LOVE TOUCH สัมผัสรัก

Chapter01.แน่ใจใช่ไหม NC++ หลายนาทีต่อมา.... พรึ่บ~ มือเล็กของคนที่ไม่ค่อยมีสติดีค่อยๆถอดถอนเสื้อผ้าของตัวเองออกไปจากร่างกายทีละชิ้น แม้จะรู้สึกเมาและรู้สึกมึนหัวเป็นอย่างมาก แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกเขินอายอะไร เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่แพรไหมจะได้เปลือยกายต่อหน้าชายอื่นแบบนี้เป็นครั้งแรก ”เสร็จหรือยัง รีบหน่อยเรามีเวลาไม่มาก“ เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลัง ส่งผลให้คนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง แต่สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะค่อยๆใช่นิ้วเกี่ยวปราการชิ้นสุดท้ายออกไปจากสามเหลี่ยมโหนกนูนของตัวเอง ดวงตาคมยืนสำรวจกายเล็กจากทางด้านหลังด้วยความรู้สึกปั่นป่วนบริเวณกึ่งกลางลำกายอยู่ไม่น้อย แม้ผมสีบลอนด์เข้มของเธอจะยาวปิดแผ่นหลังเนียนไว้ทั้งหมด แต่นาวินก็ต้องยอมรับว่าเพียงแค่ได้เห็นแก้มก้นสวยๆของอีกคน เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากเห็นด้านหน้าของเธอที่เปลือยเปล่า อันที่จริงคืนนี้เขาควรจะเข้านอนไปเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้ว แต่เพราะเธอ....ที่ดื้อด้าน ไม่ยอมหลับ สถานการณ์มันถึงได้กลับกลายมาเป็นแบบนี้ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้เป็นคนร้องขอให้เขาทำอะไรแบบนี้เอง โดยปกตินาวินไม

Chapter03.นังลูกไม่รักดี “เป็นอะไรหรือเปล่า?” ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เเพรไหมชะงักนิ่งไปแทบจะทันที เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนชัดๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด จู่ๆภาพเหตุการณ์ต่างๆก็หลั่งไหลเข้ามา จากที่เคยมึนเบลอกลับฉายชัดขึ้นมาทำเอาแพรไหมรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก คนนี้น่ะเหรอที่เธอนอนกับเขาไป เขาหล่อมากจนเธอรู้สึกประหม่า...... “เอ่อ มะไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบกลับก่อนจะพยายามดันตัวออกจากอกแกร่ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระง่ายๆ “เธอจะทำอะไร” เขาเอ่ยถามฉัน ในขณะที่แขนแกร่งยังคงช่วยจับไหล่ของฉันเอาไว้เพราะฉันยืนยังไม่มั่นคงเท่าที่ควร “ฉะฉันจะไปปะเปลี่ยนชุดแล้วก็จะกลับ“ ฉันตอบกลับแบบไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เหตุผลก็มาจากความน่าละอายใจล้วนๆ ไม่อยากคิดเลยว่าฉันจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แล้วทำไมต้องพูดติดอ่างด้วย แบบนั้นมันยิ่งน่าอายนะ T_T "จะกลับยังไง“ เสียงทุ้มถามกลับ ”แท็กซี่ค่ะ“ ฉันตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ฉันมาแท็กซี่ก็คงต้องกลับแท็กซี่ ”ในสภาพแบบนี้น่ะเหรอ? ไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง“ ฉันค่อยๆรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นไปมองอ

Chapter05.แสงสว่าง ”ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันแล้วก็...เรื่องโทรศัพท์“ แพรไหมเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ของตัวเองมาไว้ในมือก่อนจะกล่าวขอบคุณอีกคนอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นไร แล้วนี่เธอจะเอาไงต่อ” ปกตินาวินไม่ใช่คนที่จะสนใจใครง่ายๆ ยิ่งเป็นคนที่ตัวเองเพิ่งรู้จักวันเดียวแล้วด้วย แต่เรื่องนี้ร่างสูงไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้จริงๆ เพราะผู้หญิงคนนี้ เธอดูน่าสงสาร.... ”ฉัน.....“ ปึง!! ไม่ทันที่แพรไหมจะได้ตอบกลับอะไรเสียงกระเป๋าผ้าใบขนาดไม่ใหญ่มากก็ถูกโยนออกมาจากในบ้านโดยฝีมือของพะแพงที่กำลังอยู่ในอารมณ์คุกครุ่น ”ไปแล้วไม่ต้องเสนอหน้ากลับมานะ อีเนรคุณ!” นั่นคือเสียงสุดท้ายที่แพรไหมได้ยินจากผู้เป็นแม่ ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอมันด้านชาไปหมดแล้ว ผมยืนมองคนตัวเล็กค่อยๆก้มลงไปเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายออกจากกระเป๋าด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก คนเราจะมีชีวิตที่น่าเวทนาขนาดนี้ได้ยังไง แต่ถึงแบบนั้นผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ยอมที่จะแสดงความรู้สึกอ่อนแอออกมา หรือมันอาจจะตลกร้าย ผมไม่รู้เลยว่าชีวิตที่ผ่านมาเธอเจออะไรมาบ้าง ตอนนี้ถึงได้นิ่งขนาดนี้ทั้งๆที่สถานการณ์มันไม่ได้ดีขนาดนั้น “เดี๋ยวฉันช่วย” ผมตัดสินใจก

Chapter08.หวั่นไหว “ไปนอนบนเตียงดีๆ” นาวินสั่งเสียงเข้ม เขาไม่ได้ชวนเธอมาอยู่ด้วยเพื่อให้นอนขดตัวอยู่บนโซฟาแคบๆนี่หรอกนะ อย่างน้อยๆถ้าอยู่กับเขาเธอก็ควรจะได้เจอแต่สิ่งดีๆ “คะ? เอ่อ คือ....” จ่อกก~ ไม่ทันที่จะได้ตอบกลับอะไรมากมาย เสียงท้องร้องของเเพรไหมกลับดังขึ้นมาทำให้เธอขายหน้า นาวินเห็นว่าอีกคนเขินก็ได้แค่แอบยิ้มมุมปาก “ได้กินข้าวบ้างหรือยัง” “ยะยังค่ะ” หญิงสาวตอบกลับเสียงเบา เพราะหลังจากที่นาวินบอกว่าให้พักเธอก็ผล็อยหลับไปเลย “ฉันก็เหมือนกัน งั้นเราออกไปหาอะไรกินกันไหม” ปกตินาวินเองก็มักจะหลงลืมทานข้าวอยู่บ่อยๆตั้งแต่ที่เขาต้องแบ่งเวลาจัดการงานของผับและคาสิโนไปด้วย โชคดีที่เรียนจบแล้วเหลือก็แต่ฝึกงานและรับปริญญา “ร้านนี้ได้ไหมคะ“ มือเล็กชี้ไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากผับของนาวินนัก หลังจากที่เธอปฎิเสธจะขึ้นรถไปหาอะไรกินกับเขา หญิงสาวก็พาร่างสูงเดินมาที่นี่ ร้านปนะจำของเหล่านักท่องราตรี ”อืม เอาสิ“ นาวินพยักหัวตอบ แม้จะไม่เคยมากินร้านอาหารข้างทางแบบนี้แต่คนอยู่ง่ายอย่างเขาก็ไม่เรื่องมากอะไร ปกติเวลาพาผู้หญิงไปกินข้าว น้อยคนนักที่

Chapter10.คนสำคัญ “ไม่นานหรอก แต่คืนนี้วินต้องไปคาสิโนต่อ” นาวินเงยขึ้นมาตอบคำถามคนตัวเล็ก หลังจากที่เบลล่าโทรตามให้เขาไปรับเธอออกไปทานข้าว หญิงสาวก็ขอตามเขามาที่นี่ ใบหน้าสวยได้ยินแบบนั้นก็งอง่ำ รู้สึกน้อยใจที่อีกคนเอาแต่สนใจงานมากกว่าเธอ “อะไรกัน เบลเพิ่งกลับมาวินก็ไม่มีเวลาให้สักนิดเลยเหรอ” ร่างสวยไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปอ้อนร่างสูงจากด้านหลัง เธอถือวิสาสะหย่อนก้นลงไปนั่งทับหน้าขาแกร่งพร้อมกับใช้สองแขนคล้องคอหนาเอาไว้ด้วยสีหน้าออดอ้อน “ขอโทษนะเบลแต่ว่าวิน....“ ”เบลคิดถึงวิน“ หญิงสาวตอบกลับก่อนที่จะค่อยๆส่งมือเล็กลงไปป้วนเปี้ยนบริเวณเป้ากางเกงราคาแพงที่ตอนนี้เมื่อโดยกระตุ้นอารมณ์โดยก้นนุ่มๆของอีกคน นาวินก็เริ่มเกิดอาการสองจิตสองใจ จากที่อยากตั้งใจทำงานให้มันเสร็จ สมาธิของเขาก็เริ่มวอกแวก “คืนนี้วินจะไม่ไปค้างที่คอนโดเบลเหรอ” เบลล่ายังคงออดอ้อนเสียงหวาน เธอคิดถึงเขาเป็นอย่างมากและคิดว่านาวินก็คงจะคิดถึงเธอเหมือนกัน ก๊อก ก๊อก ก๊อก ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตอบกลับอะไร เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมาเสียก่อน เบลล่าจึงได้แต่แสร้งทำสีหน้าเศร้าออกมาเพราะเธออยากอยู่กับเขาแล