Semua Bab ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้: Bab 21 - Bab 30

“มีบุญคุณช่วยชีวิต ขอบคุณหยางซื่อจื่อมากนะเจ้าคะที่ท่านช่วยเหลือชิงลี่ ” คุณหนูสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใส ดวงตาใสกระจ่างมองไปที่ใบหน้าของหยางเฟยหลงอย่างขอบคุณหยางเฟยหลงมิได้เอ่ยตอบสิ่งใดกลับไป เขานิ่งเงียบเสียจนทำให้ใบหน้าหวานของหม่าชิงลี่เริ่มปั้นสีหน้าไม่ถูก เมื่อไม่มีการตอบรับใดกลับมาจากผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือทางด้านของหลี่ซูซินมิได้เอ่ยสิ่งใดตั้งแต่ร่างเล็กเดินเข้ามาทักทายหยางเฟยหลงที่โต๊ะของพวกนาง นางมองผู้มาเยือนที่ทักทายหยางเฟยหลงจนเอ่ยถึงเรื่องวันนั้นออกมาราวกับผู้คนภายนอกที่กำลังให้ความสนใจพวกเขาอยู่ใต้ร่มไม้ริมทะเลสาบมีผู้คนที่มาพักผ่อนหย่อนใจกับบรรยากาศในฤดูร้อน“คุณหนูตระกูลใดเหตุใดจึงไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลย”“นางเข้าไปทักทายหยางซื่อจื่อ พวกเขาคุ้นเคยกันหรือ”“ข้าคิดว่าไม่นะ หยางซื่อจื่อไม่แม้แต่เหลือบแลไปทางนางสักนิด น่าสงสารนัก” หลี่ซูซินได้ยินเสียงจากผู้คนรอบด้านที่จับจ้องมาที่โต๊ะที่พวกนางนั่งอยู่ อาจจะเป็นเพราะวันนี้อากาศร้อนทำให้มีผู้คนมาพักผ่อนคลายร้อนที่สถานที่นี้จำนวนมากกว่าทุกวันสายตาผู้คนที่จับจ้องมองมาในขณะนี้ทำสิ่งใดหลี่ซูซินไม่ได้ สิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจคือนาง

หลังจากที่กลับมาจากออกนอกจวนไปกับหยางเฟยหลง หลี่ซูซินรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางและเขาถือว่าดีขึ้นมาก เขาฟังคำขอของนาง และรับฟังนางเฉกเช่นในอดีตนั่นทำให้หลี่ซูซินใจชื้น เพราะถึงแม้ว่าจะยุติความสัมพันธ์ฉันท์คู่หมั้นไปแต่ยังคงเหลือความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง ที่หวังดีต่อกันในวันหน้าภายในตระกูลหลี่นั้น หลี่ซูซินได้เกริ่นเรื่องการถอนหมั้นไปบ้างแล้วกับบิดา ทางบิดามิได้เอ่ยแย้งอะไร เพียงแค่บอกว่าหากทางจวนชินอ๋องยินยอมก็ให้เข้ามาพูดคุยกันส่วนท่านย่าของนางนั้น มีท่าทางมิยินยอมเพราะกลัวหลานสาวต้องเจอกับข่าวฉาว เรื่องการถอนหมั้นอย่างไรฝ่ายหญิงมักจะเสียเปรียบฝ่ายชายเสมอ ไม่มีผู้ใดอยากหมั้นหมายกับผู้ที่เคยถูกถอนหมั้น ความเชื่อของหญิงชราใช่ว่าจะเกลี้ยกล่อมโดยง่าย“ท่านย่าอยากให้ข้าต้องช้ำใจหรือเจ้าคะหากแต่งไปแล้วไม่รักกัน”“อยู่ไปก็รักกันเองนั่นแหละซินซิน เจ้าคิดเรื่องนี้ใหม่เสีย แล้วไปบอกแก่หยางซื่อจื่อว่าเจ้าไม่อยากถอนหมั้น”“โถ่ ท่านย่า ข้าเอ่ยไปแล้วมิใช่จะกลับคำได้ง่ายดายนี่เจ้าคะ และข้าก็ไม่อยากหมั้นหมายแล้วด้วยข้าอยากถอนหมั้นจริง ๆ นะเจ้าคะท่านย่า”“ย่าปวดหัวกับเจ้านักซินซินเอ๋ย” ฮูหยิน

ในภพมนุษย์นั้นหลี่ซูซินใช้สติในการคิดการตัดสินใจมากขึ้น ทำให้สองผู้เฒ่าที่นั่งรุมล้อมเฝ้ามองอยู่พึงพอใจเมื่อเห็นหนทางพ้นจากทุกข์ของเทพซินฮวา“แม้ว่านางจะไม่ใช้อารมณ์ในการดำเนินชีวิตเช่นเก่า แต่หนทางที่นางจะพบกับรักแท้เล่าเทพชะตา”เทพชะตามองไปยังบ่อน้ำที่สะท้อนภาพเทพสาวที่กำลังยิ้มให้กับตนเองในคันฉ่อง“จะอย่างไรเล่าไม่พบรักกับผู้อื่นก็ใช่ว่านางจะต้องรับวิบากกรรมไม่จบไม่สิ้น เพียงแต่นางรักตนเองเป็นนั่นก็เป็นรักแท้ของนางมิใช่หรือ”“แบบนี้ก็ได้หรือ”“เหตุใดจะไม่ได้เล่า เพียงรักตัวเองเป็นนั่นก็ถือว่านางให้รักแท้แก่ตนเอง และเมื่อรักตนเองแล้วไยจะไม่มีผู้อื่นมารักนางเล่า” เขาจึงย้ำกับเทพสาวว่าจงรักตนเองยามที่ดวงวิญญาณขึ้นมายังตำหนักของเขา“วาสนาของนางก็ยังอยู่ที่เดิม เพียงแค่รอให้นางมองเห็นเท่านั้น”“เฮ้อ ข้าก็หวังว่าเทพซินฮวาจะผ่านไปได้”“วาสนาของนางมิใช่สิ่งที่จะเลือนหายไปได้หรอก แม้ว่าชาติก่อนของนางจะผิดหวัง แต่หากนางรออีกไม่ช้าอย่างไรนางก็จะสมหวัง ไม่มีทางที่เทพซินฮวาจะผ่านไปไม่ได้หรอก”“เจ้าหมายความว่า..”เทพชะตาไม่ทันที่จะได้เอ่ยตอบสหายเทพก็มีเสียงจากเซียนรับใช้ของตำหนักประมุขสวรรค์เอ่

หลังจากที่สองชายหญิงออกจากเรือนไปแล้ว บรรยากาศภายในเรือนเริ่มร้อนระอุขึ้นทันควันเพราะหลี่ซูซินเริ่มปล่อยอารมณ์ใส่ชายหนุ่มที่เหลืออยู่ในเรือนรับรอง“หยางซื่อจื่อคิดจะกระทำสิ่งใด” นางหันไปถามเขาตามตรงมิคิดจะปล่อยผ่านเรื่องนี้“....”“ท่านอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าท่านให้พวกเขาเข้าเรือนมาเพราะเหตุใด” นางมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ นางส่งเทียบขอเข้าพบในวันนี้ พวกเขาก็เข้าจวนแห่งนี้ในวันและเวลาเดียวกับนางมิใช่ว่าหยางเฟยหลงจงใจหรอกหรือ“จงใจให้ข้าพบกับแม่ทัพเฉินกับหม่าชิงลี่ทั้งที่ข้าบอกไปแล้วอย่างชัดเจนว่าตัดขาดเขาอย่างหมดจด ท่านไม่เชื่อจึงต้องใช้แผนนี้หรือ”หยางเฟยหลงนั้นกระทำอย่างที่หลี่ซูซินเอ่ยจริงจึงมิได้เอ่ยปฏิเสธ เพียงแต่จุดประสงค์ของเขานั้นมิใช่ว่าไม่เชื่อใจนาง เพียงแค่อยากให้นางพบและจัดการกับอีกฝั่งให้ไม่ต้องญาติดีกันได้อีกเขารู้ว่านิสัยเช่นนางหากอยู่ในจวนแห่งนี้และมีผู้ที่กล่าวว่าร้ายเขา อย่างไรหากต้องเลือกเขายังถือว่ามีความมั่นใจว่าตนเองจะไม่ใช่ฝ่ายที่พ่ายแพ้“ท่านมักวางข้าเป็นหมากในกระดานที่ท่านจะจับวางตรงไหนก็ได้ ท่านไม่เคยถามความสมัครใจของข้า” หลี่ซูซินเมื่อพูดไปก็รู้สึกเจ็บแปลบน้ำต

“ในยามนั้นข้าเองก็มิรู้ว่าเพราะสาเหตุใดยามนอนหลับจึงมักฝันถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าที่จะเกิดขึ้น”นางเงยหน้ามองเขายามเขาเอ่ยถึงความฝัน“ท่านฝันเรื่องข้าหรือ” หรือว่าเขาจะฝันถึงเรื่องในอนาคตในชาติที่แล้วของนางหยางเฟยหลงพยักหน้าตอบรับ“ท่านฝันว่าข้าจะชอบแม่ทัพเฉิน” นางคาดเดาถึงเรื่องราวที่เขาฝันจึงเอ่ยกับอีกฝ่าย เขาไม่ปฏิเสธถือว่าตอบรับ แม้ว่าเขาจะฝันถึงเหตุการณ์นั้นแต่เขาถือสิทธิ์ใดมาตัดสินนางกัน“เพราะท่านฝันเช่นนั้น ท่านจึงทำกับข้าเช่นนั้นหรือ ไม่ยุติธรรมสักนิดเพียงท่านฝันท่านก็ตัดสินข้า คนที่เจ็บปวดกลับเป็นข้า” แม้ว่าในตตอนนั้นนางจะไล่ตามแม่ทัพเฉินจริง แต่นั่นก็เพราะเขาหันหลังให้นางมิใช่หรือ“ข้าขอโทษ อาจจะฟังเหมือนเป็นคำแก้ตัวในยามนั้นข้ามิได้เชื่อเรื่องฝัน แต่ข้าฝันถึงมันในทุกคืน และบางเหตุการณ์ในฝันก็เกิดขึ้นจริง มันทำให้ข้ารู้สึกสับสน”“....”“ยามนั้นแม้จะพูดออกไปว่าไม่อยากหมั้นหมายกับเจ้าอีก แต่ข้ามิสามารถทำใจแข็งถอนหมั้นจากเจ้าได้สักครั้ง”“ทั้งที่ท่านก็เริ่มเชื่อน่ะหรือ ท่านปล่อยให้ข้าชอบพอผู้อื่น ในหัวท่านคิดสิ่งใดกันแน่” เป็นเรื่องที่หลี่ซูซินไม่สามารถเข้าใจได้เลยจริง ๆ ว่าในเม