Alle Kapitel von Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Kapitel 121 – Kapitel 130

Kaswal na niluwagan ni Lucas ang kaniyang kurbata.Bumagsak ang ilaw ng dining room sa kaniyang mga balikat, pinalalambot ang matatalim na linya ng kaniyang suit, ngunit hindi nito naitago ang bahagyang pagod sa pagitan ng kaniyang mga kilay. Kagagaling lang niya sa labas, at kumakapit pa rin nang bahagya sa kaniya ang amoy ng nilagang baka. Isa iyong ordinaryong amoy, makapal sa sabaw at usok, ngunit kay Lucas, kakaiba itong hindi bagay.“Hindi ako ang pumili ng lugar na ‘yon. Pumunta lang ako roon para magbayad.”Kalmado ang tono niya, na para bang may maliit lamang siyang inasikaso habang nasa daan. Ngunit walang pakialam si Selena kung ano ang kinain niya. Ang mahalaga sa kaniya ay lumabas ang anak niya, kumain kasama ang ibang tao, at bumalik na amoy nilaga. Iyon pa lamang ay sapat na para maghinala siya.“Malaki ka na, bakit mo hinayaang magutom ka?” sabi nito habang sinusuri siya mula ulo hanggang paa. “Hindi ka naman karaniwang kumakain ng ganyang bagay. Sabihin mo nga sa a

Hindi mabuti para kay Isla ang patuloy na pabalik-balik sa ospital.Kahit igiit niyang kaya niya, kitang-kita ng lahat na pagod na pagod na siya nitong mga nakaraang araw. Ang operasyon ng kaniyang ina, ang pagpasok ni Nathalia sa school, ang trabaho niya, ang bayarin sa ospital, at ang walang tigil na pakikipag-usap sa mga doktor ay sabay-sabay na dumagan sa kaniyang mga balikat.Sumasakit ang puso ni Megan tuwing nakikita niya ang mas pumapayat na mukha ng anak.Kilala niya nang mabuti si Isla. Kung walang pipigil dito, patuloy nitong pipilitin ang sarili na pumunta sa ospital araw-araw, magpapanggap na ayos lang kahit halos hindi na nito kinakaya.Sandaling pinag-isipan iyon ni Isla at pumayag.Ang pagkuha ng caregivers ang pinaka-praktikal na ayos. Kailangan ng kaniyang ina ng maayos na pag-aalaga, at kailangan din niyang bumalik sa trabaho. Higit sa lahat, hindi maaaring patuloy na ipinapasa-pasa si Nathalia sa bahay ng iba dahil sa sitwasyon sa ospital.“Kung ganoon, iyon n

Lingid sa kaalaman ng iba, higit na mas marami siyang pagsisikap na ibinuhos kaysa sa karaniwang tao upang marating kung nasaan siya ngayon.Sa paningin ng mga tagalabas, palaging tila ipinanganak si Lucas na nakatayo na sa tuktok. Nasa likod niya ang mga Montenegro, taglay niya ang pambihirang talino, mahusay na paghuhusga, at isang uri ng decisiveness na nagpapangamba maging sa matatandang negosyante na maliitin siya. Maraming tao ang nag-aakalang madali lamang dumating sa kaniya ang lahat ng mayroon siya ngayon.Sinasabi nilang likas siyang gifted.Sinasabi nilang nakatakda siyang magmana ng kapangyarihan.Sinasabi nilang may mga taong ipinanganak na naiiba sa mga ordinaryong tao.Ngunit walang nakakita sa mga bahaging hindi niya kailanman binabanggit.Nagawa niya na iyon noon—ang mamigay ng flyers at makipag-usap sa mga dumaraan habang suot ang mabigat na headpiece sa apatnapung degree na init.Makapal, nakakasakal, at halos walang bentilasyon ang costume. Sa loob lamang ng

Masaya si Christine nang makita si Isla.Kung tutuusin, dahil kina Thomas at Nathalia, ilang beses na silang nagkasalubong. Kalmado ang personalidad ni Isla, at ang paraan nito ng pakikitungo sa mga bata ay malumanay ngunit may tamang hangganan. Palaging maganda ang impresyon ni Christine sa kaniya.Ngunit nang mapadako ang tingin niya kay Nathalia, na karga ni Lucas, may naramdaman siyang kakaiba.Masunuring nakaupo ang maliit na batang babae sa kandungan ni Lucas, maayos na nakapatong ang maliliit niyang kamay sa kaniyang palda. Hindi siya kabado kahit kaunti. Si Lucas naman ay natural siyang hawak, nakapalibot ang isang braso sa maliit nitong katawan na para bang pinoprotektahan ito, na tila ilang beses na niya iyong nagawa noon.Dahan-dahang lumipat ang tingin ni Christine mula sa mukha ni Nathalia papunta sa kamay ni Lucas.Ni hindi nga halos kinakarga ni Lucas si Thomas, pero ngayon, karga niya ang isang hindi pamilyar na batang babae?Hindi naman eksaktong hindi pamilyar.

Mahina siyang nagsalita. “Kahit mula school hanggang kasal ang isang relasyon, ganito pa rin ba ang magiging wakas?”Napakababa ng boses ni Christine.Tahimik ang corridor papunta sa parking lot. Paminsan-minsan, pumapasok ang tunog ng mga sasakyang dumaraan sa labas, kahalo ng mahinang kaluskos ng mga dahon sa hanging tag-init. Dahan-dahang nasusunog ang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri ni Christine, at ang usok ay pumulupot paitaas, pinalalabo ang ekspresyon sa kaniyang mukha.Tila kay Isla niya itinatanong iyon.Ngunit higit pa roon, tila sa sarili niya niya iyon itinatanong.“Tingnan mo kami. Hindi ba buhay kaming halimbawa? Sobrang gusto ko siya noon, ako pa ang humahabol sa kaniya. Noong panahong iyon, sinasabi ng lahat sa klase namin na isa akong mayamang dalaga at siya ay isang mahirap na iskolar.”Mahinang natawa si Christine.Walang saya roon.Pagod lamang.“Noon, wala akong pakialam. Akala ko mababaw lang sila. Akala ko hindi kailangang kalkulahin nang ganoon kali