Todos os capítulos de Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Capítulo 301 - Capítulo 310

Kung marinig ni Leonardo ang mga salitang ito, baka mamatay siya sa galit.Sa loob ng maraming henerasyon, higit sa halos lahat ay pinahalagahan ng pamilya Montenegro ang bloodline, status, dignity, at inheritance. Ginugol ni Leonardo ang kalahati ng buhay niya sa pagsubok na kontrolin ang kanyang descendants, lalo na si Lucas, hinuhubog ito bilang heir na gusto niya.Kung malaman niyang ang apo na pinaghirapan niyang palakihin ay ngayon kalmadong nagsasabing puwede siyang mag-marry into the Madrigal family, kumita ng pera, at hayaang gamitin ni Isla ang perang iyon para buhayin siya, malamang sa sobrang galit ay tataas ang blood pressure niya sa mismong lugar.Naisip ni Isla ang eksenang iyon at halos mapatawa siya.Ngunit mabilis ding nawala ang tawa.Steady na nagmaneho ang kotse patungo sa cemetery.Hindi gaanong nagsalita ang dalawa habang nasa daan. Nasa pagitan nila ang marriage certificate, matingkad na pula at solemn. Paminsan-minsang ibinababa ni Isla ang tingin dito, nakakar

Mahina siyang tumawa, yumuko, at hinalikan ito sa pisngi.Magaan na lumapat ang halik, parang tutubing dumampi sa ibabaw ng tubig.Bago pa makapag-react si Lucas, nakatayo nang tuwid si Isla, kinuha ang bag niya, at pumasok sa building ng Madrigal Group.Sa isang sandali, nanatiling nakaupo si Lucas sa kotse, natigilan.Pagkatapos ay dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at hinawakan ang pisnging hinalikan nito.Mahina lamang ang init doon, ngunit tila kumalat iyon hanggang sa dibdib niya. Bahagyang ibinaba ang kanyang mga mata, at halos hindi mapigilan ang saya sa mga iyon.Ngayong araw, ngumiti ito sa kanya.Tinawag siya nitong honey.Siya ang unang humalik sa kanya.Kumurba ang mga labi ni Lucas.“Dustin, balik sa company.”Si Dustin, na nasaksihan ang lahat mula sa driver’s seat, ay agad na umayos ng upo.“Yes, Mr. Montenegro.”Bago pa man makapasok sa building, narinig na ni Isla ang kaguluhan sa unahan.Ilang boses ang nagsasabay-sabay sa lobby. Hindi naman ganoon kalakas para mas

“Sinabi ng homeroom teacher ko na ang kahirapan ay isa ring privacy matter. Para maiwasan na abalahin namin ang sponsors namin kapag lumaki na kami, mananatiling confidential ang impormasyon ng dalawang panig.”Matalim na nakatingin si Sandy kay Isla habang nagsasalita.Ang tinging iyon ay hindi maipaliwanag na nakaantig kay Isla.Hindi iyon tingin ng isang taong gustong kumapit sa lumang utang na loob. Hindi rin iyon tingin ng isang taong sumusubok humingi ng awa. Maliwanag, malinis, at bahagyang nanginginig ang mga mata ni Sandy, na para bang tumawid siya sa napakahabang daan at sa wakas ay nakarating sa harap ng taong matagal na niyang gustong pasalamatan sa loob ng maraming taon.Ang sikat ng araw sa unang bahagi ng taglamig ay pumasok mula sa office window, mainit na bumabalot sa sahig.Tahimik na lumulutang ang alikabok sa ginintuang liwanag.Nakatayo roon si Sandy, maliit at payat, ngunit tila may matigas na lakas sa kanyang mga balikat. Kumikinang ang mga mata niya na parang mg

Hinawakan ni Lucas ang kamay niya.Pumalibot ang mga daliri nito sa kanya, matatag ngunit maingat, na para bang natatakot itong kapag masyadong malakas ang hawak niya, magiging uncomfortable siya, ngunit kapag masyadong mahina naman, baka muli siyang makawala sa kanya.“Hindi sa hindi ako nagtitiwala sa’yo.”Mababa ang boses niya.Hindi niya kinukuwestiyon ang kakayahan ni Isla. Mula pa sa simula, hindi kailanman nagduda si Lucas na kaya nitong asikasuhin nang maayos ang mga bagay. Matalino siya, resilient, at mas kalmado kaysa sa karamihan ng tao kapag humaharap sa problema.Ayaw lang niyang makita si Isla na masyadong nahihirapan.Kakasimula pa lamang muli ng Madrigal Group. Kailangang buuin muli ang lahat mula sa halos wala. Bawat order, bawat employee, bawat machine, bawat supplier, bawat lumang account—lahat iyon ay kailangang dumaan sa mga kamay niya.Nakita niya ang pagod sa mga mata nito.Nakita niya kung paano ito nagre-review ng documents hanggang gabi.Nakita niya kung paano

“Hindi ko talaga matiis. Medyo nagsisisi akong dinala kita pabalik para mag-dinner.”Sinabi iyon ni Lucas nang seryoso ang mukha.Kalmado ang ekspresyon niya, steady ang tono, at dignified ang postura. Kung mukha lang niya ang titingnan ng isang tao at hindi pakikinggan ang sinasabi niya, iisiping pinag-uusapan niya ang isang seryosong company decision kasama si Isla.Pagkatapos ay nagpatuloy siya, ganoon pa rin kakalmado, “Sa ganitong kagandang araw, dapat nasa kama kita ngayon, hindi nandito.”Natigilan si Isla.Sa isang sandali, hindi niya alam kung paano magre-react.Wala na ba talagang hiya ang lalaking ito kapag nagsasabi ng ganitong mga bagay?Sinabi pa niya iyon na para bang natural lang. Kung may ibang hindi nakakaalam, iisiping tungkol sa pagpirma ng contract o pag-review ng project proposal ang pinag-uusapan niya, hindi ang pagsasabi ng ganoon kawalanghiyang bagay sa labas mismo ng front door ng pamilya Montenegro.Agad na uminit ang mukha ni Isla.Itinaas niya ang paa at ma