม่มีอะไรเพิ่มมาเลย” มธุสรพึมพำกับตัวเองสายตาที่กวาดมองสัมภาระในกระเป๋าเต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง อันที่จริง สิ่งของในกระเป๋าไม่ได้เพิ่มมาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เพิ่มมา คงเป็นความรู้สึกในใจของเธอมากกว่า ทำให้เธอขยับตัวทำอะไรก็ดูติดขัดไปหมด“ปราณช่วยนะคะพี่”เสียงสดใสอันคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนนอน ปราณเดินเข้ามาในชุดเสื้อยืดสีขาวที่ดูมอมแมมเล็กน้อยจากการไปช่วยหลวงตาขุดแปลงผักตั้งแต่เช้ามืดมธุสรเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่ตอนนี้กลายเป็น ความคุ้นชินของเธอไปแล้ว“เก็บเสร็จแล้วล่ะ เหลือแค่ปิดกระเป๋า” ปราณเดินเข้ามานั่งย่อตัวลงข้างๆ มธุสร เธอไม่ได้รีบร้อนเข้าไปแย่งงานมาทำ

บรรยากาศยามเย็นที่วัดดาราภิรมย์วันนี้ดูจะร่มรื่นเป็นพิเศษ กลิ่นดอกโมกโชยมาตามลมผสมกับกลิ่นธูปจางๆ มธุสรก้าวเท้าลงจากรถตู้หรูพลางสูดลมหายใจลึก เธอพยายามทำใจให้นิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในใจจะแอบคิดถึงคำพูดเมื่อเช้าที่เอ่ยทิ้งไว้เป็นนัย‘เด็กอย่างเธอคงไม่สนใจคำพูดของฉันขนาดนั้นหรอกมั้ง’ ทว่าเพียงแค่เดินผ่านซุ้มประตูวัดมาไม่กี่ก้าว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดตากับกางเกงผ้าชิโนสีครีมก็ยืนพิงต้นลีลาวดีฉีกยิ้มกว้างรอเธออยู่แล้ว“อุ๊ย! บังเอิญจังเลยค่ะพี่สร มาทำบุญเหมือนกันเลยเหรอคะ” ปราณทักทายด้วยน้ำเสียงระริกระรี้พลางเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็วมธุสรหยุดกึก จ้องมองคนเด็กกว่าด้วยสายตาที่พยายามจะดุแต่กลับมีความเอ็นดูซ่อนอยู่ลึกๆ หัวใจเต้นรัวทั้งที่พยายามควบคุมจริงอยู่ว่าเธอไม่ได้คาดหวังแต่เมื่อความหวังเป็นจริงก็อดยิ้มในใจไม่ได้“อืม บังเอิญ บังเอิญมากเลยเนอะ”“ช่วยไม่ได้ค่ะ เราสองคนดวงสมพงศ์กันไงคะ พี่บอกว่าเย็นนี้จะมาวัด ปราณก็ใจตรงกันอยากมาพอดี”ปราณพูดขณะเดินขนาบข้างอย่างถือวิสาสะ มธุสรลอบยิ้มที่มุมปากเพียงนิดเดียวก่อนจะรีบหุบลง เธอแอบดีใจอยู่ลึกๆ ที่การแกล้งบอกเป็นนัยๆ ขอ

รถมอเตอร์ไซค์ยังคงเคลื่อนตัวไปอย่างสม่ำเสมอ พาหัวใจสองดวงที่ต่างวัยแต่เริ่มจะมีจังหวะการเต้นที่ตรงกัน มุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ปราณตั้งใจปราณพามธุสรมายังร้านอาหารเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในซอยเงียบๆ ตัวร้านตกแต่งเรียบง่ายสไตล์บ้านไม้เก่าแก่ มีป้ายหน้าร้านเขียนว่า ‘ร้านแกงใต้’มธุสรขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อร้าน“แกงใต้เหรอปราณ?”“ใช่ค่ะ วันนี้คุยกับคุณแม่ ท่านบอกว่าพี่สรเล่าให้ฟังว่าชอบอาหารที่วัดทางใต้มาก ปราณเลยนึกได้ว่ารู้จักร้านอาหารใต้ร้านนึง อยากพาพี่มากินค่ะ”เมื่อเดินเข้ามาในร้าน ปราณก็เลื่อนเก้าอี้ให้มธุสรอย่างเต็มใจ ทำหน้าที่ราวกับเป็นบอดี้การ์ดแทนพี่เข้มบรรยากาศในร้านทำให้มธุสรกวาดสายตามองด้วยความอบอุ่นใจ กลิ่นพริกแกงคั่วกลิ้งและกลิ่นแกงส้มลอยมาเตะจมูก คล้ายกับมื้ออาหารที่ชาวบ้านนำมาถวายพระที่วัดป่าริมทะเลไม่มีผิด“พี่อยากกินอะไรสั่งเลยนะคะ”คนเด็กกว่ายื่นเล่มเมนูให้มธุสร ส่วนเธอทำหน้าที่เตรียมจดรายการอาหาร หยิบกระดาษกับปากกามาถือไว้พร้อม“นึกถึงกับข้าวที่ชาวบ้านทำไปถวายพระ อร่อยมากเลยเนอะปราณ ยิ่งพวกอาหารทะเล เนื้อปลา สดมาก คิดถึงลมทะเลเย็น ๆ ที่วัดจัง”มธุสรเริ่มเปิดบทสนทนาพลา

ความเงียบในคฤหาสน์ศรีรักษ์สวัสดิกุลวันนี้ดูจะเยือกเย็นกว่าปกติ มธุสรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานภายในห้องส่วนตัว สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางนิ่งสนิท ไร้ซึ่งการแจ้งเตือนจากเจ้าเด็กแสบที่เคยทักทายมาตั้งแต่เช้ามืดเหมือนทุกวัน‘คืนนี้ปราณต้องรีบเข้านอน พรุ่งนี้มีงานจ้างทำบุญเข้ามาค่ะ สัญญาว่าเสร็จงานแล้วจะรีบไปหาค่ะ’ข้อความล่าสุดเมื่อคืนนี้เป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าปราณยังมีตัวตนอยู่ มธุสรพ่นลมหายใจยาวพยายามมีสมาธิกับสมุดบัญชีร้านทองตรงหน้า แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับพุ่งความสนใจไปที่โลกโซเชียลแทน เธอตัดสินใจใช้นิ้วเรียวสวยกดเข้าแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กที่เธอไม่ค่อยได้ใช้งานนัก แล้วพิมพ์ชื่อ Pran Breath ในช่องค้นหาหน้าไทม์ไลน์ของปราณเคลื่อนไหวเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน มธุสรเม้มปากแน่นเมื่อเห็นรูปภาพชุดใหญ่ที่ถูกอัปโหลดขึ้นมาในรูปนั้น ปราณสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา กำลังยืนประคองผู้หญิงคนหนึ่งขณะก้าวขึ้นบันไดวัด ผู้หญิงคนนั้นดูสวย สง่า และคาดเดาจากใบหน้าแล้วคงมีวัยที่ใกล้เคียงกับเธอรูปต่อมาเป็นภาพที่ทั้งคู่ยืนเซลฟีหน้าพระอุโบสถ ใบหน้าของปราณยิ้มแย้มสดใสเหมือนที่เคยยิ้มให้เธอ แต่สิ่งที่ทำให