All Chapters of LOVE TOUCH สัมผัสรัก: Chapter 11 - Chapter 20

Chapter12.เก็บความรู้สึก “ค่ะ ฉันชื่อแพรไหมค่ะ เพิ่งมาทำงานวันแรก” ปากสวยเอ่ยตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เชื่อแล้วว่าไอ้วินมันคัดพนักงานที่หน้าตาจริง ฝากดูแลเพื่อนพี่ด้วยนะครับ“ แม้จะถูกใจแพรไหมอยู่ลึกๆ แต่ธีโอก็เลือกที่จะโยนเด็กใหม่ไปให้ลูคัสมากกว่า เพราะถึงอีกคนจะสวย แต่เขานั้นชอบความเป็นงานของไข่มุขมากกว่า ”ค่ะ“ ร่างเล็กค่อยๆเดินไปนั่งลงข้างลูคัสอย่างช้าๆ โชคดีที่ผู้ชายคนนี้ดูไม่ค่อยกดดันเธอเท่าไหร่ ”วันนี้รับแบบเข้มๆเหมือนเดินไหมคะ“ เมื่อเห็นว่าำข่มุขหันไปถามธีโอ แพรไหมจึงไม่รอช้าที่จะหันมาบริการลูคัสที่นั่งนิ่งอยู่ ”รับแบบไหนดีคะ เดี๋ยวฉันชงให้“ ”โซดา“ ”ค่ะ“ ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะเอื้อมมือไปชงเครื่องดื่มให้เจ้าของใบหน้าหล่อที่ดูไม่ค่อยสนใจอะไรในตัวเธอมากนัก โชคดีที่ลูคัสดูไม่ชอบถึงเนื้อถึงตัวผู้หญิง เหมือนผู้ชายที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหยอกล้อกับไข่มุข เพราะการที่เขานิ่งๆแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากกว่า ”นี่ค่ะคุณ.....” “ขอบใจ ฉันชื่อลูคัส ส่วนไอ้หมอนั่นชื่อธีโอ” ลูคัสรับแก้วเหล้ามาไว้ในมือก้อนที่เขาจะแนะนำตัวเองให้หญ

Chapter14.ช่วยเหลือ NC++ “อ๊า ชะช่วย อ๊ะ!“ ปึง!! เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับมือแกร่งที่คว้าแพรไหมเข้ามากอดเอาไว้ ใบหน้าสวยที่เริ่มไม่มีสติพยายามจะซุกไซร้ไปตามซอกคอแกร่งอย่างห้ามไม่ได้ ตอนนี้ความต้องการภายในร่างสาวมันท่วมท้นเสียจนเธอรู้สึกร้อนรุ่มจนทรมานกายไปหมด “มะไม่ไหวแล้ว เฮือก ระร้อน” มือเล็กพยายามปัดป่ายเอาชุดเดรสสวยบนร่างกายของตัวเองออกไป นาวินเห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะช่วย พรึ่บ! “อืม ใจเย็นๆแพรไหม ฉันจะช่วยเธอเอง” ปากหนาก้มกระซิบบริเวรข้างกกหูสวยพร้อมกับส่งมือแกร่งของตัวเองไปแตะบริเสณกลีบกุหลาบงามที่ยังคงปิดสนิทเช่นเคยเพื่อเช็คดูว่าอีกคนมีความพร้อมมากน้อยแค่ไหน และสิ่งที่นาวินสัมผัสได้นั่นก็คือความเปียกชื้นบริเวณร่องสวาทที่พร้อมกับการออกศึกเต็มทน ทันใดนั้นคนที่ห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามานานก็ค่อยๆรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาเช่นกัน หมับ! “อ๊า” ร่างสูงแทบจะตั้งตัวไม่ทันกับการที่อีกคนใช้มือคว้าเข้ามากลางลำเป้าที่แข็งตึงของเขาอย่างแรงเพราะอารมณ์ความคุกครุ่นของเธอในตอนนี้ ก่อนที่ใบหน้าสวยจะค่อยๆขยับริมฝีปากมาใกล้ใบหน้าหล่ออย่างไม่มีสติ เธอหมายจะจูบเขาตามแรงปราถนาของ

Chapter16.จัดการ “หึ กูไม่รู้จักพ่อมึงหรอก แต่ต่อไปอาจจะได้รู้จัก ถ้ามีข่าวว่าลูกชายคนโตซื้อยาเวรๆมาเล่นมั่วๆออกไป พ่อมึงอาจจะดังมากกว่าเดิมก็ได้นะ” นาวินเเสยะยิ้มตอบกลับ เขารู้ข้อมูลทุกอย่างหลังจากที่คีรินทำการสืบมาให้ภายในไม่กี่นาที อีกฝ่ายได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกชะงัก หัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆกับคำขู่ของอีกคนที่ดูจะเหนือชั้นตนเองอยู่ไม่น้อย “มึงมีหลักฐานหรือไง“ แต่ถึงแบบนั้นลูกนักการเมืองใหญ่ก็ยังคงเลือกที่จะปากเก่งเพราะดูจากหน้าตาของอีกคนคงมีอำนาจสู้พ่อของเขาไม่ได้ ”จะเอาหลักฐานแบบไหนดีล่ะ กล้องวงจรปิดหรือยาที่ยังมีหลงเหลืออยู่ก้นแก้ว” นาวินยังคงถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างเคย แต่ทว่าน้ำเสียงของเขาไม่ได้ฟังดูเล่นเลยแม้แต่น้อย ทำเอาอีกคนเริ่มออกอาการหน้าซีด อุสาห์เลือกมุมที่อับแสงแล้วแท้ๆทำไมกล้องวงจรปิดถึงเห็นได้ “.....มันเป็นแค่อุบัติเหตุ อยากได้เท่าไหร่ก็เรียกมา ให้เรื่องมันจบแค่ตรงนี้” เพราะไม่อยากให้ปัญหาลามไปถึงบิดาของตัวเอง ลูกนักการเมืองใหญ่จึงเลือกที่จะยอมเสียหน้าเพื่อรักษาข่าวคาวของตัวเองเอาไว้ นาวินได้ยินแบบนั้นก็แสยะยิ้มออกมาอีกครั้ง คนอย่างเขาใจดีกับคนที

Chapter18.ปล่อยตัวปล่อยใจ NC++ สวบ! “อ๊ะ” ปากสวยพยายามข่มความรู้สึกจุกและคับแน่นภายในเอาไว้ เช่นเดียวกับนาวินที่รู้สึกถึงความรู้สึกตอดรัดจากภายใน เอวหนาไม่รอช้าที่จะขยับแทรกท่อนเอ็นของตัวเองเข้าออกกลีบกุหลาบงามอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ของเขาโดยที่กายสวยก็ได้แต่นอนตอบรับแรงกระแทกนั้นอยู่บนโซฟาราคาแพงด้วยสีหน้าเหยเก แม้จะรู้สึกจุกหน่วงอยู่บางครั้งที่แท่งรักอันใหญ่ยาวจ้วงแทงเข้ามาจนสุด แต่ทว่าความรู้สึกเสียวกระสันยังคงมีมากกว่า “อ๊า คุณนะนาวิน“ ปึก! ปึก! ปึก! สองมือหนาจับเอวคอดเอาไว้มั่นก่อนจะโถมแรงไปตามจังหวะ มือเล็กยกขึ้นมากอดคอแกร่งเอาไว้ในขณะที่ปากหนาบรรจงจูบซอกไซร้ไปทั่วลำคอขาว ครั้งนี้มันไม่เหมือนกับทุกครั้ง แพรไหมมีสติเต็มร้อยและภายในของเธอก็บีบรัดเขาแน่นมากจนนาวินสัมผัสได้ “อ่าา” “อึก อ๊า” ตับ! ตับ! ตับ! หลังจากดูดดื่มหน้าอกอวบจนพอใจ นาวินก็จัดการอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งทาบทับตัวเขาเอาไว้ในขณะที่จุดเชื่อมต่อยังไม่หลุดออกจากกัน “ขยับสิ” ปากหนาเอ่ยบอกเพราะเห็นอีกคนเอาแต่นั่งนิ่งทำตัวไม่ถูก “อะเอ่อ คะคือว่าฉัน” จู่ๆเขาก็เปลี่ยนสลับมาให้เธอทำแบบนี้ แพรไ

Chapter20.ฉันก็หิวเหมือนกัน NC+ หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.... นาวินเหลือบสายตาไปมองเวลาบนหน้าจอมือถือ ก่อนที่เขาจะพบว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาทีแล้ว แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะขึ้นมาบนห้อง คิ้วหนาอดไม่ได้ที่จะขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเพราะปกติเลิกงานปุ๊ป แพรไหมจะขึ้นมาพักผ่อนบนห้องทันที ไม่มีครั้งไหนที่หญิงสาวจะเลิกงานช้าเท่านี้มาก่อน “หายไปไหน“ เขาพูดกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากห้องเพื่อลงไปสำรวจด้านล่างว่ายังมีพนักงานหลงเหลืออยู่บ้างหรือเปล่า เผื่อแพรไหมจะอยู่ที่นั่น ”อ้าว คุณนาวิน มีอะไรหรือเปล่าคะ“ จิ๊บที่กำลังถือกระเป๋าเตรียมกลับเอ่ยถามเจ้าของผับขึ้นมาด้วยความสงสัย “ไม่มีอะไร พนักงานคนอื่นกลับกันหมดแล้วเหรอ” นาวินแสร้งถามออกไป ใจจริงเขาไม่ได้สนใจพนักงานคนอื่นเลยด้วยซ้ำ เขารู้สึกแบบนั้นโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว “ค่ะ เหลือจิ๊บคนสุดท้ายค่ะ” “งั้นเหรอ ไปเถอะ กลับดีๆนะ” เมื่อได้คำตอบที่ตัวเองต้องการนาวินก็ยิ่งรู้สึกสงสัยขึ้นมาว่าแพรไหมหายไปไหนกันแน่ “ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณนาวิน ฝันดีค่ะ” “อืม” อีกด้าน “แน่ใจนะว่าจะไม่ให้ฉันรอรับ” เสียงทุ้มของบอยเอ่ยถามขึ้นอี