ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้

ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้

last updateLast Updated : 2026-03-31
By:  meimeiCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
4
1 rating. 1 review
52Chapters
2.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ตลอดชีวิตที่แล้วหากถามว่าผู้ใดทุ่มเทให้กับเขาเพียงใด นางกล้าตอบว่าเป็นตนเอง และหากถามว่าใครทำให้ชีวิตของเขาติดขัดมากที่สุดก็เป็นนางอีกเช่นกัน ก็เพราะว่า..นางคือนางร้าย เป็นอุปสรรคในชีวิตพวกเขาเพื่อให้ความรักของทั้งสองยิ่งมั่นคง ลึกซึ้งพันทวี เมื่อตายไปจึงได้รู้… เมื่อได้มีโอกาสกลับมา ครานี้หลี่ซูซินสัญญากับตนเอง ไม่เป็นแล้วนางร้าย ชาตินี้ข้าไม่เป็นนางร้ายที่โง่งมอีกแล้ว…

View More

Chapter 1

1 ฝันหนึ่งตื่น

​La chaleur moite de Douala écrasait le quartier résidentiel de Bonapriso, mais dans la cour pavée de la villa des Koffi, le froid venait du regard des maîtres.

​Ngaba était à genoux, les mains plongées dans une bassine d'eau savonneuse. Ses muscles puissants, forgés par des années de lutte traditionnelle dans la boue des villages, saillaient sous son t-shirt élimé. Il frottait les jantes de la Rolls-Royce Ghost de Marcus Koffi avec une précision chirurgicale. Chaque mouvement était une insulte à sa propre dignité, mais il n'avait pas le choix.

​— Plus vite, espèce de chien ! rugit une voix traînante derrière lui.

​Ngaba ne leva pas les yeux. Il reconnut l'odeur du parfum hors de prix — Oud Wood de Tom Ford. C’était Marcus. L'héritier des entreprises Koffi, un homme dont la seule réussite était d'être né avec une cuillère d'argent dans la bouche.

​Marcus projeta son pied verni contre la hanche de Ngaba. Le choc fut brutal, mais le colosse ne vacilla pas. Il resta immobile, le dos courbé, les dents serrées à s'en briser les mâchoires.

​— Je te parle, l'orphelin ! Tu as fini ? J'ai un rendez-vous au club à 19h. Si je vois une seule trace de doigt sur cette carrosserie, je déduis les frais de nettoyage du traitement de ta "mère".

​Le cœur de Ngaba rata un battement. Sa mère adoptive, Maman Reine, était dans une clinique de fortune à Akwa, luttant contre une insuffisance cardiaque. Chaque centime qu'il gagnait ici, chaque humiliation qu'il avalait, servait à acheter les médicaments qui la maintenaient en vie.

​— C’est presque fini, Monsieur Marcus, répondit Ngaba d'une voix rauque, profonde, qu'il s'efforçait de rendre soumise.

​— "Monsieur" ? Pour toi, c'est "Maître", corrigea une voix féminine et aiguë.

​Morelle Koffi sortit de la villa, drapée dans une robe en soie qui valait le salaire annuel d'un fonctionnaire. Elle tenait un verre de champagne à la main. Elle s'approcha de Ngaba, un sourire cruel aux lèvres. Elle aimait le voir ainsi : un géant réduit à l'état d'esclave.

​— Regarde-le, Marcus, dit-elle en riant. On dirait un animal sauvage en cage. Dis-moi, Ngaba, est-ce vrai que tu étais le champion de ton village ? C’est ça, ta force ? Laver des pneus ?

​Elle inclina délibérément son verre. Le liquide pétillant se déversa sur la nuque de Ngaba, coulant le long de son dos.

​— Oh, quel dommage, j'ai glissé, minauda-t-elle. Lèche ça, l’intouchable. Nettoie le sol.

​Le poing de Ngaba se serra sous l'eau savonneuse. Dans son esprit, il voyait déjà la scène : se lever, briser le cou de Marcus d'un seul revers de main, et jeter Morelle par-dessus le portail. Mais l'image de Maman Reine sur son lit d'hôpital le retint.

​Patience. La patience est un couteau qui s'aiguise dans le noir.

​Soudain, le téléphone de Ngaba, un vieux modèle à l'écran fissuré posé sur le muret, se mit à vibrer. C’était l’hôpital.

​L’angoisse le prit aux tripes. Il tendit la main pour le saisir, mais Marcus fut plus rapide. Il ramassa l'appareil avec deux doigts, l'air dégoûté.

​— On travaille et on reçoit des appels ? Tu te crois où ?

​— Monsieur Marcus, s'il vous plaît... c'est l'hôpital. C'est pour ma mère.

​Marcus regarda l'écran, vit "URGENCE CLINIQUE" s'afficher, et un sourire diabolique s'étira sur ses lèvres.

​— Ta mère ? Cette vieille femme qui coûte une fortune en médicaments ? Elle est un fardeau pour la société, Ngaba. Je te rends service.

​D'un geste désinvolte, Marcus lâcha le téléphone au-dessus de la bouche d'égout qui bordait la cour. Ngaba plongea, mais trop tard. Le bruit sourd du plastique contre l'eau croupie résonna comme un coup de tonnerre dans son crâne.

​— Oups, fit Marcus en ajustant sa montre Rolex en or rose. On dirait qu'elle devra attendre. Allez, finis cette voiture. Tu as encore deux heures de corvée pour payer ton insolence.

​À cet instant, un silence de mort tomba sur la cour. Ngaba se releva lentement. Ses yeux, habituellement éteints, brillaient maintenant d'une lueur rouge sombre, semblable à de la lave en fusion. L'air sembla se raréfier autour de lui.

​Marcus recula d'un pas, soudain pris d'un frisson inexplicable.

​— Qu... qu'est-ce que tu regardes comme ça ? Tu veux te battre ? Gardes !

​Deux agents de sécurité armés s'approchèrent, mais Ngaba ne bougea pas. Il fixa simplement la bouche d'égout. Dans son silence, une promesse était née. Une promesse de sang.

​C'est alors qu'une luxueuse Bentley noire s'arrêta devant le portail. Une femme élégante, Oxane, en descendit. Elle vit la scène, le mépris de Morelle, la détresse cachée de Ngaba, et son cœur se serra. Elle était la seule à connaître la noblesse qui se cachait derrière les haillons de cet homme.

​— Marcus, Morelle, ça suffit ! s'écria-t-elle. Vous n'avez donc aucun cœur ?

​Morelle leva les yeux au ciel.

— Ne commence pas avec ta charité, Oxane. C’est juste un domestique.

​Ngaba ne resta pas pour entendre la suite. Sans un mot, sans même demander son salaire, il tourna le dos et sortit de la propriété en courant. Il devait atteindre l'hôpital. Il devait sauver la seule personne qui l'aimait.

​Mais alors qu'il courait sous la pluie tropicale qui commençait à tomber, un homme en costume noir l'attendait au coin de la rue, à côté d'une limousine aux vitres teintées qu'il n'avait jamais vue à Douala.

​L'homme s'inclina profondément au passage de Ngaba.

​— Monsieur Ngaba. Enfin. Nous vous cherchons depuis vingt ans.

​Ngaba s'arrêta, le souffle court, l'eau ruisselant sur son visage.

— Qui êtes-vous ? Je n'ai pas le temps ! Ma mère se meurt !

​L'homme ouvrit la portière arrière, révélant un écran satellite affichant un solde bancaire dont le nombre de zéros donnait le vertige.

​— Votre mère adoptive est déjà en train d'être transférée par hélicoptère vers le meilleur hôpital d'Afrique du Sud, Monsieur. La Dynastie d'Ébène a repris les choses en main. Vous n'êtes plus un esclave. Vous êtes l'homme le plus riche de ce continent.

​Ngaba regarda ses mains sales, couvertes de savon et de poussière. Puis il regarda vers la villa des Koffi, là où le rire de Marcus résonnait encore.

​Un sourire froid, terrifiant, apparut sur son visage.

​— Alors... commença Ngaba d'une voix qui fit trembler l'homme en costume. Dites-leur de préparer ma liste. Je ne veux pas seulement leur argent. Je veux leurs âmes.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nira Ho
Nira Ho
แรกๆเหมือนจะสนุก ต่อมาเหมือนไม่มีอะไรจะเขียน มันแบบว่าครึ่งๆกลางๆ สรุป ไม่มีจุดเด่นให้ติดตาม
2026-04-07 07:00:12
0
0
52 Chapters
1 ฝันหนึ่งตื่น
แค่ก แค่ก แค่กหญิงสาวสำลักน้ำเนื่องจากตกลงไปในสระน้ำ โดยรอบมีผู้คนมากมายจับจ้องมาที่ร่างบอบบางที่ซึ่งบัดนี้มีเสื้อคลุมตัวหนาของบุรุษผู้ลงไปช่วยนางห่อหุ้มร่างกายไว้หลี่ซูซินยังคงมึนงงอยู่กับสถานการณ์ตรงหน้าจึงมิได้พูดสิ่งใด นางมองไปรอบตัว ไฉนผู้ที่ช่วยเหลือนางกลับเป็นบุรุษผู้นี้เล่า ในขณะที่กำลังขบคิดก็ได้ยินเสียงเอ่ยอย่างอดกลั้นของบุรุษที่ลดตัวลงไปเพื่อช่วยเหลือนาง“ในเมื่อรู้สึกตัวแล้ว ก็ลุกขึ้นได้แล้ว”หลี่ซูซินมองใบหน้าที่เผยให้เห็นความเย็นชาอยู่เป็นนิจขณะที่เอ่ยกับนาง คนผู้นี้คือคู่หมั้นของนาง หยางเฟยหลงเมื่อกวาดสายตามองไปโดยรอบพบว่าผู้ที่ทำให้นางคิดแผนการตกน้ำช่วยสาวงาม นางถึงกับลงทุนกระโดดน้ำ แม้จะว่ายน้ำไม่เป็นก็ตาม นางเดิมพันว่าอย่างไรเขาคงจะช่วยเหลือนางแน่ นางช่างใจกล้าไม่ประมาณตนเองเอาเสียเลยทว่านางคาดเดาจิตใจผู้อื่นผิดไป เขามิได้ชายตาแลมองมาที่นางเลยสักนิด สายตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวนางหนึ่ง ทำให้ภายในใจของหลี่ซูซินราวกับถูกแผดเผาไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดสิ่งใดอีก หลี่ซูซินกัดฟันเอ่ยตอบเขาไปทันที“รบกวนซื่อจื่อต้องมาช่วยเหลือข้าแล้ว” น้ำเสียงอ่อนแรงถูกส่งออกมาก่อนจะพ
Read more
2 เลือกเส้นทาง
หลี่ซูซินนึกย้อนไปยังความผิดพลาดในชาติก่อนของตนเองนั้นคงเริ่มต้นจากความดื้อรั้นของตัวนางเอง“หากท่านกล้ารับหญิงผู้นี้เข้ามาในจวน” หลี่ซูซินเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความคับข้องใจปนความผิดหวัง เมื่อสายตามองเห็นมือใหญ่ของบุรุษที่นางหลงรักกอบกุมมือเล็กของสตรีนางนั้นไว้ราวกับประกาศในนางได้รู้ว่าไม่ว่านางคิดเช่นไรก็จะไม่สามารถขัดความต้องการของเขาได้“ได้เฉินอี้หาน หากเจ้ามั่นใจว่าสตรีนางนี้จะอยู่รอดปลอดภัย”“หลี่ซูซินเจ้าไม่มีสิทธิ์มาข่มขู่ข้า หากนางเป็นอะไรแม้เพียงนิดเจ้าเองก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีมีสุข” แม่ทัพหนุ่มที่ได้ยินถ้อยคำข่มขู่ เขาเองก็หาใช่ลูกพลับนิ่มที่จะให้สตรีนางนี้บีบเล่น “ข้าเป็นภรรยาท่าน ข้ามีสิทธิ์ทุกประการ ท่านจะรับหญิงใดต้องผ่านความเห็นชอบจากข้า หญิงนางนี้คู่ควรหรือ ฐานะนางแม้เป็นอนุภรรยายังไม่คู่ควร แล้วท่านจะรับนางมาเป็นภรรยาเทียบเท่าภรรยาเอกเช่นข้า”“หึ หลี่ซูซินเจ้าคิดว่าตนเองเป็นภรรยาข้าหรือ ตั้งแต่ต้นล้วนเป็นเจ้าที่เล่นเล่ห์กล ข้าหาได้อยากแต่งกับเจ้าไม่ ในสายตาข้าเจ้าเป็นเพียงหญิงร้ายกาจที่จ้องแต่ทำลายความสุขของผู้อื่นเท่านั้น” “ท่าน!!!” เมื่อได้ยินถ้อยคำที่
Read more
เหตุใดข้าจึงต้องเป็นตัวร้ายด้วยเล่า
“เหตุใดข้าจึงต้องเป็นตัวร้ายด้วยเล่า?” นางเอ่ยถามเทพทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าอย่างคับข้องใจ“นางหนูเจ้ามาได้อย่างไรกัน? แต่ก็ไม่สำคัญหรอก กลับไปเสียที่นี่หาใช่ที่ ๆ วิญญาณควรจะมา”“ชีวิตข้าที่ผ่านมา ข้าเป็นนางร้ายเพื่อให้ความรักของผู้อื่นยิ่งลึกซึ้งหรือเจ้าคะ” ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ เหตุใดจึงต้องพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนั้น“เห้อ นางหนูข้าจะบอกเจ้า ไม่ใช่ว่าข้าลิขิตให้เจ้าเป็นตัวร้าย ทุกทางเลือกในชีวิตของเจ้าเป็นเจ้าที่เลือกมันด้วยตนเอง ข้าเพียงแค่ลิขิตเหตุการณ์บางเหตุการณ์ ชะตาของเจ้าส่วนหนึ่งมาจากการเลือกของเจ้า”“ท่านหมายความว่า...”“ใช่แล้วนางหนู เจ้าเป็นนางร้ายด้วยตัวของเจ้าเอง”“แต่ว่าที่พวกท่านเอ่ยเมื่อครู่ว่าโชคชะตาของข้าถูกกำหนดให้ผิดหวังเล่า”“โชคชะตาเพียงนำพาโชคหรือเคราะห์เข้าสู่ชีวิตเจ้า แต่หาใช่ทั้งหมด”“เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ ข้าจึงต้องมาพบเจอเรื่องราวเช่นนี้”“เจ้าอย่าได้โทษโชคชะตา ส่วนหนึ่งที่ชีวิตเจ้าเป็นเช่นนั้นในชาตินี้นั่นเพราะเจ้าเลือกผิดตั้งแต่ต้น“เพราะข้ารักเขาหรือเจ้าคะ ความรักของข้าหรือที่ผิด”“ไม่เพียงแต่ไม่รู้ว่าตนเดินทางผิด เจ้ายังคงเดินต่อไป แทนที่จะเลือกหนทางใหม่อย
Read more
แผนการที่ผิดพลาด 1
ร่างกายบอบบางที่ไม่เคยพบเจอกับความเย็นจัดทำให้หลี่ซูซินเป็นไข้ตัวร้อนทั้งยังแต่รู้สึกหนาวไปจนถึงกระดูก ส่งผลให้ภายในจวนตระกูลหลี่ตกอยู่ในความตึงเครียดอีกครั้ง แม้ว่าหมอจะมาตรวจดูอาการให้ในยามเช้าตรู่วันนั้น“ร่างกายตกน้ำนานเกินไป หลังจากนี้พักผ่อนและกินยาตามเทียบที่ข้าจัด ในเจ็ดวันหลังจากนี้อย่าได้ออกจากเรือนให้ร่างกายเจอลม และหลีกเลี่ยงไม่ให้พบเจอความเย็นจัดในช่วงหนึ่งปี”“ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ”หมอหวังแปลกใจไม่น้อยที่คุณหนูตระกูลหลี่ผู้นี้เอ่ยขอบคุณตน เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำขอบคุณจากหญิงสาวหลังจากที่เขาเป็นหมอประจำตระกูลหลี่มา“อีกสามวันข้าจะมาตรวจอาการใหม่อีกครั้ง”หลังจากหมอหลี่กลับไปหลี่ซูซินก็นอนนิ่งเพราะพิษไข้ นี่คือผลลัพธ์จากความโง่งมของตนสินะ ผลตอบแทนนี้ช่างเจ็บปวดเสียจริง“ซินซินของย่าช่างน่าสงสารนัก บ่าวรับใช้ของเจ้าบอกว่าเจ้าตกน้ำเพราะลื่นล้มจริงหรือ”“เจ้าค่ะท่านย่า” หลี่ซูซินมิกล้าเอ่ยตอบตามความจริงว่านางตั้งใจกระโดดลงน้ำไปด้วยตนเอง“มิได้มีผู้ใดผลักเจ้าแน่หรือ”“โถ่ ท่านย่าจะมีผู้ใดกล้าผลักหลานเล่าเจ้าคะ”หลี่ซูซินมองท่านย่าใช้มือวัดไข้ให้ตนเองอย่างตื้นตัน ในจวนแห่
Read more
แผนการที่ผิดพลาด 2
พระชายาชินอ๋องเอ่ยกับนางด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป นั่นเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงความสูญเสีย แม้ว่าจะไม่อยากหมั้นหมายกับหยางเฟยหลงแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่านางชื่นชอบพระชายาผู้นี้นัก นางกำพร้ามารดาไปตั้งแต่แบเบาะชื่นชอบความอบอุ่นที่สัมผัสได้“เช่นนั้นคุณหนูก็จะไม่หาหนทางถอนหมั้นอีก ไม่ตามติดแม่ทัพเฉิน อุ๊บ” เสี่ยวเม่ยรีบเอามืออุดปากเมื่อเห็นสายตาเขียวปั๊ดเอาเรื่องของคุณหนูของตน“แววตาระริกดีใจของเจ้านั่นมันอะไรกัน ฮึ ข้าไม่สนใจเขาแล้ว จากนี้ไปพวกเราไม่พูดถึงเรื่องราวที่ข้องเกี่ยวกับเขาอีก” แม้ว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยเรื่องจริง แต่นางยังคงรู้สึกอับอายในการกระทำไร้ยางอายของตนนัก“คุณหนูหักใจได้หรือเจ้าคะ”“เขาไม่รัก ข้าก็มิควรฝืน ผู้อื่นไม่รักข้า แต่ข้ายังคงยัดเยียดตัวเองเข้าไป เจ้าคิดว่าชีวิตข้าหลังจากนั้นจะพบเจอความสุขหรือ”“...”“ข้าไม่อยากทำเรื่องโง่งมอีกแล้ว”“ใครว่าคุณหนูของบ่าวกันเจ้าคะ”“อยู่ดี ๆ ก็เกิดคิดขึ้นมาได้น่ะ” แม้ว่าหลี่ซูซินอยากบอกความจริงความสาวใช้ที่ภักดี แต่เรื่องย้อนกลับมาเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบาย“คุณหนูของบ่าวล้วนเพียบพร้อมไปเสียทุกด้าน เขาไม่ชอบท่าน ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ชื่นชอบเจ้าค
Read more
6
“ว่าแต่มีผู้ใดมาเยี่ยมข้าบ้างหรือไม่” “นายท่านกับฮูหยินใหญ่มาต้นยามเหม่า[1] แต่ยามนั้นคุณหนูหลับอยู่บอกว่าให้คุณหนูพักรักษาตัวให้ดี”“อย่างนั้นหรือ” “คุณหนูอย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ นายท่านเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะเจ้าคะ เพียงแต่นายท่านต้องเข้าวัง”“หมดแล้วหรือ”“เอ่อส่วนคุณหนูกับคุณชายในจวน ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่ามีคำสั่งห้ามมิให้พวกเขาก้าวเหยียบเข้ามายังเรือนแห่งนี้”คำพูดที่สาวใช้เอ่ยมากระทบใจหลี่ซูซินอย่างแรง ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวแทบจะเรียกได้ว่าไม่ถูกกัน เป็นเพราะว่าสูญเสียมารดาที่แท้จริงไปตั้งแต่แบเบาะ บิดาจึงยกฮูหยินรองขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ย้อนคิดถึงต้นเหตุที่ตนเองไม่สนิทใจกับครอบครัว คงเป็นเพราะนางเติบโตมาจากการเลี้ยงของแม่นมที่ติดตามมารดามาจากจวนเก่า นางถูกปลูกฝังมาให้เกลียดชังฮูหยินรองคนรักของบิดา นางเกลียดแม่เลี้ยง เกลียดบุตรสาว และบุตรชายของหญิงผู้นั้นเสียยิ่งกว่าบุตรอนุคนอื่นในจวนเสียอีกยิ่งคิดถึงความร้ายกาจที่ตนเองกลั่นแกล้งพวกเขาที่ผ่านมา ตั้งแต่เยาว์วัยนางแกล้งสองพี่น้องบุตรแม่เลี้ยงเสมอเมื่อมีโอกาส จะมีก็แต่ช่วงหลังที่นางเลิกสนใจพวกเขาไปสนใจชายหนุ่มอย่างเฉินอี้หาน
Read more
7
“มาแล้วหรือ”“พี่หญิงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”หลี่ซูซินมองเห็นแววตากระจ่างใสมองสำรวจร่างกายของตนของน้องสาว นางมิชินเลยสักนิดที่อีกฝ่ายทำตนเช่นนั้นกับนางมาเสมอ จะมาห่วงใยนางทั้งที่นางมิเคยทำตัวเป็นพี่สาวของอีกฝ่าย“ยังไม่ตายง่าย ๆ ข้ายังอยู่ขวางหูขวางตาพวกเจ้าไปอีกนาน ทำให้เจ้าต้องผิดหวังเสียแล้วกระมัง” แม้ว่าจะอยากพูดดีด้วยเพียงใด แต่จนใจที่ความเคยชินนี่ช่างน่ากลัวเสียจริง ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงวางอำนาจอย่างลืมตัว ส่งผลให้ใบหน้าหวานของหลี่ซูเจินสลดวูบลงทันใด “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นนะเจ้าคะ ข้าเพียงแค่เป็นห่วงท่านเท่านั้น น้ำในสระเย็นขนาดนั้นท่านยังกล้าโดดลงไป”“เจ้าหุบปากเสียซูเจิน ใครบอกเจ้ากันว่าข้ากระโดดลงไป เจ้าส่งคนมาติดตามข้าหรือ” ดวงตาของหลี่ซูซินเบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนจะตวาดเสียงดังลั่นออกไป หญิงสาวดีที่ไม่มีผู้อื่นในเรือนของนางอีก มิเช่นนั้นแผนการโง่งมของนางคงแพร่ไปทั่ว“ข้ามิได้บอกผู้ใดทั้งนั้น พี่หญิงไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้จะไม่แพร่ออกไปแน่นอนเจ้าค่ะ ข้ารู้เพียงผู้เดียวเท่านั้น”สาเหตุที่หลี่ซูเจินรู้เพราะนางจับตามองพี่สาวยามออกงานเลี้ยงอยู่เสมอในช่วงนี้ เพราะหลี่ซูซินไม่ส
Read more
8
และภายในยามเย็นวันนั้นเสนาบดีหลี่ผู้เป็นบิดาของหลี่ซูซินมาเยือนในเรือนแห่งนี้ หลี่ซูซินจำได้ว่าในชีวิตก่อนตนสั่งสาวใช้ไปบอกบิดาว่าไม่ต้องการพบเพราะโมโหที่แผนการที่วาดไว้ผิดพลาด และบิดามาเองก็มาเยี่ยมเยียนนางในวันที่สองของการล้มป่วยในชีวิตนี้หญิงสาวตั้งใจแล้วว่าจะฟื้นฟูความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว ในใจจึงเฝ้ารอคอยการมาถึงของบิดาไม่น้อยเมื่อใช้สายตาที่ปราศจากอคติย่อมมองเห็นถึงความเป็นจริง บิดาที่นางเคยคิดว่าทอดทิ้งตัวนางไปแล้ว มองแหงนหน้ามองบิดาที่กำลังใช้ฝ่ามือหนาลูบหัวนางอย่างอ่อนโยนนานเท่าใดแล้วที่นางผลักไสครอบครัวตนเอง แม้จะรู้สึกประหม่าไม่ชินกับความใกล้ชิดอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกอบอุ่นที่เข้ามาเกาะกุมในใจทำให้นางยอมนั่งนิ่งให้บิดาแสดงความห่วงใยต่อไปคำแรกที่บิดาเอ่ยคือไถ่ถามอาการอย่างห่วงใย เป็นถ้อยคำธรรมสามัญที่คนในครอบครัวพึงทำ แต่นางแทบจะไม่เคยได้ยินเพราะที่ผ่านมาเอาแต่ผลักไสไม่ยอมใกล้ชิดครอบครัว“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ยังไข้ขึ้นหรือไม่”“ท่านพ่อก็เป็นห่วงข้าเช่นกันหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านพ่อจะไม่ห่วงข้าเสียแล้ว”“เหลวไหลนัก ภายในหัวเจ้าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ซินซิน มีบิดาผู้ใดที่ไม่ห
Read more
9
“แต่ท่านพ่อก็มิได้รักข้าผู้เดียวนี่”“ซินซินพวกเขาก็เป็นลูกพ่อเช่นกัน เจ้าลองคิดกลับกันหากเป็นพ่อที่รักแต่พวกเขามิสนใจเจ้า เจ้ารู้สึกอย่างไร เจ้าไม่ต้องตอบพ่อเพียงลองคิดตามที่พ่อเอ่ยไป”“.....” ข้าก็คงเสียใจ“แล้วหากข้ารักเพียงแต่บุตรคนโตเช่นเจ้า แล้วบุตรคนอื่น ๆ เล่า พวกเขาต่างก็ต้องการความรัก ความเอาใจใส่ของบิดา เจ้าว่าข้าต้องทำเช่นไรในฐานะบิดา”“....” ควรรักให้เท่าเทียม หรือรักข้ามากกว่าก็ได้ข้าไม่ถือ“ข้าตอบได้ว่ามิได้รักเจ้าน้อยกว่าพวกเขาหรอก ต่อไปอย่าได้คิดว่าพ่อไม่รักเจ้าอีกเลย”“....”“ที่ผ่านมาอาจจะเป็นพ่อที่ใส่ใจเจ้าไม่มากพอจนทำให้เจ้าต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ อภัยให้พ่อได้หรือไม่ซินซิน” หลี่มู่ตงเองเขารู้สึกว่าปมในใจของบุตรสาวเกิดจากเขา เป็นความผิดในฐานะบิดาที่ใส่ใจบุตรไม่มากพอทั้งที่นางมีเขาเป็นบิดา มิได้สนิทกับฮูหยินคนใหม่ เขาควรใส่ใจความรู้สึกนางมากกว่านี้ดีที่วันนี้บุตรสาวคนโตดูเหมือนจะรู้ความขึ้น ใช้เหตุผลและยอมรับฟังเหตุผลของผู้อื่นส่วนหลี่ซูซินนั้นราวกับปลดผนึกในใจของตนเองออกไปได้ ใบหน้างามที่บัดนี้น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ปรากฏรอยยิ้มยินดีออกมา ก่อนจะโผเข้ากอดบิดาอย่างที
Read more
10
ช่วงเวลาที่หลี่ซูซินพักรักษาฟื้นฟูร่างกาย รวมถึงได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวไปด้วย จากเดิมที่หลี่ซูซินปฏิเสธที่จะไม่เข้าร่วมมื้ออาหารเย็นของครอบครัวมาตลอดจนมิมีผู้ใดมาเอ่ยชวนแล้วกลับกลายเป็นหลังจากที่นางหายไข้ และได้รับอนุญาตให้ออกนอกเรือนได้ มีสาวใช้มาถามว่านางจะรับมื้อเย็นที่เรือนใหญ่หรือไม่หลี่ซูซินมิได้ตอบปฏิเสธไปเช่นเคย หญิงสาวลองเปิดใจก้าวข้ามความกลัวในใจ เพราะเคยเห็นภาพครอบครัวสุขสันต์แล้วรู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นคนนอก ทั้งที่คนในครอบครัวต่างปฏิบัติต่อนางอย่างดีเพียงแต่นางปล่อยให้อคติบดบังสายตา มองเห็นเพียงบิดาเอาใจใส่บุตรคนอื่นและละเลยตัวนาง จนนางเริ่มต่อต้าน ไม่อยากพบเจอกันในยามกินข้าว จึงใช้ข้ออ้างต่าง ๆ เพื่อเลี่ยงไปแม้ในครั้งแรกจะทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แต่เมื่อลองเปิดใจ ลองก้าวข้ามผ่านความกลัว นางกลับพบว่าสิ่งที่รอนางอยู่นั้นล้วนเติมเต็มดวงใจที่ว่างเปล่าของตนเรียกได้ว่าหลี่ซูซินใช้ชีวิตใหม่ในครั้งนี้อย่างมีความสุขเมื่อมีความสุข ไม่นานย่อมมีเรื่องน่ารำคาญผ่านเข้ามาในชีวิตที่มีความสุขเกินไปของหญิงสาวเฉกเช่นวันนี้ที่หลี่ซูซินออกมาเที่ยวนอกจวนโดยมาพร้อมกับหลี่ซูเจินน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status