Todos os capítulos de สลับร่างเพื่อมาเจอรัก(ฉบับสายมู): Capítulo 21 - Capítulo 30

ค่ำคืนสุดท้ายก่อนจะถึงวันพระใหญ่ บรรยากาศในห้องนอนของโลมาเงียบสงัดกว่าทุกวัน หลังจากที่ปราบในร่างโลมาอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มที่เพิ่งซื้อมาใหม่ เขาก็เดินผ่าน "ประตูเชื่อม" เข้ามาในห้องนอนมาสเตอร์เพื่อจะกำชับเรื่องการตื่นนอนตอนเช้า แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ท่านประธานหนุ่มในร่างสาวน้อยต้องหยุดกึก...โลมา (ในร่างปราบ) กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมข้างเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูขี้เล่นบัดนี้สงบนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่เดิมปิดสนิท มือหนาทั้งสองข้างพนมขึ้นระหว่างอกอย่างตั้งใจ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องลงมาทำให้ร่างสูงใหญ่ของปราบดูมีรัศมีของความมุ่งมั่นอย่างประหลาด(“ยัยบื้อนี่... สวดมนต์เป็นด้วยเหรอ”) ปราบคิดในใจพลางยืนกอดอกพิงขอบประตูจ้องมองเงียบๆความเงียบงันภายในห้องพักดูจะศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาถนัดตา เมื่อบทสวดมนต์ภาษาบาลีถูกสวดด้วยท่วงทำนองที่อ่อนโยน แม้เนื้อเสียงจะเป็นโทนทุ้มลึกของ ปราบ แต่น้ำเสียงที่ทอดจังหวะอย่างตั้งใจและกระแสจิตที่นิ่งสงบของ โลมา กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเย็นเยียบและสว่างไสวในคราวเดียวกันปราบ (ในร่างโลมา) ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ไกล ถึงกับชะงักไปเล็

ตอนที่ 23 : คำมั่นสัญญาที่เลือนหาย บรรยากาศในบ้านไม้เก่าของยายดูขรึมขลังขึ้นมาถนัดตา เมื่อยายจ้องมองมาที่ข้อมือของคนทั้งคู่ ปราบขยับปกเสื้อสูทให้เข้าที่พลางกระแอมไอเล็กน้อย เขาพยายามรักษามาดประธานบริษัทผู้เย็นชา แม้ในใจจะยังสยองกับเหตุการณ์ผ้าถุงหลุดเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนไม่หาย“ยายจ๊ะ หนูกับบอสมาแล้วจ้ะ” โลมาเข้าไปกราบที่ตักยายอย่างออดอ้อน “วันนี้วันพระใหญ่ หนูซื้อสำรับกับข้าวเจ้าอร่อยมาฝากยายเพียบเลย” ปราบยกมือไหว้พุ่มอกตามมารยาท “สวัสดีครับคุณยาย วันนี้ผมขออนุญาตมาส่งโลมา""แล้วเดี๋ยวผมคงต้องขอตัวไปเคลียร์งานที่ค้างไว้ที่บริษัทก่อนนะครับ" เขากำลังจะหมุนตัวกลับ แต่เสียงใสของโลมาเอ่ยขึ้น“บอสจ๊ะ... จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะ อยู่กินข้าวด้วยกันกับยายก่อนสิจ๊ะ” โลมาเอ่ยรั้งพลางคว้าหมุดแขนเสื้อสูทของปราบไว้เบา ๆ“ผมอยู่ไม่ได้โลมา งานที่บริษัทสุมเป็นภูเขาเลากา” ปราบตอบเสียงขรึม แววตาคมกริบฉายแววกังวล “โดยเฉพาะโครงการขยายสนามกอล์ฟเฟสใหม่ที่คุณต้องเข้าไปเซ็นอนุมัติงบประมาณ""ผมต้องรีบไปเคลียร์กับผู้รับเหมาและฝ่ายกฎหมายก่อน""คุณอยู่ที่นี่กับยายไปก่อน เย็น ๆ ผมจะมารับ”ปราบพูดจบก็เตรียมจะหมุนตัว

หลังจากปราบจัดการไล่นลินออกจากบริษัทเสร็จสิ้น เขาก็โหมทำงานอย่างบ้าคลั่งเพราะความทิฐิที่อยากจะจัดการงานที่โลมาทำทิ้งไว้ให้เสร็จรวดเดียว เขาจมอยู่กับตัวเลขจนลืมดูเวลา... จนเวลาล่วงเลยมาจนดึก20.30 น. "เดี๋ยวค่อยไปรับยัยโลมาตอนเช้าก็ได้ ยายคงไม่ปล่อยให้หลานสาวนอนตากยุงหรอก" ปราบพึมพำขณะเซ็นเอกสารปึกสุดท้าย ก่อนจะขับรถกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้าและหลับเป็นตายในร่างหนุ่มกำยำของตัวเอง โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... เข็มนาฬิกาที่เคลื่อนผ่านเที่ยงคืนวันพระใหญ่ โดยที่ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพื่อ "ผูกจิต" ตามสัญญา คือจุดเริ่มต้นของหายนะบทใหม่เช้าวันรุ่งขึ้นณ บ้านใหญ่สุดหรูของปราบ โลมา (ในร่างปราบ) ในห้องนอนสุดหรูขนาด 100 ตารางเมตร โลมา (ในร่างปราบ) ตื่นขึ้นมาบนเตียงคิงไซส์ราคาหลักล้าน เธอขยับกายบิดขี้เกียจก่อนจะตกใจกับวงแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและหน้าอกที่แข็งเป๊กเป็นลอนซิกแพ็ก“กรี๊ด! บอส!” โลมาตะโกนลั่นห้อง แต่เสียงที่ออกมาคือเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของท่านประธาน “นี่เรา... สลับกลับมาอีกแล้วเหรอเนี่ย!”โลมารีบกระโดดลงจากเตียง (ในสภาพสวมเพียงกางเกงนอนตัวเดียว) วิ่งไปส่องกระจก ภาพชายหนุ่มสุดฮอตที่ทำ

เสียงปิดประตูห้องน้ำดังโครมใหญ่ทิ้งให้ โลมา (ในร่างปราบ) ยืนหัวเราะคิกคักพลางควงเนคไทสีเขียวตองอ่อนในมืออย่างอารมณ์ดี เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานบุหนังราคาเหยียบแสน หมุนตัวไปมาอย่างรื่นรมย์ก่อนจะเริ่มเปิดแฟ้มงานดูด้วยความมั่นใจที่มาเต็มร้อยเพราะ "สีมงคล" คุ้มครองห้านาทีต่อมา ปราบ (ในร่างโลมา) ก็เดินหน้าบึ้งออกมาจากห้องน้ำในชุดแคดดี้ขาสั้นสีขาวสดใส หมวกปีกกว้างคล้องคอ และรองเท้าผ้าใบสีขาวเนี้ยบ แม้รูปกายจะเป็นสาวน้อยน่ารัก แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมากลับทำให้พัดลมในห้องแทบหยุดหมุน“เอามานี่ ส่งเนคไทนั่นมาให้ผมใส่” ปราบสั่งเสียงเขียวพลางยื่นมือเล็ก ๆ ของโลมามาตรงหน้า“ต้องเป็นหนูจ๊ะที่ใส่ วันนี้บอสเป็นแคดดี้นะจ๊ะ” โลมาเลิกคิ้วกวน ๆ “ยังรูดซิปกางเกงแทบไม่เป็นเลย มานี่... เดี๋ยวผูกให้เอง”โลมาชะงักกึกพยายามจะประท้วงแต่ถูกมือบางของร่างตัวเอง (ที่ปราบสิงอยู่) คว้าคอเสื้อเข้าไปใกล้ ปราบค่อย ๆ บรรจงผูกเนคไทสีเขียวมงคลให้โลมาอย่างเบามือ จังหวะที่ใบหน้าหล่อเหลาของปราบ (ร่างจริง) ก้มลงมาใกล้ใบหน้าจิ้มลิ้มของโลมา (ร่างจริง) ปราบก็เผลอใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก“บอสจ๊ะ... วันนี้ห้ามทำหน้ายักษ์ใส่นักล

แสงแดดช่วงบ่ายในสนามกอล์ฟแผดเผาจนยอดหญ้าแทบไหม้ ปราบ (ในร่างโลมา) ยืนปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามไรผม มือเล็ก ๆ ของเขากำสายสะพายถุงกอล์ฟใบยักษ์แน่นจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ ความหนักของเหล็กทั้งชุดที่กดทับลงบนบ่าทำให้เขารู้สึกเหมือนกระดูกไหล่กำลังจะหลุดออกมาเป็นชิ้น ๆ“เร็วหน่อยสิแม่หนู มัวแต่ยืนเหม่ออะไร เดี๋ยวออกรอบไม่ทันก๊วนหลังนะ” ลูกค้านักธุรกิจวัยเกษียณตะโกนเรียกเสียงดัง“ทราบแล้วจ้ะ กำลังไปเดี๋ยวนี้แหละจ้ะคุณลุง” ปราบแผดเสียงแหลมเล็กตอบกลับไปตามหน้าที่ แต่ในใจกลับก่นด่าไม่หยุด "คุณลุงงั้นเหรอ" ลูกค้าทวนคำที่เธอเรียกเขาซ้ำอีกครั้ง แล้วส่งกระจกรถกอล์ฟ "ถ้าเป็นร่างจริง ฐานะระดับนี้คุณต้องกราบกรานขอเข้าพบด้วยซ้ำ’เท้าเล็ก ๆ ในรองเท้าผ้าใบก้าวลุยไปบนพื้นหญ้าที่คายความร้อนระอุใส่ขาอ่อนภายใต้กางเกงแคดดี้ขาสั้น ปราบรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ไหลซึมผ่านเสื้อโปโลจนเหนียวเหนอะหนะ บ่าข้างซ้ายเริ่มชาหนึบจากการแบกถุงกอล์ฟใบยักษ์ที่เจ้าของขยันยัดอุปกรณ์เสริมมาซะเต็มพิกัดปราบเม้มปากแน่น แต่เขาก็ทำได้เพียงขยับหมวกปีกกว้างให้เข้าที่แล้วก้าวขาที่เริ่มสั่นเทาเดินตามไป ท่ามกลางไอร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นดิน