Todos os capítulos de สลับร่างเพื่อมาเจอรัก(ฉบับสายมู): Capítulo 31 - Capítulo 40

เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมงกับอีก 15 นาที แสงแดดยามบ่ายที่พาดผ่านสนามกอล์ฟดูจะร้อนระอุพอ ๆ กับอารมณ์ของชายวัยเกษียณที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนรถกอล์ฟคันหรู คุณอำนาจ เคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถเป็นจังหวะถี่ ๆ บ่งบอกถึงความรำคาญใจที่ต้องมารอคนรุ่นลูก"เจ้าปราบมันหายหัวไปไหนเนี่ย ปกติมันตรงเวลาจะตาย" "หรือว่ารวยแล้วจะเย่อหยิ่งกับผู้ใหญ่ยังไงก็ได้" เสียงห้าวทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาพนักงานแถวนั้นหัวหดพี่ชัย ผู้จัดการสนามกอล์ฟที่มีใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่เสมอ รีบก้าวออกมาปาดเหงื่อพลางก้มหัวประหลก ๆ "ขออภัยจริงๆ ครับคุณอำนาจ พอดีท่านประธานมีธุระด่วนเรื่องสัญญาต่างประเทศนิดหน่อยครับ""บอสเลยให้ผมมาอำนวยความสะดวกคุณอำนาจก่อน... รับน้ำเย็นหรือผ้าเย็นเพิ่มไหมครับ""ไม่ต้อง ฉันมาที่นี่เพื่อดูฝีมือเจ้าของสนาม ไม่ได้มาดูหน้าผู้จัดการ" คุณอำนาจถอนหายใจทิ้ง "ถ้าอีก 5 นาทีมันยังไม่โผล่มา สัญญาทัวร์นาเมนต์ปีหน้า ฉันจะยกให้สนามคู่แข่งทันที"ในจังหวะที่พี่ชัยกำลังจะยกมือไหว้ขอขมาอีกรอบ ร่างสูงสง่าในชุดกอล์ฟเนี้ยบกริบสีเทาเข้มก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแคดดี้ร่างเล็กที่เดินตามหลังมาติด ๆโลมา (ในร่างปราบ) เดินก้าวยาว ๆ มาแต่ไก

แสงแดดยามเช้าส่องทะลุผ้าม่านห้องทำงานของประธานบริษัท ปราบในร่างโลมาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดกว้างของ ตัวเองที่โลมาสิงอยู่ ความทรงจำเรื่องจูบเมื่อคืนพุ่งเข้าจู่โจมจนใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเถือกไปถึงใบหู ส่วนโลมาในร่างปราบที่เพิ่งตื่นก็ยิ้มตาหยีพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น"บอสจ๊ะ... เมื่อคืนบอสจูบหนู เอ๊ย จูบตัวเองทำไมจ๊ะ หรือว่าบอสหลงรักตัวเองเข้าแล้ว" โลมาเอ่ยหยอกล้อด้วยเสียงทุ้มต่ำของปราบใบหน้าจิ้มลิ้มของแคดดี้สาวที่บัดนี้มีวิญญาณของปราบสิงอยู่ขึ้นสีระเรื่อลามไปจนถึงใบหู เขาพยายามหลบสายตาคมกริบของร่างตัวเองที่โลมาใช้มองจ้องมาอย่างล้อเลียน ความรู้สึกเมื่อคืนมันสับสนปนเปไปหมด ทั้งความเร่าร้อนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ และความโหยหาลึก ๆ ที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ว่าเขารักโลมาหรือเขารักตัวเองในเวอร์ชันที่มีหัวใจกันแน่“จูบตัวเองบ้านคุณสิ เมื่อคืนผมแค่... ผมแค่เช็กว่าวิญญาณเรามันเชื่อมกันถึงขั้นไหนแล้วต่างหาก” ปราบตะคอกเสียงหลงพลางรีบคว้าหมวกแคดดี้มาสวมเพื่อปิดบังใบหน้าที่ร้อนผ่าวแต่ในใจของเขากลับสั่นคลอนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ปราบเริ่มตระหนักว่าเขาไม่ได้มองโลมาเป็นแค่ลูกน้องหรือตัวป่วนอีกต่

ตอนที่ 36 : เห็นใจกันเดินทางทัศนียภาพของขุนเขาเมืองเชียงรายที่มองเห็นจากหน้าต่างเครื่องบินช่างดูแปลกตาไปกว่าทุกครั้งที่ปราบเคยมาทำธุรกิจ ความเขียวขจีที่ซ่อนความลึกลับของอดีตชาติทำให้เขารู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เมื่อก้าวเท้าลงสู่สนามบินแม่ฟ้าหลวง ความวุ่นวายของผู้คนในอาคารผู้โดยสารไม่ได้ทำให้เขาว่อกแว่ก สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวคือการตามหา "วัดป่าห้วย" ที่ไม่มีในกูเกิลแมป“บอสจ๊ะ... คนมองร่างบอสกันใหญ่เลย คงสงสัยว่าทำไมบอสถึงทำหน้าเหมือนจะไปรบขนาดนั้น” โลมาในร่างปราบกระซิบเตือนขณะเดินตัวลีบตามหลังปราบในร่างเธอ“ก็มันเรื่องคอขาดบาดตายมั้ยล่ะ ถ้าหาไม่เจอเราสองคนได้เป็นสัมภเวสีเฝ้าสนามบินแน่” ปราบในร่างโลมาเอ่ยเสียงเข้มพลางกวาดสายตามองหาเคาน์เตอร์รถเช่าและบริการท่องเที่ยวเขาตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาคนขับรถท้องถิ่นที่ยืนรอรับผู้โดยสารอยู่บริเวณประตูทางออก แทนที่จะจ้างรถหรูอย่างที่เคยทำ ปราบกลับเลือกมองหาคนที่มีบุคลิกดู "เก๋า" และเป็นคนในพื้นที่จริง ๆ จนไปสะดุดตากับกลุ่มพี่ ๆ ที่ขับรถแดง ปราบในร่างโลมาเดินตรงเข้าไปที่แถวรถแดง (รถรับจ้างท้องถิ่น) ที่จอดเรียงรายอยู่หน้าอาคารผู้โดยสาร แสงแดด

ตอนที่ 38 : โดนปล้นความเงียบยามวิกาลในบ้านไม้กลางป่าถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่พยายามย่องแผ่วเบาบนบันไดไม้ที่ส่งเสียง เอี๊ยด...อ๊าด... เป็นระยะ ปราบในร่างโลมาที่ประสาทสัมผัสไวอยู่แล้วสะดุ้งตื่นขึ้นมาในความมืด แสงจันทร์รำไรสาดลอดร่องไม้ระดานเข้ามาพอให้เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังแง้มประตูห้องหอเก่าเข้ามา"นั่นใคร" ปราบตะโกนเสียงหลง พร้อมกับรีบปลุกโลมาในร่างปราบที่กำลังหลับอุตุเงามืดนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งเข้าหาเป้าหมายคือกระเป๋าเป้ที่วางอยู่หัวนอน แสงจากไฟฉายสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าของ ลุงเมือง คนขับรถแดงที่วกกลับมาอีกครั้งเพราะความโลภในปึกเงินแสนที่เห็นเมื่อเย็นมันค้ำคอ"ส่งเงินนั่นมาให้ข้าดี ๆ เถอะแม่หนู เงินตั้งเยอะพวกเจ้าเอาไปใช้ในป่าร้างนั่นไม่ได้หรอก" ลุงเมืองขู่ด้วยเสียงสั่นพร่า ในมือถือมีดพับเล่มเล็กที่สั่นตามแรงอารมณ์"ลุงทำแบบนี้ทำไม ผมอุตส่าห์เชื่อใจลุง" ปราบในร่างโลมาพยายามกางแขนปกป้องร่างตัวเองที่โลมาสิงอยู่อย่างลืมตัว"อย่าทำบอสนะจ๊ะลุง" โลมาในร่างปราบที่เพิ่งได้สติพยายามจะลุกขึ้นมาช่วย แต่ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตและยังไม่ชินกับกล้ามเนื้อของบอส ทำให้เธอเสียหลั

ปราบในร่างโลมาค่อย ๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาเปิดฝาตลับทองเหลืองใบเล็กนั้นออก ภายในไม่มีแก้วแหวนเงินทอง มีเพียง "ผงดินสีทองปนเศษรักสมุก" ที่ดูเก่าแก่และเข้มขลัง กลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายดอกพิกุลแห้งลอยเตะจมูกชวนให้จิตใจสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด"บอสจ๊ะ... หลวงพ่อ..." โลมาในร่างปราบอุทานเสียงแผ่ว น้ำเสียงทุ้มลึกของบอสที่เธอสิงอยู่นั้นสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อทั้งคู่เงยหน้าขึ้นหวังจะกราบพระคุณเจ้า หลวงตาที่เคยยืนตรงหน้าพระประธานกลับว่างเปล่า พื้นที่ตรงนั้นกลับคืนสู่สภาพเดิม มีเพียงความเงียบงันและฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่ในแสงแดดซึ่งสอดส่องลงมาตามรอยรั่วของหลังคาโบสถ์ หลวงพ่อชราที่เพิ่งยืนอยู่ตรงหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับท่านกลายเป็นหนึ่งเดียวกับอากาศธาตุไปเสียแล้วปราบในร่างโลมากระชับตลับทองเหลืองในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ดวงตาจิ้มลิ้มเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก เขาหันรีหันขวางมองไปรอบกายอย่างรวดเร็ว กลับไม่พบร่องรอยของใครแม้เพียงคนเดียว"โลมา... เมื่อกี้... เมื่อกี้คุณเห็นหลวงพ่อเหมือนที่ผมเห็นใช่ไหม" ปราบถามเสียงพร่า"เห็นจ้ะบอส หนูเห็นเต็มสองตาเลย ท่านยังยื่นตลับนี้ให้บอสอยู่เลยนะจ๊