Todos os capítulos de สลับร่างเพื่อมาเจอรัก(ฉบับสายมู): Capítulo 41 - Capítulo 50

แสงสว่างรุ่งสางเริ่มจับขอบฟ้าเหนือยอดดอยป่าห้วย หมอกหนาโรยตัวปกคลุมวิหารไม้เก่าจนดูราวกับเมืองลับแล เสียงไก่ป่าขันขานรับกันเป็นทอด ๆ ปลุกให้แคมป์บูรณะชั่วคราวกลับมามีชีวิตอีกครั้ง สล่าคำ สั่งลูกน้องชายฉกรรจ์ 3-4 คน เริ่มตั้งนั่งร้านไม้ไผ่รอบโบสถ์ร้างอย่างแคล่วคล่อง เสียงค้อนตอกตะปูและเสียงเลื่อยไม้ดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา ผสมกับกลิ่นควันไฟจากการต้มน้ำรักเตรียมงาน“เอาล่ะ พ่อหนูแม่หนู... วันนี้เป็นวันแรกของสามคืนสุดท้าย” สล่าคำเดินเข้ามาหาปราบและโลมาที่เพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จ “พวกช่างเขาจะรีบรื้อหลังคาที่เน่าและอุดรอยรั่วให้เสร็จ ส่วนพวกเอ็งสองคน... งานของเอ็งอยู่ข้างในนั้น”ปราบในร่างโลมา และ โลมาในร่างปราบสบตากันอย่างรู้ความหมาย ทั้งคู่เดินเข้าไปในโบสถ์ที่บัดนี้ดูสว่างขึ้นเล็กน้อยจากแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านรอยโหว่ของหลังคา พระพุทธรูปประธานยังคงประทับนิ่งรอยร้าวที่พระอุระ(หน้าอก)ดูเหมือนจะเด่นชัดขึ้นในแสงสว่างสล่าคำสอนวิธีผสม "รักสมุก" อย่างละเอียด แกเน้นย้ำว่าต้องใช้สมาธิและการกวนเนื้อดินให้เนียนสม่ำเสมอที่สุด"จำไว้นะ การซ่อมพระไม่ใช่แค่เอาปูนไปป้ายรอยแตก" สล่าคำเอ่ยขณะส่งเกรียงเหล็ก

เช้าวันอาสาฬหบูชามาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่แสนสดชื่น หมอกยามเช้าคลอเคลียอยู่ตามยอดไม้สัก แสงตะวันสีทองอ่อน ๆ สาดส่องผ่านแมกไม้ลงมายังวัดท่าน้ำป่าห้วยที่บัดนี้ดูสะอาดตาและเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งศรัทธา ชาวบ้านทั้งคนเฒ่าคนแก่และวัยรุ่นในหมู่บ้าน ต่างพากันสวมชุดพื้นเมืองสีขาวสะอาดตา หิ้วปิ่นโตและตะกร้าดอกไม้ธูปเทียน เดินเท้าขึ้นดอยมาเพื่อทำบุญใหญ่ในวันพระสำคัญปราบในร่างโลมา และ โลมาในร่างปราบ ช่วยกันผลักประตูโบสถ์ไม้สักบานใหญ่ให้เปิดออกกว้างเพื่อให้แสงแรกของวันเข้าสู่ภายใน แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้คนทั้งคู่ถึงกับชะงักกึกท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและควันธูปจาง ๆ หลวงตาองค์เดิม ที่พวกเขาเคยพบเพียงลำพัง บัดนี้ท่านนั่งสงบนิ่งอยู่บนอาสนะไม้เก่าหน้าพระพุทธรูปประธานที่ปิดทองจนสว่างไสว ท่านไม่ได้หายไปไหน แต่กลับปรากฏกายอย่างชัดเจนในยามสายที่ผู้คนพลุกพล่าน ชาวบ้านที่ทยอยเดินตามเข้ามาในโบสถ์ต่างพากันหยุดมองด้วยความฉงน พลางกระซิบกระซาบกันด้วยความแปลกใจ"หลวงพ่อองค์นี้ท่านมาจากไหนกัน" ยายแดงพึมพำพลางพนมมือ "ข้าอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นท่านมาก่อนเลย" ลุงสิงห์ที่เดินตามหลังปราบและโลมาเข้าม

บรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารของสนามกอล์ฟระดับพรีเมียมในเช้าวันนี้ เยือกเย็นราวกับมีพายุหิมะพัดถล่ม แสงแดดสะท้อนผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามากระทบใบหน้าเคร่งขรึมของเหล่าผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่นั่งเรียงรายตามโต๊ะมะฮอกกานีปราบ นั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน แผ่นหลังเหยียดตรง สง่างามในชุดสูทสีเทาเงินที่เขาเช็กมาแล้วว่าเป็นสี "มหาจักรพรรดิ" ประจำวัน ส่วนข้างกายเขาในตำแหน่งเลขาฯ ส่วนตัวคือ โลมา หญิงสาวร่างเล็กที่วันนี้ดูแปลกตาไป เธอสวมชุดทำงานกางเกงสแล็คเข้ารูปดูคล่องแคล่ว แววตาจิ้มลิ้มที่เคยดูขี้กลัว บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและสุขุมอย่างประหลาด"เอาล่ะครับ ในเมื่อมากันครบแล้ว ผมขอเริ่มวาระพิเศษด่วนที่สุด" รองประธานขจร เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เขาปัดมือให้ลูกน้องแจกจ่ายเอกสารหนาปึก "อย่างที่ทุกท่านทราบ สถานการณ์เศรษฐกิจตอนนี้ไม่สู้ดีนัก""ผมจึงได้ใช้คอนเนกชันส่วนตัวดึงกลุ่มกลุ่มทุน 'โกลบอล กรีน เวนเจอร์' จากต่างชาติเข้ามาช่วยโอบอุ้ม""และเสนอขอเทคโอเวอร์หุ้นส่วนใหญ่เพื่อขยายกิจการ" ปราบเปิดดูเอกสารเพียงผิวเผินก่อนจะวางลง แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ขจร "เทคโอเวอร์ หรือขายทอดตลาดในราคาถ

ตอนที่ 48: นลินกลับมาทวงตำแหน่งแฟนคืนบรรยากาศภายในห้องทำงานของบอสวันนี้ดูเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น โต๊ะทำงานตัวใหม่ของ โลมา ถูกจัดวางไว้อย่างลงตัวที่มุมหนึ่ง ไม่ไกลจากโต๊ะชตัวใหญ่ของ ปราบ บนโต๊ะของเธอมีทั้งกองเอกสารงบประมาณ และ 'พานดอกมะลิ' เล็กๆ ที่ส่งกลิ่นหอมรวยริน ช่วยให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดของห้องผู้บริหารดูผ่อนคลายลงปราบเพิ่งจะเดินออกไปประชุมย่อยกับหัวหน้าแผนกสนามหญ้า ทิ้งให้โลมานั่งสรุปรายงานการประชุมบอร์ดรอบที่ผ่านมาเพียงลำพัง หญิงสาวร่างเล็กในชุดสูททำงานสีครีมดูสง่างามขึ้นผิดหูผิดตา เธอใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับตัวเลข จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากรองเท้าส้นเข็มแหลมคมดังกระทบพื้นหินอ่อน และตามมาด้วยเสียงผลักประตูไม้สักบานใหญ่ให้เปิดออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต"พี่ปราบคะ นลินกลับมาแล้วค่ะ"เสียงแหลมสูงที่เจือไปด้วยจริตจะก้านดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงรัดรูป นลิน เดินบิดสะโพกเข้ามาในห้องด้วยความมั่นใจ แววตาที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางหนาจัดสอดส่ายหาเจ้าของห้อง แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดกึก เมื่อสายตาไปปะทะกับร่างเล็กที่นั่งอยู่ในตำแหน่งที่ "ไม่ควรจะมีใครอยู่"

ทันทีที่สิ้นคำกล่าว ลมที่เคยพัดกระโชกกลับหยุดนิ่งลงอย่างน่าอัศจรรย์ แสงแดดรำไรสาดส่องลงมาที่ตัวโลมาและปราบจนดูราวกับมีออร่าสีทองล้อมรอบ ตาบุญที่เคยยืนด่ากลับนิ่งอึ้งไป เพราะเขาเห็น "งูจงอางเผือก" ตัวเขื่องที่ชาวบ้านนับถือว่าเป็นบริวารเจ้าที่ เลื้อยออกมาจากโพรงใต้ต้นไทร แต่มันไม่ได้พุ่งฉกกลับหมอบนิ่งอยู่แทบเท้าโลมาครู่หนึ่งก่อนจะเลื้อยหายเข้าไปในป่า"ท่านรับรู้แล้วจ้ะบอส..." โลมายิ้มละไมพลางหันไปหาตาบุญ "คุณตาจ๊ะ ทางสนามกอล์ฟไม่ได้ต้องการยึดที่ดินของคุณตาไปทำกำไรอย่างเดียว""แต่บอสปราบเขามีโครงการจะสร้างตลาดชุมชนให้ชาวบ้านเอาของมาขายนักท่องเที่ยวฟรี ๆ""โดยใช้ที่ดินแปลงนี้เป็นทางผ่าน คุณตาจะยอมให้โอกาสพวกเรา และให้โอกาสคนในหมู่บ้านได้ไหมจ๊ะ"ปราบก้าวออกมาข้างหน้า แววตาของเขาไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่"ผมขอสัญญาด้วยเกียรติของผม ถ้าพวกคุณยอมเปิดทาง ผมจะจ้างคนในหมู่บ้านเข้าทำงานเพิ่ม""และที่ดินตรงนี้จะเป็นของชุมชนครึ่งหนึ่งตามที่โลมาบอก ผมไม่ได้มาสั่งแต่ผมมาขอความเมตตาครับ"ตาบุญมองหน้าปราบที่ก้มหัวให้เขา และมองเห็นความจริงใจในดวงตาของโลมา ชายแก่ถอนหายใจยาว "มานานยี่สิบปี... ไม่เคยมีใ