LOVE TOUCH สัมผัสรัก

LOVE TOUCH สัมผัสรัก

last updateLast Updated : 2026-06-11
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
61Chapters
2.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ช่วย......มีเซ็กส์กับฉันได้ไหมคะ?” “แน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะทำแบบนี้” “ค่ะ ฉันแน่ใจ”

View More

Chapter 1

บทนำ : คนใจกล้า

Evelyn

Most people feared the woods.

I craved them.

They said the trees were cursed, that shadows moved where they shouldn’t, that monsters with eyes like wildfire and teeth like knives hunted anything foolish enough to cross their path. 

That’s what my father told me every night when I was a child, when the wind howled and I clutched my blanket tighter.

But I didn’t believe in monsters. Not the kind he described, anyway.

The woods were quiet. Peaceful. Unlike the training yards echoing with gunfire and commands shouted. Unlike our home, where the walls breathed my father’s rules and expectations into every room. In the woods, I could breathe, think, could be someone other than Dorian Vale’s daughter.

So, I snuck away—again.

Slipping past the main compound wasn’t hard. Most of the hunters were busy prepping for some new patrol. My father would be gone until dusk, and even if he weren’t, he never checked my room until dinner. My feet knew the path by heart, woven into my bones from years of rebellion done in silence.

As soon as I passed the treeline, something inside me exhaled. The air was crisp and damp, laced with moss and pine. Leaves whispered above brushing against one another like secrets passed through centuries. The deeper I walked, the more the tension in my shoulders unraveled.

This place wasn’t just a hiding spot—it was sacred. It belonged to itself. Here, I didn’t have to train or obey. I didn’t have to measure up to the ghost of the perfect daughter my father imagined. Here, I could simply be Evelyn.

I found my usual spot near a crooked ash tree with bark twisted like ribbons. The clearing was small and tucked away bordered by stones and moss, like a secret room nature had carved out just for me.

I spread out my thin blanket, and settled into the hush and I pulled out the only thing that made sense anymore—books about a girl who became a knight. About courage and kindness in a world that prized brutality. I've read it five times already.  

Still, I opened it again.

As I read, the rest of the world slipped away. Words wrapped around me like a warm cloak, drawing me in, reshaping everything. The birds sang overhead, and now and then, the wind would nudge my hair into my eyes like a teasing friend. I tilted my head to feel the sun on my skin, savoring the brief warmth before autumn swallowed it for good.

The birds sang and now and then the wind nudged my hair into my eyes. I tilted my face to feel the sun on my skin. For a while, there was only the book, the forest, and me.

Time slipped away. I lost myself in the pages until the sky darkened slightly, and the shadows began to lengthen.

That’s when I noticed the silence.

Not peaceful silence. Sharp. Heavy. Like a held breath. No birdsong. No rustling leaves. Just… stillness.

A snap echoed through the trees.

I froze. It was subtle but it pulled me back to the present like a slap. I glanced up, heart thudding. 

“Probably just a rabbit,” I murmured.

But rabbits didn’t step like that.

Carefully, I closed my book, listening. Nothing. But the air had shifted. My neck prickled. Something unseen pressed at the edge of the clearing. I thought I saw movement—a tall, dark flicker—but it vanished.

The hairs on the back of my neck lifted. The air had changed.I stood slowly, book clutched like a shield. “Is someone there?”

No answer.

And yet, I couldn’t shake the feeling—like being watched by something older than time itself. I turned, taking one cautious step back toward the trail.

Then another.

A low growl rolled from the underbrush.

Every instinct screamed to run, but my feet refused to move. I could barely breathe.

Then—

“Evelyn!”

My father’s voice shattered through the trees like a rifle shot.

The presence vanished—like it had never been there.

And suddenly, the forest came alive again. Wind rushed through the branches, birds chirped, and the shadows receded but the pounding in my chest didn’t stop.

He stormed into the clearing, black gear rustling, fury etched across his face. His hand twitched near the knife strapped to his chest.

He grabbed my arm. “What the hell are you doing out here?”

“I—I was just reading,” I stammered.

“In the forest? Alone?” His voice cracked with fury. “Have I taught you nothing?”

I tried to explain, but his eyes swept the area, body tensed like a coiled spring.

“There were new tracks today. Deep. Clawed. You could’ve been killed, Evelyn.”

“But nothing happened—”

“Yet,” he snapped.

I winced. His grip on my arm wasn’t bruising, but it was firm—commanding. The way he looked at me wasn’t the way a father should look at his daughter. It was how a commander looked at a liability.

“I didn’t go far.” 

He didn’t believe me. I saw it in his eyes.

The fury in his face gave way to something else—fear. “If anything had happened to you…” His voice dropped. “You’re the only family I have left.”

That words struck deep, but the feeling of being watched still stayed with me.

“You are not to come out here again. Do you understand?”

“I’m not a child—”

“No, you’re not. Which means you should start acting like a Vale. This isn’t a game, Evelyn. You can’t run into the woods every time you want to pretend the world is gentler than it is.”

I looked away, biting back the words I wanted to say. Cause what would be the point?

He released my arm and I cradled it against my chest as he scanned the woods once more. “Go home. I’ll follow in a minute.”

I nodded and turned, keeping my head low as I picked my things. 

I got home and climbed the narrow stairs to the attic and opened the window. The air smelled like damp earth and gun powder. The sun had almost vanished now, dipping beneath the trees like it, too, was afraid of the dark.

I pressed a hand to the glass and stared at the forest.

I knew I should be afraid.

But I wasn’t.

Because whatever had been out there hadn’t wanted to hurt me.

If anything… I felt drawn to it.

And worse—some small part of me knew, deep down it wasn’t finished with me yet.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
61 Chapters
1. แน่ใจใช่ไหม NC+
Chapter01.แน่ใจใช่ไหม NC++ หลายนาทีต่อมา.... พรึ่บ~ มือเล็กของคนที่ไม่ค่อยมีสติดีค่อยๆถอดถอนเสื้อผ้าของตัวเองออกไปจากร่างกายทีละชิ้น แม้จะรู้สึกเมาและรู้สึกมึนหัวเป็นอย่างมาก แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกเขินอายอะไร เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่แพรไหมจะได้เปลือยกายต่อหน้าชายอื่นแบบนี้เป็นครั้งแรก ”เสร็จหรือยัง รีบหน่อยเรามีเวลาไม่มาก“ เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลัง ส่งผลให้คนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง แต่สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะค่อยๆใช่นิ้วเกี่ยวปราการชิ้นสุดท้ายออกไปจากสามเหลี่ยมโหนกนูนของตัวเอง ดวงตาคมยืนสำรวจกายเล็กจากทางด้านหลังด้วยความรู้สึกปั่นป่วนบริเวณกึ่งกลางลำกายอยู่ไม่น้อย แม้ผมสีบลอนด์เข้มของเธอจะยาวปิดแผ่นหลังเนียนไว้ทั้งหมด แต่นาวินก็ต้องยอมรับว่าเพียงแค่ได้เห็นแก้มก้นสวยๆของอีกคน เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากเห็นด้านหน้าของเธอที่เปลือยเปล่า อันที่จริงคืนนี้เขาควรจะเข้านอนไปเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้ว แต่เพราะเธอ....ที่ดื้อด้าน ไม่ยอมหลับ สถานการณ์มันถึงได้กลับกลายมาเป็นแบบนี้ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้เป็นคนร้องขอให้เขาทำอะไรแบบนี้เอง โดยปกตินาวินไม
Read more
2. เจ็บ NC+
Chapter02.เจ็บ NC+ “ฮึก คะคุณ ฉันเจ็บ อะโอ้ย” มือเล็กจิกไปบนไหล่กว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดที่สลับกันไปกับความรู้สึกเสียวกระสัน ในขณะที่ปากเล็กก็ได้แต่กัดเข้าหากันแน่นจนเลือดไหลไปเลี้ยงไม่ทัน เสียง‘แจ๊ะ แจ๊ะ‘เริ่มดังขึ้นมามากกว่าเดิมเมื่อช่องรักคับแคบเริ่มปลดปล่อยน้ำสีใสออกมาชะโลมปลายนิ้วมือแกร่ง นาวินที่รับรู้ได้ว่าอีกคนน่าจะปลดปล่อยอารมณ์ออกมาบ้างแล้วก็ตัดสินใจกลับมานั่งอยู่กลางระหว่างขาเรียวอีกครั้ง ก่อนที่จะดึงนิ้วตัวเองกลับออกมาพร้อมกับค่อยๆแยกขาเรียวขาวออกจากกัน ฉันได้แต่นอนหัวใจเต้นระทึกไปกับภาพตรงหน้าที่เห็น ภาพของกายกำยำที่กำลังค่อยจับตรงนั้นของเขามากดที่ปลายกลีบกุหลาบของฉันทำเอาฉันเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องและเกร็งร่างกายไปโดยอัตโนมัติ “อย่าเกร็ง” เสียงทุ้มเอ่ยบอกฉันก่อนที่ฉันจะตัดสินใจหลับตาลงพร้อมกับผ่อนแรงเกร็งของตัวเองลง ไม่นานหลังจากนั้นอะไรแข็งๆก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกได้ถึงสัมผัสของมันก่อนที่คนตรงหน้าจะตัดสินใจกดกระแทกท่อนเอ็นของเขาเข้ามาในตัวฉันแบบที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว สวบ! กึก! ”กรี๊ดดด! ฮึก เจ็บ“ สิ่งแรกที่ฉันรู้สึกคือเหมือนร่างกายมัน
Read more
3. นังลูกไม่รักดี
Chapter03.นังลูกไม่รักดี “เป็นอะไรหรือเปล่า?” ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เเพรไหมชะงักนิ่งไปแทบจะทันที เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนชัดๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด จู่ๆภาพเหตุการณ์ต่างๆก็หลั่งไหลเข้ามา จากที่เคยมึนเบลอกลับฉายชัดขึ้นมาทำเอาแพรไหมรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก คนนี้น่ะเหรอที่เธอนอนกับเขาไป เขาหล่อมากจนเธอรู้สึกประหม่า...... “เอ่อ มะไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบกลับก่อนจะพยายามดันตัวออกจากอกแกร่ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระง่ายๆ “เธอจะทำอะไร” เขาเอ่ยถามฉัน ในขณะที่แขนแกร่งยังคงช่วยจับไหล่ของฉันเอาไว้เพราะฉันยืนยังไม่มั่นคงเท่าที่ควร “ฉะฉันจะไปปะเปลี่ยนชุดแล้วก็จะกลับ“ ฉันตอบกลับแบบไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เหตุผลก็มาจากความน่าละอายใจล้วนๆ ไม่อยากคิดเลยว่าฉันจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แล้วทำไมต้องพูดติดอ่างด้วย แบบนั้นมันยิ่งน่าอายนะ T_T "จะกลับยังไง“ เสียงทุ้มถามกลับ ”แท็กซี่ค่ะ“ ฉันตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ฉันมาแท็กซี่ก็คงต้องกลับแท็กซี่ ”ในสภาพแบบนี้น่ะเหรอ? ไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง“ ฉันค่อยๆรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นไปมองอ
Read more
4. ช่วยเหลือ
Chapter04.ช่วยเหลือ “ทำไมแพรจะต้องไปด้วย ในเมื่อเงินพวกนั้นมันไม่เกี่ยวอะไรกับแพร แม่เป็นคนยืมมาแม่ก็ต้องหาเงินมาใช้หนี้เองสิ แม่จะขายลูกกินแบบนี้เหรอ แม่ยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า“ นี่เป็นครั้งแรกที่แพรไหมกล้าที่จะพูดความรู้สึก ความคิดของตัวเองออกมา เธอทนไม่ไหวและไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าคือแม่ของเธออีกต่อไปแล้ว แม่ที่ขายลูกกินทำหัวใจเธอแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตของเธอ....ต่อให้ไม่มีแม่มันอาจจะดีกว่า “นังไหม!!“ พะแพงได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกรับไม่ได้ที่จู่ๆลูกสาวจะมาทำตัวดื้อด้านไม่ฟังคำสั่ง มือข้างซ้ายไม่รอช้าที่จะฟาดเข้าไปบนแก้มนุ่มของอีกคนอย่างหลงลืมตัว เพราะความเห็นแก่ตัวที่บดบังความรักที่มีต่อลูก เพี๊ยะ! ”กูเป็นแม่มึงนะ! กล้าพูดแบบนั้นกับกูเหรอ! กูเลี้ยงมึงมากูจะทำยังไงกับมึงก็ได้” ใบหน้าสวยชาไปหมดทั้งแถบ แต่ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้ครึ่งเท่ากับความเจ็บปวดบริเวณหัวใจด้านซ้ายที่มันแตกสลายลงไปแล้วของเธอเลยสักนิด..... “ใจเย็นๆก่อนคุณพะแพง เดี๋ยวผมจัดการเอง” เสี่ยบวรที่ไม่อยากให้คนของตัวเองเจ็บตัวไปมากกว่านี้ก็ไม่รอช้าที่จะเข้ามาห้าม “หนูแพรไหมไม่ต้องกลัวนะ เสี่ย
Read more
5. แสงสว่าง
Chapter05.แสงสว่าง ”ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันแล้วก็...เรื่องโทรศัพท์“ แพรไหมเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ของตัวเองมาไว้ในมือก่อนจะกล่าวขอบคุณอีกคนอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นไร แล้วนี่เธอจะเอาไงต่อ” ปกตินาวินไม่ใช่คนที่จะสนใจใครง่ายๆ ยิ่งเป็นคนที่ตัวเองเพิ่งรู้จักวันเดียวแล้วด้วย แต่เรื่องนี้ร่างสูงไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้จริงๆ เพราะผู้หญิงคนนี้ เธอดูน่าสงสาร.... ”ฉัน.....“ ปึง!! ไม่ทันที่แพรไหมจะได้ตอบกลับอะไรเสียงกระเป๋าผ้าใบขนาดไม่ใหญ่มากก็ถูกโยนออกมาจากในบ้านโดยฝีมือของพะแพงที่กำลังอยู่ในอารมณ์คุกครุ่น ”ไปแล้วไม่ต้องเสนอหน้ากลับมานะ อีเนรคุณ!” นั่นคือเสียงสุดท้ายที่แพรไหมได้ยินจากผู้เป็นแม่ ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอมันด้านชาไปหมดแล้ว ผมยืนมองคนตัวเล็กค่อยๆก้มลงไปเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายออกจากกระเป๋าด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก คนเราจะมีชีวิตที่น่าเวทนาขนาดนี้ได้ยังไง แต่ถึงแบบนั้นผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ยอมที่จะแสดงความรู้สึกอ่อนแอออกมา หรือมันอาจจะตลกร้าย ผมไม่รู้เลยว่าชีวิตที่ผ่านมาเธอเจออะไรมาบ้าง ตอนนี้ถึงได้นิ่งขนาดนี้ทั้งๆที่สถานการณ์มันไม่ได้ดีขนาดนั้น “เดี๋ยวฉันช่วย” ผมตัดสินใจก
Read more
ตอนที่ 6. พนักงานใหม่
Chapter06.พนักงานใหม่ นาวินส่ายหัวให้กับความขี้สงสัยของลูกน้องคนสนิท แต่ถึงแบบนั้นคีรินก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรมาก ผู้จัดการหนุ่มยอมเดินออกไปจากห้องทำงานแต่โดยดีก่อนที่ไม่กี่นาทีถัดมา คนที่เดินเข้ามาหาเขาจะกลายเป็นร่างสวยที่คุ้นเคย “สวัสดีค่ะ” แพรไหมเอ่ยทักทายคนตรงหน้าอีกครั้ง หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมายามได้เห็นใบหน้าหล่อมันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า “นั่งก่อนสิ“ นาวินเอ่ยบอก ”ขอบคุณค่ะ“ “จัดการเรื่องอพาร์ตเมนต์เสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอ” ดวงตาคมสังเกตุเห็นว่าอีกคนยังแบกเอากระเป๋าของตัวเองมาด้วยอยู่เลย ถ้าให้เขาเดาเธอคงยังไม่มีที่อยู่แน่ๆ “ยะยังค่ะ พอดีเงินฉันมีไม่พอที่จะจ่ายค่าเช่าล่วงหน้า” แพรไหมตอบกลับด้วยสีหน้าเจื่อนๆเล็กน้อย ซึ่งนาวินก็พยักหน้าเข้าใจ เขารู้ว่ามันไม่ง่าย....กับการที่จะเริ่มต้นใหม่แบบกระทันหันโดยไม่ได้เตรียมการอะไรไว้ก่อน “ถ้าเธอไม่มีที่จะไปจะมาอยู่กับฉันก่อนก็ได้นะ“ ”คะ?“ แพรไหมเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอด้วยสีหน้างุนงงระคนตกใจ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ใจดีกับเธอนัก ในขีวิตนี้ของแพรไหมถ้าให้พูดตามตรงก็คือ....นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกเห
Read more
7. ปกป้อง
Chapter07.ปกป้อง ตึก ตึก “เกิดอะไรขึ้น?” นาวินเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงชั้นล่าง ภาพที่เขาเห็นคือเเพรไหมกำลังยืนก้มหน้าต่อหน้าลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่ง ซึ่งทุกคนกำลังให้ความสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นอย่างมาก ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะหันมาพูดกับนาวิน “ก็ผู้หญิงคนนี้น่ะสิมาอ่อยผัวฉัน!“ หล่อนว่าก่อนจะชี้ไปยังแพรไหมที่ยืนก้มหน้าก้มตาหงุดเพราะเธอรู้สึกอายเป็นอย่างมาก วันนี้เป็นวันซวยของเธอใช่ไหม....หญิงสาวได้แต่คิดในใจยืนตัวสั่นด้วยความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ร้องไม่ออก นาวินได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองแพรไหม สำหรัขเขาสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ”ไม่ใช่แบบนั้นนะที่รัก น้องเขาก็แค่....“ ”หุบปากไป! ฉันจะจัดการกับแกทีหลัง“ ผู้ชายคนนั้นได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มหน้าเจื่อนๆเพราะรู้อยู่แก่ใจของตัวเองดีว่าคนที่พยายามเข้าหาแพรไหมคือตัวเองที่รู้สึกถูกตาต้องใจพนักงานสาว แต่กลับไม่รู้ว่าภรรยาของตัวเองกำลังเดินเข้ามาในร้าน ”เธอทำแบบนั้นเหรอ“ นาวินถามคนตัวเล็กออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำให้หญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง “ปะเปล่านะคะ ฉันก็แค่เอาเหล้ามาเสิร์ฟ ละแล้วก็..
Read more
8. หวั่นไหว
Chapter08.หวั่นไหว “ไปนอนบนเตียงดีๆ” นาวินสั่งเสียงเข้ม เขาไม่ได้ชวนเธอมาอยู่ด้วยเพื่อให้นอนขดตัวอยู่บนโซฟาแคบๆนี่หรอกนะ อย่างน้อยๆถ้าอยู่กับเขาเธอก็ควรจะได้เจอแต่สิ่งดีๆ “คะ? เอ่อ คือ....” จ่อกก~ ไม่ทันที่จะได้ตอบกลับอะไรมากมาย เสียงท้องร้องของเเพรไหมกลับดังขึ้นมาทำให้เธอขายหน้า นาวินเห็นว่าอีกคนเขินก็ได้แค่แอบยิ้มมุมปาก “ได้กินข้าวบ้างหรือยัง” “ยะยังค่ะ” หญิงสาวตอบกลับเสียงเบา เพราะหลังจากที่นาวินบอกว่าให้พักเธอก็ผล็อยหลับไปเลย “ฉันก็เหมือนกัน งั้นเราออกไปหาอะไรกินกันไหม” ปกตินาวินเองก็มักจะหลงลืมทานข้าวอยู่บ่อยๆตั้งแต่ที่เขาต้องแบ่งเวลาจัดการงานของผับและคาสิโนไปด้วย โชคดีที่เรียนจบแล้วเหลือก็แต่ฝึกงานและรับปริญญา “ร้านนี้ได้ไหมคะ“ มือเล็กชี้ไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากผับของนาวินนัก หลังจากที่เธอปฎิเสธจะขึ้นรถไปหาอะไรกินกับเขา หญิงสาวก็พาร่างสูงเดินมาที่นี่ ร้านปนะจำของเหล่านักท่องราตรี ”อืม เอาสิ“ นาวินพยักหัวตอบ แม้จะไม่เคยมากินร้านอาหารข้างทางแบบนี้แต่คนอยู่ง่ายอย่างเขาก็ไม่เรื่องมากอะไร ปกติเวลาพาผู้หญิงไปกินข้าว น้อยคนนักที่
Read more
9. ปัญหา
Chapter09.ปัญหา สองวันต่อมา.... @มหาลับเมลเบิร์ล “วันนี้ก็มีเพียงแค่นี้จ้าทุกคน แต่ก่อนกลับแพรไหมอยู่พบอาจารย์ก่อนนะ อาจารย์มีเรื่องจะคุยด้วย” แพรไหมชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบเธอแบบกระทันหัน เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ ตอนกลางวันหญิงสาวก็มาเรียนตามปกติ ส่วนตอนกลางคืนเธอก็จะกลับไปทำงานที่ผับอย่างเช่นทุกวัน “สวัสดีค่ะอาจารย์ หนูแพรไหมค่ะ” “อ้อ แพรไหม นั่งก่อนสิจ้ะ“ หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ตามคำเชิญชวนของอาจารย์สาว ก่อนที่อาจารย์ที่ปรึกษาจะทำหน้าตาซีเรียสมากกว่าที่เคย “พอดีอาจารย์มีเรื่องจะถามเรา ตอนนี้ทางบ้านของเราเป็นยังไงบ้างจ๊ะ โอเคดีไหม“ เมื่อได้ยินคำถามแปลกๆ แพรไหมก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี “อาจารย์มีอะไรหรือเปล่าคะ” “คือ...ทางมหาลัยส่งเอกสารมาให้อาจารย์ เรายังไม่ได้ชำระค่าเทอมเทอมนี้ อาจจะไม่มีสิทธิ์สอบนะ ทางบ้านเรามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ปรึกษาอาจารย์ได้นะ เราจะได้มาหาทางออกกัน” แพรไหมนั่งตัวสั่น หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อรู้ว่ามารดาไม่ได้จ่ายค่าเทอมให้เธออย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ความรู้สึกเสียใจผสมปนเปกันไปหมดเพราะเธอไม่คิดว่าก่อน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status