Todos los capítulos de Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Capítulo 331 - Capítulo 340

Ang mga singsing na ito ay hindi ang may pinakamalaki o pinakamahal na diamonds.Ngunit para kina Isla at Lucas, ang mga ito ang pinakamahalaga at natatangi.Ibinaba ni Isla ang ulo niya at tiningnan ang ring na tahimik na nakalagay sa maliit na kahon.Hindi napakalaki ng diamond nito, at hindi rin partikular na extravagant ang design. Kumpara sa priceless jewelry na madaling mabibili ngayon ni Lucas, maaari pa nga itong ituring na simple.Ngunit sa sandaling ito, naramdaman ni Isla na walang ibang ring sa mundo ang maaaring pumalit dito.Marahan niya itong kinuha.Perfect ang size.Noong binili niya ito, mas mabigat siya nang kaunti kaysa ngayon. Medyo malaman din ang mga daliri niya, kaya nang sukatin niya ang ring noon, bahagya itong masikip. Kung hindi niya talaga iyon nagustuhan, malamang hindi niya iyon bibilhin.Hindi inaasahan na matapos ang ilang taon, perfect na itong kasya sa kanya ngayon.Dahan-dahang pinaikot ni Isla ang ring sa pagitan ng kanyang mga daliri.Noong binili

Dahil oras na para umuwi sa hapon, pinintahan ng papalubog na araw sa labas ng bintana ang mundo ng matingkad na orange-red.Naliligo ang buong paligid sa afterglow ng sunset, at maging ang sahig ng office ni Isla ay bahagyang kumikislap sa ilalim ng liwanag nito. Humaba ang sinag sa ibabaw ng kanyang desk, bumagsak sa kalat-kalat na quotations, supplier information, at design drafts. Sa isang sandali, ang abalang office ay tila naging hindi pangkaraniwang tahimik.Nire-review ni Isla ang latest price list mula sa factory nang may ilang messages na dumating sa phone niya.Nagliwanag ang screen.Kinuha niya iyon at sinulyapan.Ang messages ay mula sa isang unknown account.【Isla, tama ba? Ako ‘to si Jasmine. Mag-usap tayo minsan.】Natigil ang mga daliri ni Isla.Bago pa niya lubos na maproseso ang unang message, may isa pang dumating.【Alam kong may ilang difficulties ka lately. Bibigyan kita ng pera para tulungan kang makaalis sa predicament na ito.】Magalang sa ibabaw ang mga salita,

Kalahati lamang ng mukha at leeg ang makikita sa photo.Hindi ipinakita ni Lucas ang buong mukha niya. Kaswal ang angle, halos careless, na para bang basta niya lamang itinaas ang phone at kinuha ang picture nang hindi nag-iisip. Ngunit dahil doon, mas lalo itong nagmukhang sinadya.Tinitigan iyon ni Isla nang ilang segundo.Pagkatapos ay hindi niya napigilang idikit ang dalawang daliri sa screen at i-zoom in.Sa sandaling lumaki ang image, masyado nang naging malinaw ang details.Sa tabi ng collar sa leeg ni Lucas ay may ilang pulang marka. May ilang bahagya lamang, may ilan namang mas malalim, nakakalat sa kanyang balat sa paraang agad na nagpainit sa mga tainga ni Isla.Sa mas ibaba, kung saan bahagyang nakabukas ang shirt niya, makikita ang mga gasgas.Umubo si Isla.Walang tao sa office, ngunit nakaramdam pa rin siya ng awkwardness.Malinaw na tig-lamig noon, at hindi naman masyadong mataas ang heater, ngunit sa hindi malamang dahilan, bigla niyang naramdaman na medyo mainit.Tumi

Desperadong ipinagtatanggol ng fans sa game livestream si Mist.Tuluyan nang sumabog ang comment section. Napakabilis na umaakyat ang mga linya ng text kaya halos imposibleng mabasa nang malinaw. May fans na galit na galit, may iba na anxious, at mayroon ding sobrang nadurog sa itsura ng babaeng umiiyak kaya nakiiyak na rin sila.Para sa kanila, palaging mysterious at malayo si Mist.Bihira siyang magpakita, bihira siyang magsalita, at bihira siyang sumali sa public events. Sinamahan ng mga gawa niya ang marami sa kanila sa loob ng maraming taon, at dahil sa distansyang iyon, hindi nila namalayang na-imagine siya bilang isang taong tahimik na nagtitiis ng hardships behind the scenes.Ngayon na biglang may babaeng lumitaw sa press conference ng Montenegro Group, umiiyak at inaangking siya si Mist, inaakusahan ang mga Montenegro na nagnakaw ng drawings niya at tumangging bayaran siya, agad na sumabog ang emotions ng fans.May ilan pa ngang umiiyak dahil sa miserable na kalagayan ni Mist.

Tumahimik ang buong audience sa sandaling ito.Sa stage, inayos ni Isla ang microphone sa kamay niya.Bahagyang malamig ang metal body ng microphone sa kanyang mga daliri. Maliwanag ang mga ilaw sa ibabaw ng stage, halos nakakasilaw, at hindi mabilang na cameras ang nakatutok sa kanya mula sa ibaba. Bawat bahagyang galaw niya ay nire-record, pinalalaki, at ipinapadala sa hindi mabilang na viewers na nanonood ng livestream.Sa malaking screen sa likuran niya, ipinakita ang lahat ng publicly available drawing videos na na-film niya mula nang mag-debut siya.Sunod-sunod na nag-play ang mga videos.Rough sketches.Line drafts.Coloring layers.Time-lapse recordings.File histories.Mula sa pinakaunang immature attempts hanggang sa mga later polished works na unti-unting bumuo sa distinct style ni Mist, malinaw na ipinakita ang lahat sa publiko.Sandaling tiningnan ni Isla ang screen.Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita.“Ten years na ang lumipas mula nang una akong maging Mist.”Gen