ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้

หลี่ซูซินนึกย้อนไปยังความผิดพลาดในชาติก่อนของตนเองนั้นคงเริ่มต้นจากความดื้อรั้นของตัวนางเอง“หากท่านกล้ารับหญิงผู้นี้เข้ามาในจวน” หลี่ซูซินเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความคับข้องใจปนความผิดหวัง เมื่อสายตามองเห็นมือใหญ่ของบุรุษที่นางหลงรักกอบกุมมือเล็กของสตรีนางนั้นไว้ราวกับประกาศในนางได้รู้ว่าไม่ว่านางคิดเช่นไรก็จะไม่สามารถขัดความต้องการของเขาได้“ได้เฉินอี้หาน หากเจ้ามั่นใจว่าสตรีนางนี้จะอยู่รอดปลอดภัย”“หลี่ซูซินเจ้าไม่มีสิทธิ์มาข่มขู่ข้า หากนางเป็นอะไรแม้เพียงนิดเจ้าเองก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีมีสุข” แม่ทัพหนุ่มที่ได้ยินถ้อยคำข่มขู่ เขาเองก็หาใช่ลูกพลับนิ่มที่จะให้สตรีนางนี้บีบเล่น “ข้าเป็นภรรยาท่าน ข้ามีสิทธิ์ทุกประการ ท่านจะรับหญิงใดต้องผ่านความเห็นชอบจากข้า หญิงนางนี้คู่ควรหรือ ฐานะนางแม้เป็นอนุภรรยายังไม่คู่ควร แล้วท่านจะรับนางมาเป็นภรรยาเทียบเท่าภรรยาเอกเช่นข้า”“หึ หลี่ซูซินเจ้าคิดว่าตนเองเป็นภรรยาข้าหรือ ตั้งแต่ต้นล้วนเป็นเจ้าที่เล่นเล่ห์กล ข้าหาได้อยากแต่งกับเจ้าไม่ ในสายตาข้าเจ้าเป็นเพียงหญิงร้ายกาจที่จ้องแต่ทำลายความสุขของผู้อื่นเท่านั้น” “ท่าน!!!” เมื่อได้ยินถ้อยคำที่

ร่างกายบอบบางที่ไม่เคยพบเจอกับความเย็นจัดทำให้หลี่ซูซินเป็นไข้ตัวร้อนทั้งยังแต่รู้สึกหนาวไปจนถึงกระดูก ส่งผลให้ภายในจวนตระกูลหลี่ตกอยู่ในความตึงเครียดอีกครั้ง แม้ว่าหมอจะมาตรวจดูอาการให้ในยามเช้าตรู่วันนั้น“ร่างกายตกน้ำนานเกินไป หลังจากนี้พักผ่อนและกินยาตามเทียบที่ข้าจัด ในเจ็ดวันหลังจากนี้อย่าได้ออกจากเรือนให้ร่างกายเจอลม และหลีกเลี่ยงไม่ให้พบเจอความเย็นจัดในช่วงหนึ่งปี”“ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ”หมอหวังแปลกใจไม่น้อยที่คุณหนูตระกูลหลี่ผู้นี้เอ่ยขอบคุณตน เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำขอบคุณจากหญิงสาวหลังจากที่เขาเป็นหมอประจำตระกูลหลี่มา“อีกสามวันข้าจะมาตรวจอาการใหม่อีกครั้ง”หลังจากหมอหลี่กลับไปหลี่ซูซินก็นอนนิ่งเพราะพิษไข้ นี่คือผลลัพธ์จากความโง่งมของตนสินะ ผลตอบแทนนี้ช่างเจ็บปวดเสียจริง“ซินซินของย่าช่างน่าสงสารนัก บ่าวรับใช้ของเจ้าบอกว่าเจ้าตกน้ำเพราะลื่นล้มจริงหรือ”“เจ้าค่ะท่านย่า” หลี่ซูซินมิกล้าเอ่ยตอบตามความจริงว่านางตั้งใจกระโดดลงน้ำไปด้วยตนเอง“มิได้มีผู้ใดผลักเจ้าแน่หรือ”“โถ่ ท่านย่าจะมีผู้ใดกล้าผลักหลานเล่าเจ้าคะ”หลี่ซูซินมองท่านย่าใช้มือวัดไข้ให้ตนเองอย่างตื้นตัน ในจวนแห่

“ว่าแต่มีผู้ใดมาเยี่ยมข้าบ้างหรือไม่” “นายท่านกับฮูหยินใหญ่มาต้นยามเหม่า[1] แต่ยามนั้นคุณหนูหลับอยู่บอกว่าให้คุณหนูพักรักษาตัวให้ดี”“อย่างนั้นหรือ” “คุณหนูอย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ นายท่านเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะเจ้าคะ เพียงแต่นายท่านต้องเข้าวัง”“หมดแล้วหรือ”“เอ่อส่วนคุณหนูกับคุณชายในจวน ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่ามีคำสั่งห้ามมิให้พวกเขาก้าวเหยียบเข้ามายังเรือนแห่งนี้”คำพูดที่สาวใช้เอ่ยมากระทบใจหลี่ซูซินอย่างแรง ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวแทบจะเรียกได้ว่าไม่ถูกกัน เป็นเพราะว่าสูญเสียมารดาที่แท้จริงไปตั้งแต่แบเบาะ บิดาจึงยกฮูหยินรองขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ย้อนคิดถึงต้นเหตุที่ตนเองไม่สนิทใจกับครอบครัว คงเป็นเพราะนางเติบโตมาจากการเลี้ยงของแม่นมที่ติดตามมารดามาจากจวนเก่า นางถูกปลูกฝังมาให้เกลียดชังฮูหยินรองคนรักของบิดา นางเกลียดแม่เลี้ยง เกลียดบุตรสาว และบุตรชายของหญิงผู้นั้นเสียยิ่งกว่าบุตรอนุคนอื่นในจวนเสียอีกยิ่งคิดถึงความร้ายกาจที่ตนเองกลั่นแกล้งพวกเขาที่ผ่านมา ตั้งแต่เยาว์วัยนางแกล้งสองพี่น้องบุตรแม่เลี้ยงเสมอเมื่อมีโอกาส จะมีก็แต่ช่วงหลังที่นางเลิกสนใจพวกเขาไปสนใจชายหนุ่มอย่างเฉินอี้หาน

และภายในยามเย็นวันนั้นเสนาบดีหลี่ผู้เป็นบิดาของหลี่ซูซินมาเยือนในเรือนแห่งนี้ หลี่ซูซินจำได้ว่าในชีวิตก่อนตนสั่งสาวใช้ไปบอกบิดาว่าไม่ต้องการพบเพราะโมโหที่แผนการที่วาดไว้ผิดพลาด และบิดามาเองก็มาเยี่ยมเยียนนางในวันที่สองของการล้มป่วยในชีวิตนี้หญิงสาวตั้งใจแล้วว่าจะฟื้นฟูความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว ในใจจึงเฝ้ารอคอยการมาถึงของบิดาไม่น้อยเมื่อใช้สายตาที่ปราศจากอคติย่อมมองเห็นถึงความเป็นจริง บิดาที่นางเคยคิดว่าทอดทิ้งตัวนางไปแล้ว มองแหงนหน้ามองบิดาที่กำลังใช้ฝ่ามือหนาลูบหัวนางอย่างอ่อนโยนนานเท่าใดแล้วที่นางผลักไสครอบครัวตนเอง แม้จะรู้สึกประหม่าไม่ชินกับความใกล้ชิดอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกอบอุ่นที่เข้ามาเกาะกุมในใจทำให้นางยอมนั่งนิ่งให้บิดาแสดงความห่วงใยต่อไปคำแรกที่บิดาเอ่ยคือไถ่ถามอาการอย่างห่วงใย เป็นถ้อยคำธรรมสามัญที่คนในครอบครัวพึงทำ แต่นางแทบจะไม่เคยได้ยินเพราะที่ผ่านมาเอาแต่ผลักไสไม่ยอมใกล้ชิดครอบครัว“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ยังไข้ขึ้นหรือไม่”“ท่านพ่อก็เป็นห่วงข้าเช่นกันหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านพ่อจะไม่ห่วงข้าเสียแล้ว”“เหลวไหลนัก ภายในหัวเจ้าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ซินซิน มีบิดาผู้ใดที่ไม่ห

ช่วงเวลาที่หลี่ซูซินพักรักษาฟื้นฟูร่างกาย รวมถึงได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวไปด้วย จากเดิมที่หลี่ซูซินปฏิเสธที่จะไม่เข้าร่วมมื้ออาหารเย็นของครอบครัวมาตลอดจนมิมีผู้ใดมาเอ่ยชวนแล้วกลับกลายเป็นหลังจากที่นางหายไข้ และได้รับอนุญาตให้ออกนอกเรือนได้ มีสาวใช้มาถามว่านางจะรับมื้อเย็นที่เรือนใหญ่หรือไม่หลี่ซูซินมิได้ตอบปฏิเสธไปเช่นเคย หญิงสาวลองเปิดใจก้าวข้ามความกลัวในใจ เพราะเคยเห็นภาพครอบครัวสุขสันต์แล้วรู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นคนนอก ทั้งที่คนในครอบครัวต่างปฏิบัติต่อนางอย่างดีเพียงแต่นางปล่อยให้อคติบดบังสายตา มองเห็นเพียงบิดาเอาใจใส่บุตรคนอื่นและละเลยตัวนาง จนนางเริ่มต่อต้าน ไม่อยากพบเจอกันในยามกินข้าว จึงใช้ข้ออ้างต่าง ๆ เพื่อเลี่ยงไปแม้ในครั้งแรกจะทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แต่เมื่อลองเปิดใจ ลองก้าวข้ามผ่านความกลัว นางกลับพบว่าสิ่งที่รอนางอยู่นั้นล้วนเติมเต็มดวงใจที่ว่างเปล่าของตนเรียกได้ว่าหลี่ซูซินใช้ชีวิตใหม่ในครั้งนี้อย่างมีความสุขเมื่อมีความสุข ไม่นานย่อมมีเรื่องน่ารำคาญผ่านเข้ามาในชีวิตที่มีความสุขเกินไปของหญิงสาวเฉกเช่นวันนี้ที่หลี่ซูซินออกมาเที่ยวนอกจวนโดยมาพร้อมกับหลี่ซูเจินน