Lahat ng Kabanata ng LOVE TOUCH สัมผัสรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

Chapter20.ฉันก็หิวเหมือนกัน NC+ หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.... นาวินเหลือบสายตาไปมองเวลาบนหน้าจอมือถือ ก่อนที่เขาจะพบว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาทีแล้ว แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะขึ้นมาบนห้อง คิ้วหนาอดไม่ได้ที่จะขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเพราะปกติเลิกงานปุ๊ป แพรไหมจะขึ้นมาพักผ่อนบนห้องทันที ไม่มีครั้งไหนที่หญิงสาวจะเลิกงานช้าเท่านี้มาก่อน “หายไปไหน“ เขาพูดกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากห้องเพื่อลงไปสำรวจด้านล่างว่ายังมีพนักงานหลงเหลืออยู่บ้างหรือเปล่า เผื่อแพรไหมจะอยู่ที่นั่น ”อ้าว คุณนาวิน มีอะไรหรือเปล่าคะ“ จิ๊บที่กำลังถือกระเป๋าเตรียมกลับเอ่ยถามเจ้าของผับขึ้นมาด้วยความสงสัย “ไม่มีอะไร พนักงานคนอื่นกลับกันหมดแล้วเหรอ” นาวินแสร้งถามออกไป ใจจริงเขาไม่ได้สนใจพนักงานคนอื่นเลยด้วยซ้ำ เขารู้สึกแบบนั้นโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว “ค่ะ เหลือจิ๊บคนสุดท้ายค่ะ” “งั้นเหรอ ไปเถอะ กลับดีๆนะ” เมื่อได้คำตอบที่ตัวเองต้องการนาวินก็ยิ่งรู้สึกสงสัยขึ้นมาว่าแพรไหมหายไปไหนกันแน่ “ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณนาวิน ฝันดีค่ะ” “อืม” อีกด้าน “แน่ใจนะว่าจะไม่ให้ฉันรอรับ” เสียงทุ้มของบอยเอ่ยถามขึ้นอี

Chapter22.ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ครืด~ ครืด~ มือหนาหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย หลังจากที่ปลดปล่อยความต้องการออกไปแต่เช้า เขาปล่อยให้แพรไหมนอนต่ออีกหน่อยเพราะเห็นว่าเธอมีตารางเรียนในช่วงเช้าพอดีก็เลยกะว่าวันนี้จะไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย เนื่องจากวันนี้เขาต้องเข้าไปที่มหาลัยของตัวเองเพื่อที่จะซ้อมรับปริญญาเช่นกัน "ว่า“ ‘ตื่นยัง อย่าลืมนัดวันนี้นะเว้ย ซ้อมที่หอประชุมใหญ่‘ เสียงของเคย์เดนดังเข้ามาทำให้นาวินรับรู้ได้ว่าอีกคนน่าจะกำลังออกไปมหาวิทยาลัยแล้ว “อืม รู้แล้ว” ’เออๆ เจอกัน‘ ”ฟู่ว~“ ปากหนาพ่นควันออกมาเมื่อเพื่อนรักกดวางสายไปแล้ว ก่อนที่ร่างสูงจะเอาบุหรี่ที่เหลือก้นมวลทิ้งไปบริเวณนั้น กายแกร่งเดินกลับเข้ามาในห้องนอนก่อนที่เขาจะพบว่าคนที่กำลังนอนหลับอยู่ก่อนหน้านี้ได้ลุกหายไปจากเตียงแล้ว เป็นจังหวะเดียวกันกับแพรไหมที่เดินออกมาพร้อมกับชุดนักศึกษาอันแสนเรียบร้อยตามแบบฉบับของเธอ เขาไม่รู้เลยว่าอีกคนตื่นไปอาบน้ำตั้งแต่ตอนไหน “รอฉันก่อน” เสียงทุ้มเอ่ยบอก ส่งผลให้อีกคนหันมามองหน้าเขาด้วยสีหน้าสงสัย “คุณนาวินมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” เธอถาม “ฉันจะไปส่งเธอ” ได้ยินแบบ

Chapter24.เริ่มสงสัย "ตกใจอะไรขนาดนั้น กำลังนินทาใครอยู่“ คีรินที่เห็นแบบนั้นก็เดาได้ไม่ยากว่าสามคนนี้กำลังจับกลุ่มพูดถึงคนอื่นอยู่แน่ๆ ”ปะเปล่านะคะคุณคีริน ก็แค่คุยเรื่องทำงานเองค่ะ แหะๆ“ นุ่มรีบแก้ตัว ”งั้นเหรอ ถ้าคุยเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวทำงาน จะเอาไหมโอที“ ”ค่า จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ“ หลังจากบทสนทนาจบลงทุกคนก็เก็บเอาความสงสัยไว้ในใจ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดเรื่องนี้ออกมาอีก หนึ่งชั่วโมงต่อมา “มากันครบแล้วใช่ไหม วันนี้มีเรื่องจะแจ้งนะ” คีรินเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเรียกพบพนักงานทุกคนก่อนจะถึงเวลาเข้างาน “ครบแล้วค่ะ” จิ๊บตอบกลับ “โอเค ที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก แค่วันจันทร์ที่จะถึงนี้คุณนาวินจะแจ้งขอปิดผับหนึ่งวัน เพราะงั้นทุกคนจะได้วันหยุดเพิ่ม แต่เงินยังได้เหมือนเดิม” “จริงเหรอคะคุณคีริน ทำไมจู่ๆถึงปิดละคะ” เสียงพนักงานคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น “วันจันทร์คุณนาวินจะรับปริญญาก็เลยอยากจะหยุดพักผ่อนและอยากจะมอบของขวัญพิเศษให้ทุกคนนั่นก็คือปิดผับหนึ่งวัน” “เย้~ คุณนาวินใจดีที่สุดเลย” “เอาล่ะ เสร็จแล้ว แยกย้ายไปทำงานต่อได้” ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็ต่างพากันแยกย้า

Chapter26.พิสูจน์ NC+ @ตกค่ำ แกร๊ก~ เสียงประตูห้องถูกเปิดออกก่อนที่ร่างบางจะหยุดชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก จมูกเล็กได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยเข้ามาอย่างว่องไว แม้นาวินจะนั่งอยู่ในที่ประจำของเขา แต่วันนี้กลับต่างออกไปเพราะเขาไม่ได้นั่งทำงานดั่งเช่นทุกครั้ง แต่วันนี้เขากลับนั่งดื่มอยู่เงียบๆคนเดียว หวังในอารมณ์คุกครุ่นในใจทุเลาลง “เอ่อ ทานอะไรหรือยังคะ หิวไหม พอดีฉันซื้อ....” แพรไหมทำใจดีสู้เสือ หวังจะชวนอีกคนคุย เธอรู้ว่าเขาอาจจะไม่พอใจที่เธอจะย้ายที่อยู่แต่ไม่ยอมบอก แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของเธอคนเดียวเสียหน่อย เพราะเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะอยู่ห้อง จะให้เธอเอาเวลาไหนไปบอก “ซี้งใจนะที่เธอยังอุส่าห์นึกถึงฉัน“ ปากหนักตอบกลับมาด้วยสีหน้านิ่งเรียบยากเกินจะคาดเดาในความรู้สึกของเขาว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน แพรไหมที่ยืนฟังก็ได้แต่หายใจติดๆขัดๆทำตัวไม่ถูกไปกับน้ำเสียงบึ้งตึงนั้น แต่สุดท้ายคนตัวเล็กก็เลือกที่จะเดินเอาของทั้งหมดที่ถืออยู่ในมือไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะรวบรวมสติให้ตัวเอง เธอเหลือเวลาอีกแค่สิบวันเท่านั้นที่จะได้อยู่กับเขา คิดได้แบบนั้นหญิงส

Chapter28.หงุดหงิด “ช่วงนี้คุณนาวินดูแปลกๆนะคะคุณคีริน“ จิ๊บหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา เพราะเธอมั่นใจว่าไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของนาวิน “.....อดทนหน่อยนะทุกคน” คีรินเองก็ไม่รู้จะตอบว่ายังไงเพราะเขาเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของลูกน้อง ช่วงนี้เขาเองก็โดนนาวินหงุดหงิดใส่บ่อยเหมือนกัน ซึ่งถ้าให้เขาเดาเหตุผลนั้นก็น่าจะมาจาก..... พรึ่บ! แพรไหมก้มหน้ามองพื้นหลังจากที่รู้ตัวว่าคีรินกำลังจับจ้องมายังเธอ เพียงไดัเห็นท่าทีของหญิงสาว ผู้จัดการหนุ่มก็พอจะเดาได้ว่าสองคนนี้คงจะมีปัญหาอะไรบางอย่างต่อกันแน่ เพราะหญิงสาวคนเดียวที่สามารถทำให้เจ้านายของเขามีนิสัยที่ผิดแปลกไปจากเดิมได้ เห็นทีก็มีแต่แพรไหม “แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้วทุกคน ยกเว้นแพรไหม....อยู่คุยกับฉันก่อน” “ค่ะคุณคีริน” หลังจากที่ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน แพรไหมจึงรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาหาผู้จัดการผับด้วยสีหน้าและท่าทางที่ดูเหนื่อยล้าของเธอ “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างแพรไหม เธอดูเหนื่อยๆนะ” ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นเคลื่อนสายตาสำรวจร่างเล็กตรงหน้าไปทุกอณูราวกับต้องการค้นหาความจริงอะไรบา