คุณนายมธุสร

คฤหาสน์ตระกูลศรีรักษ์สวัสดิกุลในยามเย็นยังคงเงียบสงบและโอ่อ่าตามแบบฉบับตระกูลเก่าแก่ ทว่าภายในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สลักลายทองหรูหรา กลับมีกระแสความวุ่นวายบางอย่างที่มองไม่เห็นพัดวนอยู่รอบตัวเจ้าของห้องมธุสรในชุดลำลองเนื้อผ้าไหมลื่นสีครีม นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาปลายเตียง ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางเอาไว้ แต่สายตาเธอกลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพใบหน้าตาหยีแก้มกลมของเด็กสาวที่ชื่อ ‘ปราณ’ ยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว“รอยยิ้มบ้าอะไรกัน ติดตาชะมัด”เธอถอนหายใจเบา ๆ อย่างขัดใจ พยายามจะสลัดความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอกทิ้งไป ตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ดีเสมอมา เลือกที่จะอยู่อย่างนิ่งสงบดั่งน้ำในบ่อหิน แต่วันนี้ เด็กยี่สิบหกปีที่ชื่อปราณกลับเดินเข้ามาโยนก้อนหินลงกลางบ่อนั้นจนน้ำกระเพื่อมไม่หยุดความหงุดหงิดจากการถูกเดินชนและชุดผ้าไหมที่เปื้อนดินดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องรองไปแล้ว เมื่อเทียบกับความสงสัยในใจบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นมธุสรตัดสินใจปลดล็อกหน้าจอแท็บเล็ต นิ้วเรียวสวยกดเข้าแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กอย่างที่ไม่ได้ทำมานาน เธอเริ่มจากสิ่งใกล้ตัวที่สุดคื

เมื่อปราณเดินลงมายังชั้นล่างของร้านทอง ซึ่งมีเหล่าบอดี้การ์ดร่างกำยำในชุดสูทสีดำยืนเฝ้าอยู่อย่างเคร่งขรึม เธอก็เตรียมจะเดินผ่านออกไปตามปกติ แต่ทว่า พี่เข้ม หัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู กลับก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ปราณชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะส่งยิ้มเจื่อน ๆ“มีอะไรรึเปล่าคะพี่คนหล่อ”พี่เข้มไม่ตอบ แต่กลับพยักหน้าให้ลูกน้องอีกสองคนเดินไปหยิบถุงกระดาษใบใหญ่หลายใบและกล่องสานอย่างประณีตออกมาจากเคาน์เตอร์ด้านในปราณมองตาค้างเมื่อเห็นกองทัพขนมไทยมากมายถูกนำมาวางตรงหน้า“คุณนายสั่งไว้” พี่เข้มเอ่ยเสียงเรียบตามสไตล์คนพูดน้อย “ให้เอาของทั้งหมดนี่ให้คุณปราณด้วย”ปราณก้มลงดูในถุงและกล่องที่เปิดแง้มออก กลิ่นหอมของน้ำลอยดอกมะลิและควันเทียนโชยแตะจมูกทันที มีทั้ง ด้านในเต็มไปด้วยขนมไทยหลากหลายชนิดทั้งทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ที่เส้นละเอียดเหมือนไหม ขนมจ่ามงกุฎ ที่ปั้นอย่างวิจิตร ขนมเปียกปูนใบเตยสีเขียวสด ไปจนถึง ลูกชุบ ที่ปั้นเป็นรูปผลไม้จิ๋วน่ารักน่าเอ็นดู“โห เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ ปราณกินได้เป็นอาทิตย์เลยนะ” ปราณอุทานพลางหยิบลูกชุบรูปมะม่วงจิ๋วขึ้นมาดู “คุณนายสั่งมาจากเจ้าไหนเนี่ย สวยขนาดนี้”“

ตลอดชีวิตของมธุสร เธอเชื่อมาตลอดว่า ความเงียบสงบคือสิ่งเดียวที่เธอต้องการ ทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นความอึดอัดที่แทรกอยู่ทุกขณะที่เธอหายใจเข้าออก พุท...โธ พุท...โธ พุท...โธ “โอ๊ย เด็กบ้า!!” ดวงตาคู่สวยเปิดกว้างในทันทีเมื่อการพยายามทำสมาธิไม่เป็นผล นับตั้งแต่เหตุการณ์โทรศัพท์ในเช้าวันนั้น มธุสรตัดสินใจ ตัดไฟแต่ต้นลม อย่างเด็ดขาด เธอออกคำสั่งเฉียบขาดกับพนักงานที่ร้านทองและบอดี้การ์ดทุกคนว่า หาก เด็กคนนั้นมาหา ให้บอกไปว่าเธอไม่สะดวกพบ ไม่ว่าจะเป็นเวลาใดก็ตามทว่า... ปราณไม่ใช่เด็กที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆสามวันที่ผ่านมา มธุสรได้รับรายงานจากเข้มว่าปราณไปดักรอที่ร้านทองทุกเช้าพร้อมขนมหรือกาแฟ และเมื่อไม่พบ เธอจะไปนั่งรอที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าคฤหาสน์จนค่ำมืดอย่างวันนี้ก็เช่นกัน...มธุสรแอบมองผ่านม่านหน้าต่างชั้นบน เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนนั่งตบยุงอยู่ใต้แสงไฟถนน เธอไม่เข้าใจการกระทำของปราณเลยสักนิด ทั้งที่ควรจะจบกันไป เพราะเธอบอกชัดว่าไม่ต้องการจ้างงานแล้ว และไม่สะดวกเจอ แต่เหมือนยิ่งหนี อีกฝ่ายก็ยิ่งวิ่งเข้าหาสายตาของหญิงสาววัยเลขสี่เต็มไปด้ว

แสงแดดจัดจ้าในช่วงสายของภาคใต้แผ่รัศมีลงมายังลานวัดป่า กลิ่นอายทะเลจาง ๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศที่โชยมาจากโรงครัวทำให้บรรยากาศรอบตัวดูคึกคักเป็นพิเศษวันนี้เป็นวันพระ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงต่างพากันหิ้วปิ่นโตและถาดอาหารมาทำบุญที่วัดกันอย่างเนืองแน่น มธุสรในชุดขาวสะอาดตานั่งสำรวมอยู่บนศาลาไม้ มั่นคงและสง่างามดุจรูปปั้น ทว่าสายตาเธอกลับคอยชำเลืองมองร่างสูงโปร่งข้างกายที่กำลังช่วยชาวบ้านจัดจานอาหารอย่างขยันแข็งขันราวกับรู้จักคุณย่าคุณยายที่มาวัดมานานแสนนานอยู่ที่ไหนก็พร้อมจะสนิทกับเค้าไปทั่วเลย เด็กคนนี้ เหลือจะเชื่อเลยจริง ๆหลังจากพระฉันเพลเรียบร้อยแล้ว ปราณก็เดินกลับมาพร้อมถาดอาหารใบโตที่อัดแน่นไปด้วยกับข้าวพื้นเมืองสีสันจัดจ้าน“มาค่ะคุณน้า พระท่านฉันเพลเสร็จแล้ว ถึงเวลาพวกเราลาข้าวพระมากินกันแล้วค่ะ”มธุสรมองดูสำรับตรงหน้าแล้วลอบกลืนน้ำลาย แต่ไม่ใช่เพราะความหิว แกงส้มปลากะพงยอดมะพร้าวสีเหลืองจัดจนเกือบส้ม แกงไตปลาที่เข้มข้นจนส่งกลิ่นหอมฉุย และคั่วกลิ้งเนื้อที่ดูจากพริกแกงแล้วน่าจะเผ็ดร้อนถึงทรวงอาหารทุกอย่างดูน่ากิน แต่คงไม่เหมาะกับคนไม่กินเผ็ดอย่างเธอ“เธอเอากับข้าวมาทำไมเยอะแยะเ

เช้าวันต่อมา กลิ่นอายทะเลปักษ์ใต้ดูจะสดชื่นกว่าทุกวัน แสงแดดรำไรลอดผ่านยอดมะพร้าวลงมายังลานวัดป่า มธุสรตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความขุ่นมัวในใจจากการนอนไม่หลับเมื่อคืนดูจะจางไปบ้าง เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของปราณขะมักเขม้นช่วยหลวงตาจัดเตรียมยาสมุนไพรและข้าวของเครื่องใช้กองโต“มาพอดีเลยโยมสร”หลวงตาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคุณนายร้านทองเดินเข้ามาใกล้ “วันนี้หลวงตาจะรบกวนหน่อย พอดีโยม ตาผินที่อยู่บ้านท้ายพรุแกไม่สบายลุกไปไหนไม่ได้ หลวงตาตั้งใจจะฝากยาแก้ปวดเมื่อยกับข้าวสารไปให้เสียหน่อย แต่พระเณรในวัดวันนี้ต้องเตรียมงานบูรณะศาลากันหมด เลยอยากจะฝากโยมทั้งสองคนไปส่งให้หน่อยได้ไหม”มธุสรนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอเหลือบมองชุดขาวที่สวมอยู่ซึ่งประณีตและสะอาดเอี่ยมตามนิสัยคนรักสวยรักงาม แต่เมื่อเห็นแววตาเมตตาของหลวงตา เธอก็ไม่อาจปฏิเสธ“ได้ค่ะหลวงตา สรยินดีค่ะ”“หนูก็ยินดีค่ะหลวงตา เรื่องลุยขอให้บอกปราณ ปราณพร้อมรับหน้าที่ส่งของทั่วราชอาณาจักรอยู่แล้วค่ะ”ปราณตอบเสียงใสพลางหันมาขยิบตาให้มธุสรหนึ่งทีจนคนอาวุโสกว่าต้องรีบจิ๊ปากแก้เขิน แล้วแสร้งมองไปทางอื่นหลังจากเตรียมของเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็ออก