All Chapters of LOVE TOUCH สัมผัสรัก: Chapter 1 - Chapter 10

Chapter01.แน่ใจใช่ไหม NC++ หลายนาทีต่อมา.... พรึ่บ~ มือเล็กของคนที่ไม่ค่อยมีสติดีค่อยๆถอดถอนเสื้อผ้าของตัวเองออกไปจากร่างกายทีละชิ้น แม้จะรู้สึกเมาและรู้สึกมึนหัวเป็นอย่างมาก แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกเขินอายอะไร เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่แพรไหมจะได้เปลือยกายต่อหน้าชายอื่นแบบนี้เป็นครั้งแรก ”เสร็จหรือยัง รีบหน่อยเรามีเวลาไม่มาก“ เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลัง ส่งผลให้คนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง แต่สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะค่อยๆใช่นิ้วเกี่ยวปราการชิ้นสุดท้ายออกไปจากสามเหลี่ยมโหนกนูนของตัวเอง ดวงตาคมยืนสำรวจกายเล็กจากทางด้านหลังด้วยความรู้สึกปั่นป่วนบริเวณกึ่งกลางลำกายอยู่ไม่น้อย แม้ผมสีบลอนด์เข้มของเธอจะยาวปิดแผ่นหลังเนียนไว้ทั้งหมด แต่นาวินก็ต้องยอมรับว่าเพียงแค่ได้เห็นแก้มก้นสวยๆของอีกคน เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากเห็นด้านหน้าของเธอที่เปลือยเปล่า อันที่จริงคืนนี้เขาควรจะเข้านอนไปเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้ว แต่เพราะเธอ....ที่ดื้อด้าน ไม่ยอมหลับ สถานการณ์มันถึงได้กลับกลายมาเป็นแบบนี้ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้เป็นคนร้องขอให้เขาทำอะไรแบบนี้เอง โดยปกตินาวินไม

Chapter03.นังลูกไม่รักดี “เป็นอะไรหรือเปล่า?” ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เเพรไหมชะงักนิ่งไปแทบจะทันที เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนชัดๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด จู่ๆภาพเหตุการณ์ต่างๆก็หลั่งไหลเข้ามา จากที่เคยมึนเบลอกลับฉายชัดขึ้นมาทำเอาแพรไหมรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก คนนี้น่ะเหรอที่เธอนอนกับเขาไป เขาหล่อมากจนเธอรู้สึกประหม่า...... “เอ่อ มะไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบกลับก่อนจะพยายามดันตัวออกจากอกแกร่ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระง่ายๆ “เธอจะทำอะไร” เขาเอ่ยถามฉัน ในขณะที่แขนแกร่งยังคงช่วยจับไหล่ของฉันเอาไว้เพราะฉันยืนยังไม่มั่นคงเท่าที่ควร “ฉะฉันจะไปปะเปลี่ยนชุดแล้วก็จะกลับ“ ฉันตอบกลับแบบไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เหตุผลก็มาจากความน่าละอายใจล้วนๆ ไม่อยากคิดเลยว่าฉันจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แล้วทำไมต้องพูดติดอ่างด้วย แบบนั้นมันยิ่งน่าอายนะ T_T "จะกลับยังไง“ เสียงทุ้มถามกลับ ”แท็กซี่ค่ะ“ ฉันตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ฉันมาแท็กซี่ก็คงต้องกลับแท็กซี่ ”ในสภาพแบบนี้น่ะเหรอ? ไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง“ ฉันค่อยๆรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นไปมองอ

Chapter05.แสงสว่าง ”ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันแล้วก็...เรื่องโทรศัพท์“ แพรไหมเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ของตัวเองมาไว้ในมือก่อนจะกล่าวขอบคุณอีกคนอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นไร แล้วนี่เธอจะเอาไงต่อ” ปกตินาวินไม่ใช่คนที่จะสนใจใครง่ายๆ ยิ่งเป็นคนที่ตัวเองเพิ่งรู้จักวันเดียวแล้วด้วย แต่เรื่องนี้ร่างสูงไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้จริงๆ เพราะผู้หญิงคนนี้ เธอดูน่าสงสาร.... ”ฉัน.....“ ปึง!! ไม่ทันที่แพรไหมจะได้ตอบกลับอะไรเสียงกระเป๋าผ้าใบขนาดไม่ใหญ่มากก็ถูกโยนออกมาจากในบ้านโดยฝีมือของพะแพงที่กำลังอยู่ในอารมณ์คุกครุ่น ”ไปแล้วไม่ต้องเสนอหน้ากลับมานะ อีเนรคุณ!” นั่นคือเสียงสุดท้ายที่แพรไหมได้ยินจากผู้เป็นแม่ ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอมันด้านชาไปหมดแล้ว ผมยืนมองคนตัวเล็กค่อยๆก้มลงไปเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายออกจากกระเป๋าด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก คนเราจะมีชีวิตที่น่าเวทนาขนาดนี้ได้ยังไง แต่ถึงแบบนั้นผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ยอมที่จะแสดงความรู้สึกอ่อนแอออกมา หรือมันอาจจะตลกร้าย ผมไม่รู้เลยว่าชีวิตที่ผ่านมาเธอเจออะไรมาบ้าง ตอนนี้ถึงได้นิ่งขนาดนี้ทั้งๆที่สถานการณ์มันไม่ได้ดีขนาดนั้น “เดี๋ยวฉันช่วย” ผมตัดสินใจก

Chapter07.ปกป้อง ตึก ตึก “เกิดอะไรขึ้น?” นาวินเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงชั้นล่าง ภาพที่เขาเห็นคือเเพรไหมกำลังยืนก้มหน้าต่อหน้าลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่ง ซึ่งทุกคนกำลังให้ความสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นอย่างมาก ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะหันมาพูดกับนาวิน “ก็ผู้หญิงคนนี้น่ะสิมาอ่อยผัวฉัน!“ หล่อนว่าก่อนจะชี้ไปยังแพรไหมที่ยืนก้มหน้าก้มตาหงุดเพราะเธอรู้สึกอายเป็นอย่างมาก วันนี้เป็นวันซวยของเธอใช่ไหม....หญิงสาวได้แต่คิดในใจยืนตัวสั่นด้วยความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ร้องไม่ออก นาวินได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองแพรไหม สำหรัขเขาสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ”ไม่ใช่แบบนั้นนะที่รัก น้องเขาก็แค่....“ ”หุบปากไป! ฉันจะจัดการกับแกทีหลัง“ ผู้ชายคนนั้นได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มหน้าเจื่อนๆเพราะรู้อยู่แก่ใจของตัวเองดีว่าคนที่พยายามเข้าหาแพรไหมคือตัวเองที่รู้สึกถูกตาต้องใจพนักงานสาว แต่กลับไม่รู้ว่าภรรยาของตัวเองกำลังเดินเข้ามาในร้าน ”เธอทำแบบนั้นเหรอ“ นาวินถามคนตัวเล็กออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำให้หญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง “ปะเปล่านะคะ ฉันก็แค่เอาเหล้ามาเสิร์ฟ ละแล้วก็..

Chapter09.ปัญหา สองวันต่อมา.... @มหาลับเมลเบิร์ล “วันนี้ก็มีเพียงแค่นี้จ้าทุกคน แต่ก่อนกลับแพรไหมอยู่พบอาจารย์ก่อนนะ อาจารย์มีเรื่องจะคุยด้วย” แพรไหมชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบเธอแบบกระทันหัน เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ ตอนกลางวันหญิงสาวก็มาเรียนตามปกติ ส่วนตอนกลางคืนเธอก็จะกลับไปทำงานที่ผับอย่างเช่นทุกวัน “สวัสดีค่ะอาจารย์ หนูแพรไหมค่ะ” “อ้อ แพรไหม นั่งก่อนสิจ้ะ“ หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ตามคำเชิญชวนของอาจารย์สาว ก่อนที่อาจารย์ที่ปรึกษาจะทำหน้าตาซีเรียสมากกว่าที่เคย “พอดีอาจารย์มีเรื่องจะถามเรา ตอนนี้ทางบ้านของเราเป็นยังไงบ้างจ๊ะ โอเคดีไหม“ เมื่อได้ยินคำถามแปลกๆ แพรไหมก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี “อาจารย์มีอะไรหรือเปล่าคะ” “คือ...ทางมหาลัยส่งเอกสารมาให้อาจารย์ เรายังไม่ได้ชำระค่าเทอมเทอมนี้ อาจจะไม่มีสิทธิ์สอบนะ ทางบ้านเรามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ปรึกษาอาจารย์ได้นะ เราจะได้มาหาทางออกกัน” แพรไหมนั่งตัวสั่น หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อรู้ว่ามารดาไม่ได้จ่ายค่าเทอมให้เธออย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ความรู้สึกเสียใจผสมปนเปกันไปหมดเพราะเธอไม่คิดว่าก่อน