Semua Bab ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้: Bab 31 - Bab 40

“หากท่านจะชอบผู้ใดหาให้ดีกว่าข้ามิได้หรือ นางจิ้งจอกนั่นมีสิ่งใดให้ท่านต้องไปชอบด้วย”แน่ใจ เขาหันหลังให้นางไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยเขาช่วยหาสตรีที่ดีมิได้หรือหยางเฟยหลงฟังถึงชื่อของสตรีที่นางกำลังเอ่ยถึงอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่เอ่ยสิ่งใดตอบไปเขารอนางเอ่ยเล่าเรื่องราวออกมาอย่างต้องการรู้เรื่องราวในใจของนางทั้งหมดหลี่ซูซินที่ยังคิดว่าตนเองตกอยู่ในห้วงความฝันที่ตนเองมักจะมีเขาอยู่ข้างกายในยามที่เหนื่อยล้ายามนี้ก็เข้าใจเช่นเดิมส่วนหยางเฟยหลงนั้นไม่เข้าใจเรื่องที่นางเอ่ยออกมาแม้แต่น้อย สิ่งที่หลี่ซูซินเอ่ยออกมาเขาหรือไปชอบสตรีอื่นได้ ยิ่งสตรีผู้นั้นเป็นคนที่นางดูเหมือนไม่ชอบเขา เขายิ่งไม่เคยพาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย“ไม่ได้ล่ะสินะเจ้าคะ แล้วข้าย้อนกลับมาใช้ชีวิตใหม่ทำไมกันล่ะ ในเมื่อต่อไปท่านก็จะไปชอบนาง ข้าบอกให้ท่านถอนหมั้นจากข้าไปท่านก็ไม่ถอน แล้วข้าต้องมองดูท่านชอบหญิงอื่นหรือ”“....”“ท่านกล้าชอบนางจิ้งจอกที่เอาแต่ตีหน้าซื่อชอบแว้งกัดข้า”“.....”“ข้าเกลียดนาง”“ข้าไม่ได้ชอบนาง” เขาเอ่ยปฏิเสธออกไปเพราะไม่อยากให้นางเข้าใจผิดไปมากกว่านี้“ไม่จริงเลยสักนิด ข้าเคยเห็นท่านคอยตามติดหม่าชิง

ทั้งสองมิได้ไปยังใจกลางเมืองหลวงที่เป็นสถานที่จัดงานเทศกาล แต่เป็นอารามวัดที่มีผู้ศรัทธามากราบไหว้ในวันนี้เช่นกัน สร้างความแปลกใจให้แก่หลี่ซูซินไม่น้อย“ไม่คิดว่าท่านจะเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยนะเจ้าคะ” นางเอ่ยออกไปอย่างแปลกใจ“ตามห่าง ๆ” หยางเฟยหลงเอ่ยกับสาวใช้ของนางหลี่ซูซินพยักหน้าให้สาวใช้ทำตามคำสั่งของชายหนุ่มอย่างไม่ขัดข้อง อย่างไรนางก็มีคนของนางตามอยู่ในระยะที่เหมาะสมหยางเฟยหลงมิคิดตอบเรื่องเขาเชื่อหรือไม่กับนาง เขาเดินนำหน้าร่างบอบบางเข้าไปในโถงทางเดินไปลานที่มีผู้คนจำนวนหนึ่งที่กำลังสวดมนต์ เขานั่งอยู่ลงหยิบธูปมาจำนวนหนึ่งพร้อมกับส่งให้นางได้สักการะบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์หลี่ซูซินรับธูปที่เขาส่งมาให้ ยามนี้นางเชื่อเรื่องสวรรค์ เรื่องภพชาติ จึงไม่ขัดที่จะกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์สองชายหญิงสักการบูชาสิ่งศักดิ์ ด้วยใจที่ศรัทธาหนึ่ง ชายหนุ่มที่ไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา แต่ยินยอมที่จะกราบไหว้สิ่งที่มองไม่เห็น เพียงเพราะคำพูดที่ไม่มีมูลใดให้สืบสาวของหลี่ซูซิน หากว่านางเคยพบเจอกับความตายมาก่อนจากคำของนางเขาไม่กล้าปล่อยผ่าน จนได้ไปหาไต้ซือที่มารดาของตนนับถือ ไม่คาดคิดว่าจิตใจที่ร้อนรุ่ม

หลี่ซูซินได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่ข้างกายเฉินอี้หาน นางมองไปยังทิศทางของผู้ที่โดนม้าเฉี่ยวชนจนลงไปนอนกองกับพื้นโดยมีหยางเฟยหลงยืนมองอยู่ไม่ห่างนางไม่เข้าใจว่าเหตุใดทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่าม้าจะวิ่งมาทางเฉินอี้หานหรอกหรือ หม่าชิงลี่ต้องช่วยเฉินอี้หานมิใช่หรือเหตุใดจึงเป็นหยางเฟยหลงได้เล่า“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง พอจะลุกขึ้นได้หรือไม่” เสียงของเฉินอี้หานที่พุ่งตัวไปถามไถ่สตรีที่นั่งอยู่กับพื้นไม้สะพานอย่างห่วงใย“ข้ายังพอลุกขึ้นได้เจ้าค่ะ” หม่าชิงลี่เอ่ยเสียงอ่อนแรงสายตามองไม่ได้มองไปยังผู้ถามแต่มองไปยังชายหนุ่มที่ตนเองพุ่งตัวเข้ามาช่วยเหลือจนได้รับบาดเจ็บหลี่ซูซินเดินเข้าไปที่หยางเฟยหลงนางมองสำรวจร่างกายของอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าไม่มีส่วนใดได้รับบาดเจ็บก็หันไปมองหม่าชิงลี่อีกครั้ง“พาคุณหนูหม่าไปรักษาเถิด ให้ลงบัญชีเก็บค่ารักษาที่จวนอ๋อง” หยางเฟยหลงเอ่ยพูด“เหตุใดคุณหนูหม่าจึงช่วยเหลือหยางซื่อจื่อกัน มิใช่ว่าพวกเขารู้จักกันหรอกหรือ”“ใช่ผู้ใดจะกล้าเสี่ยงชีวิตช่วยคนที่ไม่รู้จักเล่า”เสียงซุบซิบรอบกายเริ่มวิพากษ์วิจารย์ถึงการกระทำหญิงงามช่วยเหลือชายหนุ่มหลี่ซูซินเห็นท่าทางของหม่าชิงลี่ใ

นางสามารถตัดขาดจากเขาได้ ความรู้สึกของนางเป็นเขาที่ทำลายและพังมันลงไปกับมือ ในระหว่างที่เขากำลังสร้างมันขึ้นมาใหม่เขามิต้องการให้มีเศษฝุ่นใดมาคอยทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาขุ่นมัวเป็นอันขาดยิ่งในระหว่างที่นางเอ่ยพูดกับแม่ทัพเฉินเขามองสายตาของนางมิได้มีความเกลียดชังหรือไร้ความรู้สึก สายตาของนางเจือความรู้สึกผิดซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควร“คุณหนูหม่าผู้ถึงกลับยอมบาดเจ็บเพื่อช่วยเหลือท่าน ท่านซึ้งใจหรือไม่หยางซื่อจื่อ” หลี่ซูซินที่เห็นเขานิ่งเงียบพอประมาณชั่วเวลาหนึ่ง ในคราวนี้นางเลือกที่จะเอ่ยถึงสตรีที่เป็นหัวข้อสำคัญที่เกิดขึ้นในวันนี้พร้อมกับมองสังเกตุใบหน้าหาความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย“แล้วเจ้าเล่าหลี่ซูซินเจ้าสามารถบาดเจ็บเพื่อข้าได้หรือไม่” หยางเฟยหลงเอ่ยถามกลับไปด้วยอารมณ์ที่ยังรู้สึกคุกกรุ่น เขามิได้โกรธเคืองนางเพียงแต่เขาโกรธตนเองเท่านั้นหลี่ซูซินฟังคำถามของเขาแล้วส่ายหน้าก่อนจะตอบออกไป“ข้ามิได้โง่เสียหน่อยที่จะยอมบาดเจ็บเพื่อท่านที่สามารถหลบพ้นอันตรายได้ด้วยตนเอง” นางจะไปช่วยเหลือเขาให้ตัวเองบาดเจ็บอย่างหม่าชิงลี่นั้นเป็นสิ่งที่นางจะไม่มีวันทำ หยางเฟยหลงมิใช่อ่อนด้อยเรื่องวรยุทธเสีย

“ใช่ว่าข้าจะต้องให้อภัย มิเช่นนั้นทำผิดก็เพียงเอ่ยขอโทษก็ลบล้างเรื่องที่กระทำไปได้หรือ” หลี่ซูซินมิคิดจะจบเรื่องนี้เพียงคำขอโทษของคุณหนูฉินอีก“เกิดเรื่องใดกันท่านพี่ คนพวกนี้รังแกท่านหรือ” หลี่ซูเจินที่เดินตามคุณหนูท่านอื่นที่มาชมเรื่องสนุก เห็นพี่สาวของตนเองเป็นจุดสนใจนางจึงเดินเข้าไปหาทันที“จะเรียกรังแกได้หรือไม่ คาดว่าทุกท่านในที่นี่คงมีคำตอบอยู่ในใจกระมังเจ้าคะ”“....”“คุณหนูหลี่ข้าว่าเรายังสามารถพูดคุยกันได้นะเจ้าคะ อย่าให้เรื่องใหญ่ถึงครอบครัวพวกข้าเลย”“วันนี้เป็นงานมงคล เจ้ามิต้องห่วงข้ามิคิดจะกระทำเรื่องใดในวันนี้หรอกหนา ข้ามิอยากให้มีเรื่องวุ่นวายอีก”“ขอบคุณคุณหนูหลี่เจ้าค่ะ”“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ข้ามิคิดให้อภัยพวกที่คอยหาเรื่องข้า เพียงแค่เพิ่มเวลาให้พวกเจ้าได้สบายใจไปอีกประเดี๋ยวเท่านั้น” นางมิคิดปล่อยพวกที่ทำร้ายนางไปเด็ดขาด ยิ่งตอนนี้นางรู้สึกถึงความปวดบริเวณข้อเท้าของตนเอง นางยิ่งรู้สึกโมโห จะให้ใจดีไม่เอาเรื่องได้หรือ“เพราะเจ้ามันเป็นเช่นนี้ จึงไม่มีผู้ใดชอบเจ้า”หลี่ซูซินมองคนโง่ผู้หนึ่งที่ยังคงคิดทำลายนางซ้ำไปซ้ำมา โดยที่ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยอย่างคุณหนูเฉิน“คุณ