ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้

แค่ก  แค่ก แค่ก

หญิงสาวสำลักน้ำเนื่องจากตกลงไปในสระน้ำ โดยรอบมีผู้คนมากมายจับจ้องมาที่ร่างบอบบางที่ซึ่งบัดนี้มีเสื้อคลุมตัวหนาของบุรุษผู้ลงไปช่วยนางห่อหุ้มร่างกายไว้

หลี่ซูซินยังคงมึนงงอยู่กับสถานการณ์ตรงหน้าจึงมิได้พูดสิ่งใด นางมองไปรอบตัว ไฉนผู้ที่ช่วยเหลือนางกลับเป็นบุรุษผู้นี้เล่า ในขณะที่กำลังขบคิดก็ได้ยินเสียงเอ่ยอย่างอดกลั้นของบุรุษที่ลดตัวลงไปเพื่อช่วยเหลือนาง

“ในเมื่อรู้สึกตัวแล้ว ก็ลุกขึ้นได้แล้ว”

หลี่ซูซินมองใบหน้าที่เผยให้เห็นความเย็นชาอยู่เป็นนิจขณะที่เอ่ยกับนาง คนผู้นี้คือคู่หมั้นของนาง หยางเฟยหลง

เมื่อกวาดสายตามองไปโดยรอบพบว่าผู้ที่ทำให้นางคิดแผนการตกน้ำช่วยสาวงาม นางถึงกับลงทุนกระโดดน้ำ แม้จะว่ายน้ำไม่เป็นก็ตาม นางเดิมพันว่าอย่างไรเขาคงจะช่วยเหลือนางแน่ นางช่างใจกล้าไม่ประมาณตนเองเอาเสียเลย

ทว่านางคาดเดาจิตใจผู้อื่นผิดไป  เขามิได้ชายตาแลมองมาที่นางเลยสักนิด สายตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวนางหนึ่ง ทำให้ภายในใจของหลี่ซูซินราวกับถูกแผดเผา

ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดสิ่งใดอีก หลี่ซูซินกัดฟันเอ่ยตอบเขาไปทันที

“รบกวนซื่อจื่อต้องมาช่วยเหลือข้าแล้ว” น้ำเสียงอ่อนแรงถูกส่งออกมาก่อนจะพยายามผละออกจากอ้อมแขนแกร่งของอีกฝ่าย

นางเป็นภาระอีกฝ่ายสินะ..

หนาวนัก หนาวเสียจนปวดไปถึงกระดูก ข้าคิดสิ่งใดกันนะก่อนหน้านี้จึงกระโดดลงน้ำอย่างไม่ลังเลเพียงเพื่ออยากให้เขารับผิดชอบหากแตะต้องตัวนาง

ร่างบางหนาวสั่นแม้จะมีเสื้อคลุมตัวหนาห่อหุ้ม หญิงสาวมองใบหน้าที่คงความเย็นชาอยู่เป็นนิจก่อนจะพยายามผละออกจากอ้อมแขนแกร่งของอีกฝ่ายไม่ทันที่จะทำสำเร็จสติกลับพร่าเลือนไปเสียก่อน โดยที่มีร่างสูงใหญ่คอยรับ ยามหญิงสาวหมดสติ ก่อนจะโอบอุ้มนางออกไป

โดยที่นัยน์ตาที่เคยนิ่งสงบปรากฏร่องรอยโทสะขึ้นมาชั่วขณะ

ข่าวคราวการพลัดตกน้ำของหลี่ซูซิน บุตรีคนโตของเสนาบดีการคลังมิได้ตกอยู่ในหัวข้อที่ผู้คนนำไปพูดกันอย่างสนุกปาก มีเพียงข่าวเยินยอคู่หมั้นหนุ่มอย่างหยางเฟยหลงที่เป็นบุรุษช่วยสาวงาม

เฮือก!!!

หญิงสาวสะดุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจถี่เนื่องจากตื่นตระหนกตกใจตื่นจากนิทรา หยาดน้ำตาไหลรินตั้งแต่ยามหลับ และยังคงหลั่งไหลไม่หยุดแม้เมื่อตื่นขึ้น

เนื่องจากหญิงสาวยังคงตกอยู่ในภวังค์ความคิด หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นหญิงงามอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวงบัดนี้ ใบหน้างามปรากฏรอยยิ้มพร้อมกับน้ำตาที่ยังไหลเปรอะใบหน้าอย่างไม่ขาดสาย  

“ข้ากลับมาจริง ๆ น่ะหรือ” น้ำเสียงแหบแห้งกล่าวกับตัวเองอย่างอดกลั้นไม่ได้

เป็นเรื่องน่ายินดีนัก ดีจริง ๆ

“คุณหนูท่านฟื้นแล้ว รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”สาวใช้ตัวน้อยเมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจึงรีบสาวเท้าเข้าไปยังนายของตนที่ได้รับความเย็นจากการตกลงไปในสระ

“เสี่ยวเม่ยข้าไม่เป็นไร เจ้าออกไปก่อน ขอข้าอยู่ตามลำพังห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามา” หญิงสาวเอ่ยบอกสาวใช้ให้วางใจ อาการของนางที่สลบไปก็เพียงแค่ตกใจและร่างกายได้รับความเย็นมากเกินไป

แม้จะเป็นยามวิกาลที่หญิงสาวรู้ว่าคงมิมีผู้ใดมาเยี่ยมเยือนนอกจากบ่าวตัวน้อย แต่ยามนี้หญิงสาวจิตใจว้าวุ่นเกินกว่าที่จะอยากพบเจอผู้ใดทั้งสิ้น

นางต้องการใช้เวลาอยู่กับตนเองทบทวนความจำต่าง ๆ

หลี่ซูซินสะบัดหัวไล่ความมึนงง เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่หญิงสาวเคยเผชิญพบเจอมาด้วยตนเอง สิ่งที่ไล่ตามไขว่คว้านั้นผลตอบแทนกลับมิใช่ความรัก แต่เป็นความผิดหวัง ความเสียใจ ความสูญเสีย

เมื่อเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดและทดสอบว่าตนเองในยามนี้มีชีวิตอยู่จริง ๆ มิได้ล่องลอยหรือคิดไปเอง

เป็นความฝันที่ยาวนานเหลือเกิน

นางกลับมาแล้ว

กลับมาเพื่อเลือกทางเดินชีวิตใหม่...