All Chapters of My Wife เมียเด็กของนายวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

[ Timethai part ]หลายนาทีต่อมา…แอ๊ด~“พี่ทาม~ อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ...” หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำและกำลังเช็ดผมไปด้วย แต่น้ำพิ้งค์ที่ยืนเท้าคางบนตู้กระจกกลางห้องแต่งตัวของผมเอ่ยทักก่อน ผมเลยหยุดเดินแล้วหันไปมองเธอสักพักก่อนจะตอบเสียงในลำคอ“อืม”“งั้นก็ขึ้นเตียงนอนกันเถอะพิ้งค์รอจนจะหลับอยู่ละ”“แล้วทำไมไม่นอนก่อน” ผมถามน้ำพิ้งค์ในขณะที่กำลังเดินผ่านหน้าเธอไปที่ตู้เสื้อผ้า“ก็รอนอนพร้อมพี่ไง”“ไม่ต้องรอ นอนไปก่อนได้เลย”“ทำไมอะ”“ฉันจะออกไปข้างนอกก่อน” ใช่ ผมจะออกไปข้างนอก เพราะวันนี้พวกไอ้แปลนมันนัดกันไปดื่มที่ห้องไอ้โยธา ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่ไปเพราะขี้เกียจขับรถออกไป แต่พวกมันก็คะยั้นคะยอผมให้ออกไป เพราะพวกมันอ้างว่าผมติดหนี้บุญคุณพวกมันที่เมื่อคืนออกไปนั่งเฝ้าน้ำพิ้งค์ที่ผับเป็นเพื่อน ผมก็เลยจำใจต้องไป“ไปไหน”“ไปห้องไอ้โย”“ห้องพี่โยธาเหรอ งั้นพิ้งค์ไปด้วย”ขวับ! ผมหันขวับทันทีที่น้ำพิ้งค์บอกว่าจะไปด้วย แล้วยัยนี่แม่งจะตามผมไปทำไมวะ“มันดึกแล้ว ไปนอนเถอะ”“ไม่เอา ถ้าพี่ไม่อยู่พิ้งค์ก็นอนไม่หลับ เพราะฉะนั้นถ้าพี่ไปห้องพี่โยธา พิ้งค์ไปด้วย” งอแงจังวะ ผม

หลายสัปดาห์ต่อมา...@ห้องสมุดมหาวิทยาลัย“กูขี้เกียจอ่านหนังสือแล้วว่ะ ยิ่งอ่านก็ยิ่งง่วง”พริกไทยเพื่อนสาวของน้ำพิ้งค์เอนตัวพิงเก้าอี้แล้วบ่นออกไปด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายอย่างท้อแท้ เมื่อเธอพยายามอ่านหนังสือที่เป็นเนื้อหาสำหรับนักศึกษาแพทย์เท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกง่วงนอนมากขึ้นเท่านั้นจนเธอถึงกับฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถเล่นแทน ซึ่งท่าทางงอแงเป็นเด็กของเธอก็ทำให้น้ำพิ้งค์กับสวยที่มองดูอยู่อดที่จะส่ายหัวไปมาไม่ได้“ถ้าแกง่วงแกก็พักสายตาไปสิ แกจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นทำไม” สวยว่าขึ้น“กูเบื่ออะ...เซ็งด้วย”“มึงขี้เกียจด้วยประเด็นหรือกูพูดผิด วันนี้กูเห็นมึงงอแงมากเลยนะพริก” น้ำพิ้งค์ต่อประโยคให้พริกไทยที่นั่งฟุบหน้ากับโต๊ะด้วยท่าทางเบื่อหน่ายและเบื่อโลกนี้เต็มทีหลังจากที่โดนสวยบ่นไปเมื่อสักครู่“เออ กูไม่มีอารมณ์อ่านหนังสืออะ...สวยไปซื้อของกินเป็นเพื่อนกูหน่อย หิวว่ะ” พริกไทยยืดตัวออกจากโต๊ะแล้วหันไปชวนสวยที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ไปร้านกาแฟข้างล่างกับเธอเพราะตอนนี้เธอทนพิษความง่วงนอนจากการอดหลับอดนอนที่มาจากการดูซีรีส์ในวันหยุดที่ผ่านมาไม่ไหวแล้ว“มึงก็ไปซื้อคนเดียวสิ”“ก็กูจะไปก

“มึงว่าหลังจากคืนนั้นไอ้ทามมันวุ่นวายกับเมียมันมากกว่าเดิมไหมวะ แบบว่าเหมือนมันพยายามเข้าใกล้เมียมันอะ อย่างวันนี้มันก็จดจ่อแต่กับโทรศัพท์ทั้งวันเลยแม้กระทั่งตอนอาจารย์สอนมันก็ไม่เว้น”“มึงใช้คำว่าหวงเมียก็จบแล้วไอ้แปลนจะสาธยายให้เปลืองน้ำลายทำไมวะ...แล้วไอ้เหี้ยทามอะมึงดูไม่ออกเหรอว่ามันหวงน้ำพิ้งค์ตั้งแต่วันที่พาไปแนะนำกับพวกเราตอนนั้นแล้ว ยิ่งตอนนี้ได้เป็นผัวเมียกันแล้ว มันก็เป็นธรรมดาของคนแอบชอบมานานอย่างมันที่จะยิ่งแสดงออกมากขึ้นกว่าเดิม”สองเพื่อนสนิทของทามไทอย่างตฤณและแปลนที่นั่งกอดอกพิงโต๊ะประชุมอยู่ข้างนอกห้องกำลังพูดคุยกันขณะที่สายตากำลังจับจ้องไปที่เพื่อนสนิทอย่างทามไท ซึ่งกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องประจำตำแหน่งเฮดว้ากกับน้ำพิ้งค์โดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังถูกเพื่อนสนิทข้างนอกห้องนินทาอยู่แต่ที่ทำให้แปลนถึงกับหันขวับไปมองตฤณนั้นเห็นทีจะเป็นท้ายประโยคของเพื่อนที่น่าตกใจ“มึงรู้เหรอวะว่ามันชอบน้ำพิ้งค์”“แสดงออกซะขนาดนั้นไม่รู้ก็โง่แล้ว” ตฤณว่าขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างผู้รู้ตฤณจะเป็นคนที่เอาใจใส่เพื่อนๆ ชอบสังเกตเพื่อนๆ ในกลุ่มตลอดว่าใครแสดงออกยังไง และใครกำลังคิดอะไรอยู่เขาม

[ Timethai Part ]1 ชั่วโมงต่อมา...ผมออกมายืนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอกระเบียงหลังจากที่ลงโทษน้ำพิ้งค์เสร็จจนเธอเผลอหลับไปใช่ครับ เรียกว่าลงโทษเธอนั่นแหละถูกแล้ว เพราะหลักๆ ที่ผมทำไปเมื่อกี้ไม่ใช่เพราะอยากคิดค่าเสียหายที่เธอถลุงเงินผมหมดไปหลายแสนหรอก เอาจริงๆ สำหรับน้ำพิ้งค์มากกว่านั้นผมก็ให้ได้อยู่แล้ว แต่ที่ผมลงโทษเพราะเธอดันมาโกหกผมว่าอยู่กับเพื่อนตอนที่ผมทักไปหา แต่พอผมไปหากลับเห็นเธอนั่งคุยอยู่กับไอ้ภีมสองต่อสองแล้วที่มันทำให้ผมโมโหก็คือเธอนั่งมองหน้าไอ้ภีมไม่วางตาอีกด้วยไม่ต้องเข้าใจหรอก ว่าผมเป็นบ้าอะไรถึงได้รู้สึกฉุนแบบนั้น ผมแค่รู้สึกไม่ชอบใจเอามากๆ เวลาที่เห็นน้ำพิ้งค์เริ่มสนิทกับไอ้ภีม เห็นแล้วมันหงุดหงิดRrrrครืด~ ครืด~‘แม่’ผมหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วดูเบอร์ที่โทร. เข้ามาก่อนจะกดรับสายแล้วแนบไว้ที่หูขณะที่สายตาก็จับจ้องไปที่ร่างบางของน้ำพิ้งค์ซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียงไปด้วย“ครับแม่”(เป็นไงบ้างเราอยู่กับน้องรู้สึกอึดอัดไหม)นี่เป็นครั้งแรกที่แม่ผมโทร. มาถามหลังจากที่ปล่อยให้ผมเผชิญหน้ากับน้ำพิ้งค์มาเกือบเดือน“ก็เฉยๆ ครับ”(เหรอ...) แม่ตอบผมกลับมาแล้วเงียบไปสักพั

[ Timethai Part ]ผมจูงมือของแม่พามาที่อีกมุมของห้องที่ห่างไกลจากน้ำพิ้งค์และแม่ของเธอที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟา และหลังจากที่มาถึงมุมอับของห้องแล้วผมก็ปล่อยมือแม่ลงแล้วเท้าเอวต่อหน้าแม่ด้วยความเหนื่อยใจทันที“แม่คิดจะทำอะไร ที่แม่โทร. หาผมก่อนหน้านี้แล้วอยู่ๆ มาโผล่ที่ห้องผม แม่คิดจะทำอะไร”“ทำอะไร แม่ไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย แม่แค่คิดถึงลูกไงก็เลยแวะมาหาก่อนกลับเชียงใหม่พรุ่งนี้”“แม่รู้ว่าผมหมายถึงอะไร”“โอเคๆ แม่ยอมแล้ว แล้วก็เอามือลงจากเอวด้วยทาม นี่แม่นะอย่ามาทำท่าทางแบบนี้กับแม่”“งั้นแม่ก็บอกผมมาว่ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่”“ทำอะไรแม่ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย ที่แม่โทร. หาลูกเพราะแม่กับแม่หนูพิ้งค์แค่คิดเรื่องหย่าของลูกทั้งสองคนเฉยๆ ก็เลยโทร. หาลูก เราแค่ตระหนักถึงหัวใจของลูกทั้งสองคนที่ต้องอยู่ด้วยกันโดยไร้ความรู้สึก เราเลยไม่อยากบังคับใจลูก ถ้าจะให้อยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไป ถ้าลูกไม่อยากอยู่ด้วยก็หย่ากัน”“ครับ ถ้าแม่คิดแบบนี้ คำตอบของผมก็เหมือนเดิม ผมไม่หย่ากับน้ำพิ้งค์และจะไม่มีวันหย่าด้วย”“ทาม ลูกรักน้องใช่ไหม”“...”“เอาเป็นว่าผมไม่หย่าละกัน”“ทามตอบไม่ตรงคำถามนะลูก”“...รักน