Todos os capítulos de สลับร่างเพื่อมาเจอรัก(ฉบับสายมู): Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 11: ภารกิจลับตอนตีสี่ก่อนฟ้าเริ่มสางบรรยากาศภายในห้องนอนมาสเตอร์ยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา บนเตียงนอนกว้าง กำแพงเมืองจีนที่สร้างจากหมอน หมอนข้าง กับพังทลายลงไม่เป็นท่า เพราะอิทธิพลของด้ายแดง 1 ฟุตที่รั้งให้คนสองคนต้องขยับเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวปราบในร่างโลมาลืมตาขึ้นมาพบว่าใบหน้าจิ้มลิ้มของตัวเองซึ่งตอนนี้เขาสิงอยู่ ซุกอยู่ที่แผงอกกว้างของร่างเดิมอย่างพอดิบพอดี กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เขาเคยใช้ปะทะเข้าจมูกจนเขาสะดุ้งสุดตัวในอ้อมกอดของอีกฝ่ายที่กำลังหลับสบาย“เฮ้ย ยัยแคดดี้ ตื่นเดี๋ยวนี้” ปราบกระซิบเสียงแหลมพลางพยายามจะผลักอกตัวเองออก แต่ยิ่งผลัก ด้ายแดงก็ยิ่งรัดข้อมือจนเจ็บจี๊ด“งื้ม... บอส อย่าเพิ่งกวนจ้ะ หนูจะเก็บแต้มพัตต์ลูกสุดท้าย...” โลมาในร่างปราบละเมอเสียงทุ้มต่ำพลางวาดแขนแกร่งมากอดร่างเล็กไว้แน่นขึ้นไปอีก“พัตต์บ้าพัตต์บออะไรล่ะ ตื่น""เราต้องแอบออกไปหาเจ้าแม่ก่อนที่ชัยหรือแม่บ้านจะตื่นมาเห็นสภาพทุเรศ ๆ แบบนี้” เธอรีบปล่อยมือออกจากตัวปราบจนปราบเกือบหงายหลังตกเตียง ถ้าด้ายแดงไม่กระตุกไว้เสียก่อน คำพูดของปราบที่บอกว่าจะไปหาเจ้าแม่ ทำเอา

เช้าหลังจากที่ไปขอขมาเจ้าแม่ ที่คฤหาสน์ของปราบเริ่มต้นด้วยความโกลาหลแบบเงียบเชียบ เมื่อด้ายแดงที่ข้อมือยืดระยะออกได้ไกลกว่าเดิม ทั้งคู่จึงไม่ต้องอาบน้ำพร้อมกันอีกต่อไป แต่นั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายระดับวินาศสันตะโร เมื่อ ปราบในร่างโลมายืนกอดอกมอง โลมาในร่างปราบที่กำลังพยายามผูกเนกไทให้ตัวเองอย่างเงอะงะ“ดึงให้ตึงกว่านั้น ไม่ใช่จะรัดคอตัวเองตาย” ปราบตวาดแหวพลางเดินเข้าไปช่วยจัดปกเสื้อด้วยความหงุดหงิด “จำไว้... วันนี้มีการประชุมบอร์ดบริหารเรื่องงบประมาณปีหน้า""คุณแค่ก้มหน้าอ่านตามสคริปต์ที่ผมเขียนให้ในไอแพด""ห้ามพูดนอกเรื่อง ห้ามยิ้มพร่ำเพรื่อ และห้ามเรียกใครว่า พี่หรือไปพูดจ๊ะกับใครเด็ดขาด”“จ้ะ... เอ๊ย! รับทราบครับบอส” โลมาตะเบ๊ะรับคำพลางขยับสูทตัวละแสนที่ดูจะหนักอึ้ง “แล้วบอสล่ะจ๊ะ... ไปสนามกอล์ฟในร่างหนูแบบนั้น บอสจะไหวเหรอแบกถุงกอล์ฟมันหนักนะจ๊ะ”“ห่วงตัวเองเถอะยัยบื้อ ผมเป็นนักกีฬากอล์ฟถ้วยพระราชทานนะ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย”ห้องประชุมบอร์ดบริหาร: เมื่อ "ฮวงจุ้ย" มาก่อน "กำไร"เหล่ากรรมการบริหารวัยเก๋าต่างนั่งรอประธานหนุ่มอย่างพร้อมเพรียง เมื่อโลมาเดินเข้าไปในห้องประ

ตอนที่ 15 : ส้มตำนัว ๆ กับประธานบัวแล้งน้ำเช้าตรู่วันถัดมา แสงแดดรำไรสาดส่องเข้าห้องนอนมาสเตอร์ที่บัดนี้กลายเป็นโรงเรียนฝึกสอนความเป็นกุลสตรีสายลุย ไปเสียแล้ว โลมา (ในร่างปราบ) ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่เบื้องหลังร่างเล็กของตัวเอง โดยมี ปราบ (ในร่างโลมา) นั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ“บอสจ๊ะ มัดรวบตึงแบบนั้นไม่ได้จ้ะ หน้าหนูจะบานเป็นจานกระเบื้อง” โลมาประคองมือหนาของปราบให้หยิบหนังยางเส้นแกงมาคล้องนิ้ว “ต้องปล่อยปอยหวานลงมานิดนึง แล้วขยำ ๆ ผมให้ดูยุ่งแบบไม่ได้ตั้งใจ นี่แหละสไตล์โบฮีเมียนที่หนูชอบ”“โบฮีเมียนหรือเพิ่งฟื้นจากกองขยะกันแน่” ปราบกัดฟันกรอด พยายามจะเขียนคิ้วให้ตัวเองแต่ดันมือสั่นจนเกือบเป็นชินจัง “แล้วไอ้ชุดสลับสีสายรุ้งนี่มันอะไร ผมใส่แล้วเหมือนนกแก้วมาคอว์หลงฝูงชัดๆ”“นั่นแหละเอกลักษณ์หนูจ้ะบอส ใครเห็นก็รู้ว่านี่คือโลมาตัวจริง”กว่าจะแต่งตัวเสร็จ ปราบในร่างสาวน้อยก็อยู่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายมัดย้อมสีสดใส กระโปรงยาวพลิ้ว และสร้อยหินหลากสี ส่วนโลมาในร่างบอสก็สวมสูทเนี๊ยบกริบขัดกับแววตาซุกซน“ฟังนะ” ปราบชี้หน้าสั่งกำชับขณะยืนอยู่หน้าประตูรถ “วันนี้ห้ามคุณเซ็นเอ

ตอนที่ 17 : แขกไม่ได้รับเชิญบรรยากาศภายในคฤหาสน์ปรมินทร์ช่วงค่ำวันนี้ช่างประหลาดล้ำจนเหล่าแม่บ้านต้องลอบมองกันตาปริบ ๆ เมื่อ ปราบ (ในร่างโลมา) เดินอาด ๆ เข้ามาในบ้านด้วยมาดพญามังกรในร่างกระต่ายน้อย ขณะที่ โลมา (ในร่างปราบ) เดินตัวลีบตามหลังมาติด ๆ พร้อมกองเอกสารพะรุงพะรัง“ป้าอุ่น จัดโต๊ะอาหารหรือยัง” ปราบในร่างเล็กเอ่ยถามเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจจนป้าอุ่นสะดุ้ง“จ... จัดเสร็จแล้วค่ะคุณหนูโลมา" "เอ่อ... วันนี้คุณปราบสั่งให้จัดที่นั่งแบบไหนคะ” ป้าอุ่นหันไปถามโลมาที่อยู่ในร่างเจ้านายด้วยความมึนงง“จัดให้คุณโลมานั่งหัวโต๊ะจ้ะป้า ส่วนผมนั่งข้าง ๆ นี่แหละ” โลมาในร่างปราบรีบตอบพลางยิ้มแหยบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่ประดับด้วยเชิงเทียนหรูหรา ปราบในชุดโบฮีเมียนสีรุ้ง (ที่ถูกสั่งให้เปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าแพรเรียบ ๆ แทน) นั่งสง่าผ่าเผยอยู่ที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ซึ่งปกติเป็นที่นั่งประจำของเขาในร่างเดิม ส่วนโลมาในร่างสูงใหญ่นั่งเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ด้านข้าง“บอสจ๊ะ... ให้หนูนั่งหัวโต๊ะเองเถอะจ้ะ" "ป้าอุ่นแกจะหัวใจวายตายเอาที่เห็นแคดดี้มานั่งทับที่บอสแบบนี้” โลมากระซิบกระซาบพลางมองค้อนด้ายแดงที่ข้อมือซึ่งบัดน

ตอนที่ 19 : บอสลืมตัวเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดมาจากพุ่มข่อยหนาทึบข้างคลับเฮาส์ ทำเอาฝีเท้าของปราบในร่างโลมาที่กำลังจะเดินผละไปชะงักกึก เขาหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณท่านประธานที่ชอบจับผิดพนักงาน แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่รอยแยกของพุ่มไม้ ซึ่งมีป้าแหม่มกับพี่อ้อยยืนสุมหัวกันอยู่“แกดูสิอ้อย... ฉันว่าท่านประธานปราบต้องโดนของแน่ ๆ” เสียงป้าแหม่มกระซิบกระซาบแต่ดังพอที่คนหูไวอย่างปราบจะได้ยินชัดเจน “ปกติท่านประธานดุยังกับอะไรดี ใครเข้าหน้าไม่ติด แต่นี่อะไร..." "ยัยโลมาจิกหัวใช้ เอ๊ย ชี้หน้าด่าปาว ๆ ท่านประธานกลับทำหน้าจ๋อย">อย่างกะลูกแมวเปียกน้ำ”“หนูว่าไม่ใช่โดนของหรอกป้า” พี่อ้อยเสริมพลางเอามือปิดปากขำ “หนูว่ารสสวาทแคดดี้เบอร์ 09 มันรุนแรงจนบอสลืมตัวน่ะสิ""ป้าดูสิ... สายตาที่บอสมองยัยโลมาน่ะ มันไม่ใช่สายตาคนเป็นเจ้านายมองลูกน้องหรอกนะ""แต่มันคือสายตา ‘กลัวเมีย’ ขึ้นสมองชัด ๆ""ต่อไปสนามกอล์ฟนี้คงไม่ต้องฟังคำสั่งบอสแล้วล่ะป้า ไปประจบยัยโลมาคนเดียวก็รอดตายแล้ว”กึก!ปราบในร่างสาวน้อยกำหมัดแน่นจนเล็บสั้นๆ ของโลมาแทบจิกเข้าเนื้อ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยความโกรธผสมความอับอายสุดขีด(“รสสวาทบ้