Semua Bab ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้: Bab 11 - Bab 20

“รังแกกันเกินไปแล้ว พี่สาวข้าหาใช่คนที่พวกท่านสามารถรังแกได้” หลี่ซูเจินที่เฝ้ามองอยู่นานเอ่ยสำทับทันทีที่มีโอกาส หญิงสาวสามารถอ่านสถานการณ์ที่พี่สาวทำอยู่ได้จึงร่วมผสมโรงอย่างนึกสนุกผู้เป็นพี่สาวของหลี่ซูเจินนั้นรู้สึกใจชื้นขึ้นมา เมื่อเห็นน้องสาวยืนข้างตนเอง“พวกเจ้ากล้าโกหก หน้าไม่อาย”“คุณหนูเฉินข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้วนะเจ้าคะ ท่านมิรู้เรื่องนี้หรือ คู่หมั้นของข้าคือหยางซื่อจื่อ มีเหตุผลอะไรที่ข้าต้องชอบพี่ชายท่านด้วยเล่า” หลี่ซูซินเอ่ยอธิบาย ใบหน้างดงามฉายแววจริงจังถึงสิ่งที่เอ่ยไปว่ามิได้มีความล้อเล่นแม้แต่เศษเสี้ยว“ใช่พี่สาวข้ากับคู่หมั้นรักใคร่ชอบพอกันมาตั้งแต่เด็ก” หลี่ซูเจินเอ่ยพูดและหลี่ฝูหมิงพยักหน้ายืนยันเริ่มแรกหลี่ซูซินอยากปรบมือให้กับหลี่ซูเจินที่รู้จังหวะช่วยเหลือนางรวดเร็วนัก แต่บัดนี้นางกลับอยากตีหลี่ซูเจินยิ่งนัก“แล้วเจ้าจะอธิบายเรื่องที่ผ่านมาอย่างไร ผู้คนต่างก็รู้ว่าเจ้าตามติดพี่ชายข้าเสียยิ่งกว่าอะไรหากไม่ใช่เพราะเจ้ามีใจให้พี่ชายข้า”“คุณหนูเฉินไม่เคยได้ยินหรือว่าอาหารยังกินมั่วได้ แต่คำพูดท่านจะพูดมั่ว ๆ ไม่ได้นะเจ้าคะ”“ข้าไม่ได้พูดมั่วนะ”“ดูเหมือนว่าหากข้

“นั่นใช่คู่หมั้นเจ้าแน่หรือ”“คือนาง”ชายหนุ่มเอ่ยตอบด้วยถ้อยคำสั้นกระชับ มิได้เอ่ยอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติม เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็หาคำตอบมิได้กับสิ่งที่เขาเฝ้ามองอยู่ในขณะนี้หยางเฟยหลงมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบริเวณชั้นหนึ่งตั้งแต่ร่างบอบบางในชุดหรูหราสีม่วงสดใสเดินเข้าร้านน้ำพร้อมกับชายหญิงผู้เป็นน้องของนาง พฤติกรรมของหลี่ซูซินที่มีผู้ติดตามเป็นน้องชายและน้องสาวเป็นเรื่องแปลกประหลาดผู้อื่นอาจจะรู้แค่ว่านางมิสนิทสนมกับน้องชายน้องสาวต่างมารดา แต่มิใช่กับเขาที่รู้จักนางมาตั้งแต่เด็ก เขารู้ว่านางชังหน้าเด็กสองคนนั้น คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งพวกเขาเสมอเมื่อมีโอกาสไม่ต้องพูดถึงการออกมาเที่ยวกับบรรดาพี่น้องในจวน เพียงแค่นางมิหาเรื่องกลั่นแกล้งพวกเขานั่นก็ถือว่านางเมตตาพวกเขามากแล้ว“ข้ารู้สึกว่าคุณหนูใหญ่หลี่ดูแปลกไปชอบกล” เหออี้ถงเองก็เป็นผู้หนึ่งที่รู้จักกับหลี่ซูซินมาตั้งแต่เด็ก พวกเขามีโอกาสพบหน้ากันตามงานเลี้ยงสำคัญ ๆ จึงไม่แปลกที่เขาจะรู้ว่าหลี่ซูซินนิสัยเป็นเช่นใดหยางเฟยหลงมิได้เอ่ยตอบสิ่งใดกลับไป เพียงยกชาขึ้นมาจิบ เรื่องคู่หมั้นสาวเป็นเรื่องนอกเหนือจากการควบคุมของเขา“เจ้าจะมิทักทายพว

ภายในรถม้ามีเพียงหลี่ซูซินและหยางเฟยหลง ในวันนี้นางไม่ได้ให้เสี่ยวเม่ยติดตามออกนอกจวนมาด้วยอย่างทุกทีเพราะออกมากับน้องสาวคนรองและมีน้องชายตามมาด้วย เรื่องคนคุ้มกันจึงมิต้องกังวล ไม่คิดว่าการตัดสินใจนั้นจะทำให้ในยามนี้ต้องมาอยู่ด้วยกันเพียงลำพังในรถม้าของอีกฝ่าย“เหตุใดรถม้าจึงเลี้ยวซ้ายเล่า จวนของข้าต้องเลี้ยวขวานะ”หลี่ซูซินหันไปถามหยางเฟยหลงขึ้นเมื่อเห็นทิศทางที่รถม้ากำลังเคลื่อนผ่านมิใช่ทางกลับจวนของนางชายหนุ่มในรถม้านิ่งเงียบมิได้ตอบสิ่งใดกลับมาสร้างความไม่พอใจแก่หญิงสาวที่เอ่ยถามเพราะต้องการคำตอบจึงเอ่ยถามไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แหลมขึ้นเพราะเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมา“ท่านจะพาข้าไปที่ใดกันแน่”“....”“พาข้ากลับจวนเดี๋ยวนี้เลยนะหยางซื่อจื่อ”ชายหนุ่มหันมามองใบหน้างามที่บัดนี้แสดงออกถึงความโกรธจนแววตาแข็งกร้าว หากว่าเขายังไม่เอ่ยตอบคาดว่าเขาคงจะต้องทนฟังเสียงแหลมของนางไปจนถึงที่หมายจึงเอ่ยตอบไป“ไปพบท่านแม่ก่อน แล้วจะส่งเจ้ากลับจวน”“ข้ายังไม่ไปวันนี้ได้หรือไม่” จากอารมณ์โมโหเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นหวาดหวั่นขึ้นมาทันใด หลี่ซูซินเอ่ยต่อรองไปทั้งที่รู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นคนที่พูดคำไหน

“ท่านป้าข้าไม่มีสิ่งใดจะแก้ตัว ที่ผ่านมาเป็นข้าทำผิดไป ข้าทำให้ชื่อเสียงของจวนอ๋องต้องมัวหมองไปเพราะการกระทำที่มิสมควรของข้า ท่านป้าข้าขออภัยท่านป้าด้วยใจจริง” หลี่ซูซินย่อกายคำนับอย่างเต็มพิธีการ การกระทำของนางที่แสดงออกไปล้วนแต่ทำออกมาจากใจมิได้เสแสร้งแกล้งทำแม้แต่น้อยหลี่ซูซินมิคิดจะโกหกมารดาของหยางเฟยหลงเฉกเช่นที่เอ่ยกับผู้อื่น เรื่องจริงเป็นเช่นไรมีหรือที่อีกฝ่ายจะไม่รู้หญิงสาวจึงชิงสารภาพและรับผิดออกไปก่อน“เจ้าเอ่ยว่าขออภัย แล้วเจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่เล่า”แม้ว่าใบหน้าของพระชายาชินอ๋องจะมิได้เรียบตึงเฉกเช่นบุตรชายที่นั่งฟังอย่างคนไร้ตัวตนราวกับว่าเรื่องที่นางเอ่ยมิเกี่ยวข้องอันใดกับเขา แต่หลี่ซูซินรู้ดีว่าไม่ใช่ แววตาและน้ำเสียงของท่านป้าพระชายาที่แสดงออกมานั้นราวกับจ้องมองไปถึงเบื้องลึกของความคิด อย่าได้คิดปกปิดหรือโกหกเป็นอันขาด“รู้เจ้าค่ะ” หลี่ซูซินสีหน้าสลดลง เป็นเรื่องที่นางกระทำผิดต่อผู้อื่นและตัวเองอย่างแท้จริง“แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป”“ข้าจัดการแก้ไขข่าวไม่ดีที่เกิดขึ้นไปแล้วเจ้าค่ะ” หลี่ซูซินโล่งใจเล็กน้อยที่วันนี้นางสามารถแก้ปัญหาไปได้หนึ่งอย่าง ไม่เช่นน

ภายหลังจากวันที่กลับมาจากจวนชินอ๋อง หลี่ซูซินใช้ชีวิตอยู่ในจวนไม่ได้หาเรื่องออกไปเที่ยวนอกจวน มิใช่เพราะสาเหตุใดแต่เป็นเพราะว่าเบี้ยหวัดประจำเดือนของนางร่อยหรอไปจนหมดเพราะทุ่มให้คณะดนตรีอี้ชิงไปเสียหมดนางมาคิดได้ในทีหลังว่า ผู้ที่โยนเงินลงไปมิใช่หยางเฟยหลงแต่เป็นคุณชายเหอต่างหาก หญิงสาวก่นด่าตนเองในใจไม่น้อยเมื่อคิดถึงยามตนใช้อารมณ์โยนเหรียญลงไปบุรุษเช่นหยางเฟยหลงไหนเลยจะกระทำตนเช่นนั้น การที่อีกฝ่ายไปยังโรงน้ำชาเพื่อชมคณะดนตรีอี้ชิงในวันนั้นก็เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ เขาคงไปเพื่อเหตุผลบางอย่างมิใช่เพื่อเพลิดเพลินกับเสียงของดนตรีเช่นนางเพราะความหน้าใหญ่ใจโตของนาง….ยามนี้จึงต้องชดใช้ในการกระทำที่วู่วามของตัวเองไป ชีวิตที่ไม่ได้ออกไปจับจ่ายซื้อของที่ต้องการ ช่างเป็นชีวิตที่ปวดใจเหลือเกิน“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ ท่านเสนาบดีให้บ่าวมาตามคุณหนูใหญ่ไปพบเจ้าค่ะ”“อีกประเดี๋ยว”เมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ยังคงนั่งนิ่งมิได้ไปห้องโถงทันที สาวใช้จึงเอ่ยเหตุผลออกไป “เอ่อ หยางซื่อจื่อก็มารออยู่เจ้าค่ะ”หลี่ซูซินเลิกคิ้วสีหน้าแสดงถึงความแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด การที่อีกฝ่ายมาพบนางถึงจวนตระกูลหลี่ยอมมีสาเหตุ“