All Chapters of LOVE TOUCH สัมผัสรัก: Chapter 31 - Chapter 40

60 Chapters

31. ความลับแตก

Chapter31.ความลับแตก “ว่ามาสิ” เขาว่าพร้อมทำท่าตั้งใจฟัง แพรได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกกดดันไปกันใหญ่ “คือว่า....เมื่อเช้าเจ้าของคอนโดโทรมาหาฉัน เขาบอกว่าพรุ่งนี้ฉันสามารถย้ายเข้าไปอยู่ได้เลยค่ะ” นาวินนิ่งไปสักพักหลังจากได้ยินคำบอกกล่าวนั้น เขาบอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกยังไง เขารู้แต่เพียงว่าเขาไม่ได้รู้สึกมีดีหลังจากที่ได้ยินมัน เขาเองก็อยากรู้หัวใจตัวเองเหมือนกัน ว่าไอ้อาการที่เป็นอยู่ตอนนี้คือเขาชอบแพรไหมจริงๆหรือว่าเพียงเพราะเขาเคยชินกับการมีเธออยู่ด้วยกันแน่ “งั้นเหรอ.....แล้วเธอจะย้ายไปพรุ่งนี้เลย?” เจ้าของใบหน้าหล่อเลิ่กคิ้วถาม “ก็....ค่ะ ฉันคิดว่าจะย้ายพรุ่งนี้เลย ฉันไม่อยากรบกวนคุณไปมากกว่านี้” “ฉันขอถามอะไรเธออย่างหนึ่งได้ไหม” ดวงตาคมจ้องมองดวงตาของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแพรไหมคิดยังไงกับเขา เขาอยากได้ยินมันออกมาจากปากของเธอ ถ้าหากเขาได้ฟังคำตอบ ทุกอย่างในใจของเขาก็คงจะชัดเจนมากขึ้นกว่านี้ “ค่ะ” “เธอ....รู้สึกยังไงกับฉัน?” แพรไหมนิ่งชะงักไปชั่วครู่หลังจากได้ยินคำถามที่ตัวเองไม่คาดคิดมาก่อน หัวใจดวงเล็กเริ่มเต้นผิด

32. ย้ายออก

Chapter32.ย้ายออก ”ฮึก.....“ แพรไหมค่อยๆวางข้าวของทุกอย่างในมือลง หลังจากเสียงประตูห้องปิดลง เธอก็รับรู้ได้ทันทีว่านาวินคงออกไปกับคนของเขาแล้ว น้ำตาเม็ดใสร่วงหล่นลงมาราวกับเขื่อนแตก ภาพที่เขากอดปลอบใจเบลล่ายังคงติดตาเธออยู่เลย เธอรู้ดีสุดท้ายตัวเองจะไม่ใช่คนที่ถูกเลือก “เธอทำดีที่สุดแล้วแพรไหม อย่าเสียใจไปเลยนะ” สิ่งที่แพรไหมสามารถทำได้ตอนนี้คือการปลอบใจตัวเองเท่านั้น ถึงเวลาที่เธอจะต้องยอมรับความจริงว่าทุกอย่างมันจบลงแล้วจริงๆ อีกด้าน ตึก ตึก ”คุณเบลล่า?“ คีรินที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในผับพูดชื่อหญิงสาวที่เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับเจ้านายของตัวเองออกมาด้วยสีหน้ามึนงงเล็กน้อย เบลล่ามาตอนไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้และสีหน้าตึงเครียดของสองคนนี้มันหมายความว่ายังไง? อย่าบอกนะว่า..... ”เบลไปรอวินที่รถก่อนนะเดี๋ยววินตามไป วินมีเรื่องจะคุยกับลูกน้อง” นาวินหันไปบอกคนตัวเล็กที่ยังคงจมูกแดงผ่านการร้องไห้ เธอบอกว่าถ้าเขาไม่ยอมไปกับเธอ เธอจะไม่หยุดร้อง เบลล่าที่ยืนเกาะแขนแกร่งเอาไว้แน่นก็ไม่อยากจะไป เธอกลัวนาวินจะกลับขึ้นไปหาผู้หญิงคนนั้น "แต่เบล.....ก็ได้ วินรีบๆคุยนะ เ

33.สถานการณ์ตึงเครียด

Chapter33.สถานการณ์ตึงเครียด @คอนโดเบลล่า “วินขอโทษนะเบล แต่วินคิดว่าตอนนี้ความรู้สึกของวินมันไม่เหมือนเดิมแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาหลังจากที่พยายามนั่งอธิบายทุกอย่างให้อีกคนฟังจนเกือบหมด นาวินเล่าเพียงแค่ว่าทำไมแพรไหมถึงต้องมาอยู่กับเขาและแน่นอนว่าเบลล่าที่ได้รู้เรื่องก็เกิดอาการรับไม่ได้กับสิ่งท่่เกิดขึ้นทั้งหมด จนสุดท้ายนาวินจำต้องเอ่ยออกมาตามตรงถึงความรู้สึกของเขาในตอนนี้ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกหัวใจสลายไปหมด “วะวินหมายความว่ายังไง วินพูดแบบนี้คือวินกำลังจะทิ้งเบลไปหาผู้หญิงคนนั้นเหรอ“ น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามออกมาพร้อมกับน้ำตาเม็ดใสที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกรอบ หัวใจรู้สึกหงุดหงิดและโมโหเป็นอย่างมาก ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเกลียดยัยแพรไหมอะไรนั่น กล้าดียังไงถึงได้เข้ามาแย่งนาวินไปจากเธอ เห็นหน้าใสๆแต่ไม่คิดเลยว่าอีกคนจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ “เปล่า เบลก็ได้ยินแล้วนี่ว่าแพรไหมไม่ได้คิดอะไรกับวิน วินแค่ไม่อยากให้เบลเสียโอกาสที่จะไปเจอกับคนอื่น“ นาวินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสีหน้าราบเรียบ แม้จะแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแต่เขาก็ยังคงรู้สึกชาๆที่ใจเวลานึกถึงคำพูดของแพรไหม ”ไม่

34. หมางเมิน

Chapter34. หมางเมิน “ขอบคุณมากน้าพี่วิน~ นี่มันเค้กร้านโปรดวาเลยนะเนี้ย” ฉันยืนฟังเสียงผู้หญิงคนนั้นพูดกับคุณนาวินในขณะที่กำลังวางเค้กก้อนโตลงตรงหน้าของพวกเขา ถ้าให้ฉันเดาเจ้าของวันเกิดวันนี้คงเป็นน้องสาวของคุณนาวินแน่ๆ ซึ่งถ้าฉันรู้ก่อนหน้านี้ ฉันคงไม่อาสาถือเค้กมาเองแบบนี้หรอก แม้ฉันจะพยายามไม่หันไปมองอีกคน แต่ฉันก็รับรู้ได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองฉันอยู่อย่างไม่วางตา ”แพรไหมนี่มีดกับจาน“ เสียงแก้วยื่นทุกอย่างให้ฉัน ซึ่งฉันก็รับทุกอย่างมาไว้ในมือก่อนจะวางลงไปบนโต๊ะข้างหน้า ”นี่ช้อนกับมีดนะคะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมสามารถเรียกได้ตลอดนะคะ^^” ฉันฝืนยิ้มหันไปพูดกับเจ้าของวันเกิด ท่ามกลางสายตาของทุกคนบนโตที่มองมายังฉันโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงของเพื่อนคุณนาวินเอ่ยขึ้นมา “ถ้าอยากได้น้องมานั่งข้างๆต้องทำยังไงเหรอครับ” ฉันหันไปมองผู้ชายคนนั้นที่กำลังแซวฉันด้วยสีหน้ายิ้มแห้งๆ ฉันจำได้ เขาคือเพื่อนคุณนาวินที่ชื่อว่าธีโอ ดูเหมือนเขาจะจำฉันได้นะ “คนนี้เหรอวะ” จู่ๆผู้ชายอีกคนก็พูดขึ้นมา พร้อมกับสองคนนั้นที่หันไปมองหน้ากันอย่างเข้าใจในคำถาม มีแต่ฉันคนเดียวที่ยืนงง

35. ต่อว่า

Chapter35.ต่อว่า ฟึ่บ! ผมตัดสินใจโยนบุหรี่ในมือทิ้งไปอย่างลืมตัวเมื่อได้ยินบทสนทนานั้น ในร้านนี้มีพนักงานที่ชื่อแพรไหมอยู่คนเดียว ผมไม่รอช้าที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปจากบริเวณนี้ท่ามกลางสีหน้างงงันของเพื่อนตัวเอง เหตุผลที่ผมทำแบบนั้นก็เพราะว่าผมไม่ต้องการที่จะอยู่ฟังต่อ เพราะหากฝืนฟังต่อไป ผมอาจจะรู้สึกหงุดหงิดไปมากกว่านี้ก็เป็นได้ “.....” อีกด้านในห้องวีไอพีสาม แพรไหมยืนทำใจอยู่หน้าประตูหรูของห้องวีไอพีก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับแก้วค็อกเทลทั้งหลายที่เธอกำลังถืออยู่ ”ค็อกเทลมาแล้วค่ะ“ ใบหน้าสวยรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเจ้าของผับไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ แต่ทว่าเบลล่าก็ยังคงส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาให้เธอ แต่แพรไหมก็เลือกที่จะไม่สนใจอะไรมากนัก เธออยากรีบเสิร์ฟรีบกลับ “แก้วนั้นของฉัน“ แพรไหมชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดเสียงแข็งนั้น แต่ทว่าหญิงสาวก็ยอมยกเครื่องดื่มแก้วนั้นไปให้อีกคนแต่โดยดี “นี่ค่ะ.....อ๊ะ” ในขณะที่แพรไหมกำลังเคลื่อนแก้วไปยื่นให้เบลล่านั้น อินฟูเอนเซอร์สาวก็จงใจขยับแขนมาชนมือของอีกคนอย่างแรงจนแก้วค็อกเทลหกลงไปบนตัวของเบลล่าจนเปียกชุ่มไปหมดแล

36. ความจริง

Chapter36.ความจริง "ไอ้วิน“ ผมหันไปมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยเรียกผม ในขณะที่ผมกำลังจะเดินตามเบลล่าไปขึ้นรถ เพื่อที่จะไปส่งเธอกลับคอนโด ”.....มีอะไร” เมื่อเห็นว่าไอ้ธีโอเป็นคนเรียก ผมจึงหยุดเดินแล้วหันไปมองหน้ามัน ซึ่งครั้งนี้สีหน้าของเพื่อนผมมันดูจริงจังมากกว่าปกติ ”มึงเชื่อจริงๆเหรอว่าแพรไหมเป็นคนทำน้ำหกใส่เบลล่า“ คำถามของไอ้ธีโอทำเอาผมชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาคิดทบทวนกับตัวเองว่าก่อนหน้านี้ผมพูดอะไรออกไปบ้าง ปกติผมมักจะเป็นคนที่มีเหตุผลอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ผมเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นทันทีพร้อมกับต่อว่าอีกคนออกไป โดยที่ไม่สนใจจะถามหาคำอธิบายจากแพรไหมเลยแม้เเต่คำเดียว “มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง” “กูเห็น.....เบลล่าเป็นคนขยับแขนไปชนแก้วจนแพรไหมทำน้ำหก ถ้ามองจากสายตาของกู กูคิดว่าเหตุการณ์นั้นน่าจะไม่ใช่การไม่ตั้งใจนะ” นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ผมได้เห็นไอ้ธีโอในโหมดจริงจังแบบนี้ ปกติไอ้หมอนี่มันขี้เล่นจะตาย ฟังจากน้ำเสียงของเพื่อน ผมก็รับรู้ได้ในทันมีว่ามันไม่ได้พูดเล่น ซึ่งคำบอกเล่าของคนตรงหน้าทำเอาผมชะงักไปสีหน้าไปไม่น้อยเหมือนกัน เพราะถ้าเรื่องมันเป็น

37. เข้าใจผิด

Chapter37. เข้าใจผิด สองวันต่อมา @The Winner Pub "พี่นาวินสวัสดีครับ” เสียงของ‘แอนดริว’ ลูกชายคนเล็กของน้ามาร์คัส น้องชายของพ่อของเขาดังขึ้น นาวินไม่ได้แปลกใจอะไรที่น้องชายอย่างแอนดริวมาหาเขาในวันนี้ เพราะก่อนหน้านี้อีกคนโทรมาบอกเขาเรียบร้อยแล้วว่าจะเข้ามาหาเพราะอยากฉลองวันปิดเทอมกับพวกเพื่อนๆที่ผับของเขา จริงๆแล้วเขากับคนตรงหน้าไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเท่าไหร่ เพราะแอนดริวเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเมลเบิร์นที่เดียวกับที่แพรไหมเรียน คยละมหาลัยกับพวกเขา “เข้ามานั่งก่อนสิ ขอฉันเคลียร์งานแปปนึง“ นาวินเงยหน้าขึ้นไปตอบ ”ครับพี่“ แอนดริวตอบรับเบาๆก่อนจะนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือเล่นไปพลางๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก “อยากได้โซนไหน มีโต๊ะข้างล่างกับโซนวีไอพีน่าจะเหลือห้องหนึ่ง” นาวินหันมาคุยกับแอนดริวหลังจากเคลียร์งานเสร็จ คีรินก็ทักมาบอกเขาว่าหาโต๊ะให้แอนดริวได้แล้ว ปกติโซนวีไอพีจะต้องจองข้ามวัน แต่เนื่องจากแอนดริวอยากได้โต๊ะในคืนนี้ นาวินจึงไม่รอช้าที่จะช่วยเหลือลูกพี่ลูกน้องของตัวเองในกรณีพิเศษ “ระดับผมต้องวีไอพีสิพี่ คืนนี้เพื่อนผมมากันเยอะด้วย” แอนดริวเอ่ยตอบ

38. ระเบิดความหวง NC++

Chapter38. ระเบิดความหวง NC++ "หุบปากไปถ้าไม่อยากถูกไล่ออก“ นาวินกัดฟันเอ่ยบอกคนตรงหน้าที่ทำสีหน้ากวนประสาทเขาเป็นอย่างมากก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมาย หันไปมองหน้าสวยของแพรไหมแทน “เธอ.....ต้องมากับฉัน!” หมับ! มือแกร่งคว้าเข้ามาที่แขนเล็กของแพรไหม ก่อนที่จะทำท่าดึงอีกคนออกไปจากบริเวณนี้ แต่บอยที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ก็ไม่ยอมที่จะปล่อยแพรไหมไปง่ายๆเช่นกัน หมับ! “เดี๋ยวฉันรอนะ” บอยคว้าแขนอีกข้างของคนตัวเล็กเอาไว้พร้อมกับเอ่ยบอกแพรไหม ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองนาวินด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่ต่างกัน “ไม่ต้อง! ฉันจะเป็นคนไปส่งแพรไหมเอง” นาวินสวนกลับ ทั้งๆที่คืนนี้ในใจของเขาไม่คิดที่จะปล่อยแพรไหมกลับไปอยู่แล้ว ถ้าหากคุยกันไม่รู้เรื่องและเขายังไม่ได้ฟังคำตอบออกมาจากปากของเธอ “อยากให้ฉันรอไหม” บอยไม่สนใจคำพูดของนาวิน แต่เขาหันกลับมาถามหญิงสาวที่กำลังยืนอนู่ระหว่างกลางผู้ชายสองคนแทน “เอ่อ บอยกลับก่อนเลยก็ได้ เราไม่อยากให้บอยเสียเวลารอ ส่วนเรื่องบัตรประชาขน เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเราเอามาให้นะ” แพรไหมตัดสินใจที่จะขอร้องให้อีกคนกลับไปก่อนด้วยสีหน้าอ้อนวอนของเธอ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่านาวิ

39. ฉันเป็นผัว NC*

Chapter39.ฉันเป็นผัว! NC++ "อื้ม” เสียงลำคอหนาครางออกมาหลังจากที่ทำไปสักพักร่องสวยก็กระตุกรัดภายในถี่ๆทำเอาแท่งร้อนเริ่มรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาได้ไม่ยากเลยสำหรับเขาที่ห่างหายกับเรื่องพวกนี้ไปนานหลายวัน ฟึ่บ! “อ๊ะ” ร่างเล็กถูกจับพลิกคว่ำให้เปลี่ยนท่าเป็นหันหลังให้นาวิน พร้อมกับแท่งร้อนที่ถูกสอดใส่กลับเข้าไปใหม่ นาวินตอกอัดท่อนเอ็นของตัวเองเข้าไปอย่างหนักหน่วงซ้ำๆ แพรไหมเองก็ได้แต่นอนแนบหน้าไปกับผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินเข้ม ความรู้สึกเสียวกระสันนำทางเธอไปข้างหน้าจนเสร็จสมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ถึงแม้จะไม่ได้อยากรู้สึกอยากมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาแต่แพรไหมก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าเธอรู้สึกดีไปกับสัมผัสพวกนั้น แม้จะดูเหมือนอีกคนรุนแรงแต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย สัมผัสของเขามันดูเหมือนเต็มไปด้วยความหวงแหนมากว่าทุกจังหวะการกระแทกเข้าออก เหมือนอีกฝ่ายต้องการตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของเขาจริงๆ “อะอ่าา” นาวินกระตุกเกร็งบริเวณหัวเห็ดอันใหญ่ของตัวเองก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะพ่นฉีดเข้าไปในร่องคับแคบจนหมดสิ้น ท่ามกลางสีหน้าเหนื่อยหอบของแพรไหมที่นอนรองรับอารมณ์ของเขาอยู่นานหลายนาที หมับ! ”เธอจะไป

40. เคลียร์ใจ

Chapter40.เคลียร์ใจ “ใครให้เธอกลับ” เสียวทุ้มถามกลับด้วยสีหน้าจริงจัง เขายังไม่อนุญาติให้อีกคนกลับไปไหนทั้งนั้นในตอนนี้ “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะคุณนาวิน คุณมีคนของคุณอยู่แล้ว” นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มได้เห็นแววตาวูบไหวของแพรไหม ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของเขารู้สึกสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมกับรู้สึกมีความหวังขึ้นมาว่าอีกคนต้องมีความรู้สึกพิเศษให้เขาเช่นกันแน่ๆ “เธอรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่แพรไหม ความรูัสึกที่แท้จริงของเธอ” ปากหนาถามออกไปอย่างหมายมั่น เพียงแค่เธอบอกมาเขาก็พร้อมที่จะรับฟัง แพรไหมได้ยินคำถามนั้นก็ได้แต่เบือนสายตาหนีไปทางอื่น เธอไม่อยากโกหกหัวใจตัวเองแต่ว่า.....เธอมองว่าความสัมพันธ์นี้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ “ฉันไม่ได้.....รู้สึกอะไรกับคุณค่ะ” “จริงเหรอ แล้วทำไมเธอถึงไม่มองหน้าฉันล่ะ หรือว่าเธอกำลังโกหก” นาวินถามออกไปอย่างจับผิด นั่นทำให้แพรไหมยิ่งรู้สึกกดดัน จะให้เธอพูดออกไปได้ยังไง ในเมื่อเขาไม่เคยบอกว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอ เธอกลัวจะเสียใจและไม่อยากให้ทุกอย่างมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ แต่ในขณะเดียวกัน แพรไหมก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกกับสายตาที่กำลังจ้

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP