Todos os capítulos de Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Capítulo 341 - Capítulo 350

Ang game release ang pinakamahalagang task ngayong araw.Napakalinaw kay Isla kung bakit siya nagpakita.Hindi siya dumating para agawin ang spotlight.Hindi siya dumating para sa applause, sympathy, o attention.Nagpakita siya para lamang protektahan ang kanyang rights.Para sa sarili niya, para kay Mist, at para sa pamilya Montenegro.Para sa mga araw at gabing ginugol niya sa pagsusumikap, para sa pagod na tiniis niya.At para sa kanya.Para sa lalaking kanina ay tumayo sa harap ng media, kalmadong pinasan ang lahat ng pressure, pinrotektahan ang pangalan niya mula sa pagyurak, at tumangging hayaan ang kahit sino na basta-bastang magdikít sa kanya ng maruruming accusations.Matapos lumitaw si Mist, ganap na nagbago ang sitwasyon sa eksena.Ang babaeng nagpanggap na si Mist ay dinala na palayo. Ang reporters na kanina ay pinipiga ang Montenegro Group gamit ang matatalim na tanong ay biglang kinailangang ayusin muli ang kanilang thoughts. Ang livestream comment section, na kanina ay p

Tumango si Isla. “Totoo naman, lahat ng pinili mo ay sobrang straight-male. Kung ganoon, ako na lang ang titingin-tingin. May recommended brands ba si Cheska?”Kaswal ang tono niya, na para bang pinag-uusapan lamang niya ang pinakaordinaryong bagay sa mundo.Ngunit parehong natigilan sina Cheska at Michelle.Kahit wala na silang itanong pa, nakuha na nilang dalawa ang sagot na gusto nila.Ang taong pinakasalan ni Isla ay si Lucas.Ang “boyfriend from college” ay si Lucas.Ang papa ni Nathalia ay si Lucas din.At sa buong panahong ito, talagang sinabi na pala ni Isla sa kanila ang totoo. Sinabi pa niya iyon mismo sa harap nila noong dinner, ngunit wala ni isa sa kanila ang naniwala.Gusto nang umiyak ni Cheska ngayon.Iniabot niya ang kamay at hinila si Isla sa gilid, saka anxious na binabaan ang boses.“Um, huwag mong seryosohin iyong mga sinabi ko dati…”Tense ang ekspresyon niya, at halos sumisigaw na ang conscience niya.Madalas siyang magsalita ng nonsense.Noong dinner, nagbiro si

Mas mataas ng isang ulo si Rocky kaysa kay Cassandra.Kahit kaswal lamang siyang nakatayo, malinaw ang pagkakaiba ng pressure sa pagitan ng dalawang lalaki. Hindi naman pandak si Cassandra, at bilang eldest son ng pamilya Orquiza, palagi niyang dinadala ang sarili nang may tiyak na arrogance. Ngunit sa harap ni Rocky, ang arrogance na iyon ay biglang nagmukhang manipis at katawa-tawa.Nang marinig ang mga salita ni Cassandra, lalong lumamig ang mukha ni Rocky.Itinapon niya sa gilid ang kamay ni Cassandra na para bang nagtatapon ng maruming bagay. Pagkatapos ay iniabot niya ang kamay, hinila sa likuran niya si Cassandra na tulala pa rin, at ganap siyang hinarangan.Firm at natural ang galaw niya.Nakatayo si Cassandra sa likuran niya, ang isang kamay ay nakatakip pa rin sa naglalagablab niyang pisngi. Sa isang sandali, tanging ang likuran lamang ni Rocky ang natitigan niya.Lazy ang boses ni Rocky, ngunit matalim ang mockery sa loob nito.“Cassandra, naaalala ko pa noong nagmakaawa ka

“Isang huling maliit na bagay: ihatid ka pauwi.”Tinitigan ni Cassandra ang bagay sa harap niya.Humigpit ang mga daliri niya sa gilid ng plastic bag, sandaling natigilan.Sa loob ay ilang simpleng bagay lamang—ice packs, isang disposable towel, at ilang snacks na maaaring kainin habang nasa biyahe. Hindi mahal. Hindi rare. Hindi rin maingat na piniling gifts.Ngunit sa sandaling ito, biglang naramdaman ni Cassandra na naging mabigat ang timbang ng plastic bag.Sumandal siya sa chair niya.Bahagya pa ring naglalagablab ang marka ng sampal sa kanyang mukha. Dumampi sa pisngi niya ang malamig na hangin mula sa vent ng kotse, ngunit hindi nito ganap na napalamig ang init na iniwan ng kamay ni Cassandra.Ibinaba niya ang mga mata niya.Gusto niya ng power.Gusto niya ng karapatang magsalita.Gusto niyang tumigil sa pagiging obedient daughter ng pamilya Orquiza, ang bargaining chip na maaari nilang ipadala sa tuwing kailangan nilang palakasin ang isang relasyon o linisin ang isang gulo.Ngu

Hindi nakapagsalita si Isla, pagkatapos ay ilang beses niyang sinuntok ang dibdib ni Lucas.Walang tunay na lakas ang mga suntok niya. Bumagsak ang mga iyon sa katawan nito na parang kalat-kalat na patak ng ulan, mas dala ng embarrassment kaysa galit.“Hindi ba kailangan nating gumising nang maaga bukas?”Ibinaba ni Lucas ang mga mata niya at tiningnan siya. Kalmado ang ekspresyon niya, ngunit malinaw ang kalokohang nakatago sa sulok ng kanyang mga labi.“Kung ganoon, matulog ka,” sabi niya. “Ako ang kakain sa buffet.”Isla: “…”Iyon ba ay bagay na dapat sabihin ng isang normal na tao?Bago pa niya ito muling mapagalitan, nabuhat na siya ni Lucas paakyat. Dahil mahahaba ang mga binti nito, tila effortless ang bawat hakbang, at sa ilang malalaking hakbang lamang, nakapasok na ito sa room.Napalitan na ng bagong bedding ang room. Malinis, malambot, at maayos ang pagkakaayos ng sheets, na para bang walang nangyari roon kagabi.Sa bedside table, may bouquet ng flowers na nakalagay sa vase.