Semua Bab ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้: Bab 41 - Bab 50

หลังจากงานเลี้ยงในวังหลวงจบลงวันนั้น หญิงสาวในตระกูลหลี่ยิ่งมีชื่อเสียงเพิ่มพูนขึ้นสืบเนื่องมาจากการแสดงของหลี่ซูเจิน พลอยทำให้หลี่ซูซินเดินอยู่ในวงศ์สังคมได้อย่างผ่าเผยแม้ว่าหลังจากนั้นหยางเฟยหลงจะพูดตัดพ้อต่อนางมาหนึ่งประโยค แม้นางจะเข้าใจสิ่งที่เขากล่าวมา ใช่นางรู้ดีว่าตนเองคิดถึงแต่ตนเอง แต่ใครเล่าจะรู้ว่านางผ่านความเจ็บปวดมามากเพียงใดเพราะเขามิใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรกับคำที่เขาเอ่ยว่านางมิเชื่อใจ เพราะรู้สึกจึงเริ่มตีตัวออกมา เว้นระยะระหว่างนางและเขา“เป็นตระกูลฝานแน่หรือ ที่แท้แล้วเป็นคนใกล้ตัวหรอกหรือ” หลี่ซูซินกล่าวพึมพำกับตนเอง เมื่อได้คุยกับหยางเฟยหลงถึงต้นตอที่ทำให้เกิดเรื่องในงานเลี้ยงในวังหลวง“ท่านแน่ใจหรือไม่” แม้ในใจจะรู้ว่าข่าวของหยางเฟยหลงจะไม่มีวันผิด แต่ใจของนางยังคงคิดว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น นางหวัง“เจ้าอย่าได้คิดหลอกตนเองอีกเลย” หยางเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อน คำที่เขาเอ่ยออกมาเช่นนั้น เพราะใช่ว่าหลี่ซูซินจะไม่เคยรู้มาก่อนว่าตระกูลฝานมิเคยคิดดีต่อตระกูลหลี่ หญิงสาวรู้มาตลอด“ข้ารู้ ข้ารู้ว่าพวกเขามิพอใจบิดา แต่ข้าก็เป็นสายเลือดของตระกูลฝานเช่นกันมิใช่หรือ พวกเขามิค

หลี่ซูซินใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลหลี่ที่เป็นตระกูลคนชนชั้นสูง เป็นคุณหนูใหญ่ที่มีบริวารคนรับใช้ในจวนให้ความเคารพ มีฐานะเป็นคู่หมั้นของหยางเฟยหลง คงไม่แปลกหากจะมีบางคนอิจฉาความอิจฉาริษยาหากไม่เข้ามาวุ่นวายกับหญิงสาวหลี่ซูซินคร้านจะใส่ใจนางเข้าใจได้ที่จะมีคนอิจฉาชีวิตเช่นนี้“ไปกันเถิด ไปงานเลี้ยงน้ำชากัน” หลี่ซูซินก้าวขาขึ้นรถมานำหน้าน้องสาวคนรองที่วันนี้ออกงานคู่กัน นี่เป็นงานสังคมอีกงานหนึ่ง แม้หลี่ซูซินขี้คร้านจะไปนั่งปั้นหน้า แต่งานเลี้ยงย่อมมาพร้อมความสนุกจะขาดคนเช่นนางได้อย่างไร ยิ่งงานที่ตระกูลหม่าจัดไม่ไปได้หรือ“พี่หญิงใหญ่ท่านมิใช่ว่าวางแผนใดอีก” เสียงใสของหญิงสาวที่นั่งร่วมรถม้ามาด้วยกันเอ่ยให้พอหลี่ซูซินได้ยินหลี่ซูซินหญิงสาวที่แต่งตัวมางดงามแต่คงความสดใสของวัยดอกไม้บานสะพรั่งอยู่ นางหันไปมองหลี่ซูเจิน คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่ร่างบอบบางจะโน้มตัวไปใกล้อีกฝ่าย แล้วกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคน แม้ว่าภายในรถม้าจะมีเพียงคุณหนูสาวอยู่สองคนก็ตาม“จุ๊ ๆ เจ้าคิดว่าไงล่ะซูเจิน”หลี่ซูเจินมีใบหน้าเรียบเฉย หญิงสาวมิได้แปลกใจหากพี่สาวคิดก่อเรื่อง มีพี่สาวในงานเลี้ยงใด ย่อมมีเรื่อ

ยามนี้ในเมืองหลวงเกิดความปั่นป่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ แม้ว่าตระกูลหม่าจะมิใช่ตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ เป็นเพียงตระกูลพ่อค้า แต่ใช่ว่าจะไร้เขี้ยวเล็บ ข่าวคราวในงานเลี้ยงนั้นย่อมกระพือไปตามผู้คนคุณหนูตระกูลหม่าที่น่าจะสร้างชื่อเสียงกลับต้องสูญเสียมันไป เพราะหลี่ซูซินเป็นคนจัดการหลี่ซูซินนึกอย่างมีความสุขจริงเชียว“ผิดหวังหรือ” หลี่ซูซินเอ่ยถามหยางเฟยหลง เมื่อเหตุผลที่ทำให้เขามาหานางที่จวนในยามนี้ได้เป็นเพราะเรื่องที่นางกระทำ นางมองเห็นแววตาสับสนในดวงตาคู่นั้น จึงเอ่ยถามออกไปเขามีกำลังรู้สึกสับสนเมื่อนางเริ่มลงมือกับตระกูลหม่าหรือหยางเฟยหลงยังมิได้เอ่ยตอบ เขาไม่ได้ผิดหวังในตัวอีกฝ่าย แต่เพียงหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขายามนี้ กลับไร้เงาของหญิงสาวที่แสนสดใสในสองปีก่อนหลี่ซูซินในยามนี้เติบโตขึ้นเสียจนเขาเริ่มมองนางไม่ออก นางรู้จักที่จะกักเก็บอารมณ์ แม้กระทั่งยามอยู่กับเขานางเว้นช่องว่างระหว่างนาง และเขา“ข้ามิได้ผิดหวังในตัวเจ้าอาซิน เพียงแต่พึ่งเคยเห็นเจ้าลงมือกับผู้อื่นอย่างจริงจัง” เขามิได้ผิดหวังในตัวอีกฝ่ายที่เริ่มมีแผนการ นางเติบโตขึ้นล้วนเป็นเรื่องที่ดี เพียงแต่อดจะรู้สึกว่างเปล่าภายในจิตใ

บทที่ 25เปลี่ยนแปลง“ไม่คิดว่าจะพบคุณหนูหม่า ณ สถานที่แห่งนี้อีกครานะเจ้าคะ” หลี่ซูซินเอ่ยกับหม่าชิงลี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูจวนชินอ๋อง นางมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณาเหตุใดจึงยังมาวุ่นวายกับหยางเฟยหลงอีกชาติก่อนแย่งเฉินเฟยหลงชาตินี้คิดจะแย่งหยางเฟยหลงของนางหรือเจ้าฝันไปเถิด!ภายในใจของหลี่ซูซินนั้นตีกันอย่างวุ่นวาย ความรู้สึกที่โดนแย่งเฉินอี้หานในชาติที่แล้ว กับตอนที่อีกฝ่ายเริ่มเอาตัวมายุ่งเกี่ยวกับหยางเฟยหลงในชาตินี้ ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหวนี่ไม่ใช่เรื่องของศักดิ์ศรีแต่ภายในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคืองสตรีตรงหน้า“ข้าเพียงนำของมาให้ซื่อจื่อเท่านั้นคุณหนูหลี่อย่าได้เข้าใจผิด” หม่าชิงลี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไร้พิษภัย หากแต่หลี่ซูซินรู้จักเนื้อแท้ของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี นางไม่มีวันหลงกลท่าทีไร้เดียงสาเช่นนั้น“มีเรื่องอะไรให้ข้าต้องเข้าใจผิดกัน?” หลี่ซูซินยิ้มมุมปาก แม้ว่าหม่าชิงลี่จะพยายามกระตุ้นความโกรธเพียงใด นางในยามนี้ไม่ยอมแสดงอารมณ์ให้เห็นแม้สักเสี้ยวเดียวหญิงสาวเลือกถือคติ อดทนเพื่อชัยชนะ ทุกความรู้สึกที่อาจพาให้นางเสียแผนถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง“คุณหนูหม่าอยากนำของมามอบให้ซื่อจื่อ ข

บทที่ 26คิดบัญชีไม่นานนักสิ่งที่หลี่ซูซินทำเริ่มส่งผลกระทบกับตระกูลหม่าเส้นทางการค้าของพวกเขาเริ่มติดขัด พวกเขาผิดสัญญากับคู่ค้าในหลายกิจการ ชื่อเสียงด้านลบเริ่มส่งผลกับตระกูลหม่าหลี่ซูซินยิ้มให้กับความลำบากแรกของหม่าชิงลี่ ที่ยามนี้หัวหมุนไปกับการช่วยบิดาแก้ปัญหาของตระกูลนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น...หลี่ซูซินหันไปมองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่หน้าร้านกิจการค้าขายเครื่องปรุง หม่าชิงลี่กำลังเอ่ยอธิบายแก่ผู้คนที่เริ่มไม่เชื่อมั่นในสินค้าของร้านตระกูลหม่าอีกฝ่ายหันมามองหลี่ซูซินอย่างพิจารณา หลี่ซูซินมิคิดหลบสายตา ใบหน้างามส่งรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจไปให้อีกฝ่ายอย่างยั่วเย้า นางต้องการเห็นอีกฝ่ายดิ้นพล่านเอาตัวรอดเสียบ้าง ก่อนที่ร่างบอบบางจะเดินเข้าเหลาอาหารไป“แม่ทัพเฉินมีเรื่องใดหรือเจ้าคะ” หลี่ซูซินเอ่ยถามบุรุษที่ขอพบนางในห้องรับรองชั้นสองของเหลาอาหาร ร่างบางเอามือเท้าคางขณะเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี นางมองบุรุษตรงหน้าที่มีแววตาฉายความไม่พอใจหลี่ซูซินล้วนรู้ดีที่อีกฝ่ายบากหน้ามาพบนางในวันนี้เพราะสาเหตุใด“คุณหนูหลี่ล้วนรู้ดีแก่ใจ”“ฮึ ข้าไม่รู้หรอกแม่ทัพเฉิน”“ปล่อยตระกูลหม่า” เฉินอี้หาน