Todos os capítulos de รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร: Capítulo 11 - Capítulo 20

  น้ำเสียงมืออาชีพของเธอทำให้เขาเผลอยิ้มมุมปากนิดๆ ไม่ว่าเรื่องส่วนตัวจะเป็นยังไงจะมีปัญหาแค่ไหน เธอก็ยังเป็น “เลขาคนเก่ง” ของเขาอยู่ดี ชายหนุ่มรู้ว่าล‍ลิ‍นาแยกแยะเรื่องส่วนตัวและงานได้ดีมาตลอด ดีจนเขาเคยอยากเป็นมืออาชีพให้ได้ครึ่งแบบที่เธอเป็นมาวัชร์ตั้งใจจะรอให้เธอคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วจะเข้าไปหา แต่เสียงเรียกจากด้านหลังก็ดังขึ้นเสียก่อน  “คุณรุจครับ เดี๋ยวตอนบ่ายรบกวนดูไลน์การผลิตใหม่กับฝ่ายผมหน่อยนะครับ พอดี QC เจออะไรแปลกๆ ที่เครื่องผสม”  คนเรียกเป็นหัวหน้าฝ่ายควบคุมคุณภาพที่เดินตามออกมาจากห้องประชุมพร้อมเอกสารในมือ มาวัชร์ลังเลเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปทางเขา  “ได้ครับ เดี๋ยวผมลงไป” เขาหันกลับมาทางเดิมอีกครั้ง แต่ล‍ลิ‍นาวางสายพอดีเธอถูกเรียกจากฝ่ายบัญชีให้เซ็นเอกสาร จึงเดินเลี่ยงไปอีกทางโดยไม่ได้เห็นว่าเขายืนมองอยู่  โอกาสที่จะได้คุยกัน… หายไปอีกครั้ง    เย็นวันนั้น ล‍ลิ‍นากลับถึงคอนโดเร็วผิดปกติ เธอรู้สึกหมดแรงอย่างประหลาด ทั้งที่วันนี้ไม่มีงานประชุมหนักเหมือนบางวันด้วยซ้ำ เธอทิ้งตัวลงบนโซฟา ถอดรองเท้าคัทชูออก เหยียดขาแล้วลูบหน้าท้องแผ่วๆ  “เก่งมากนะ ที่อยู่กับแม

ล‍ลิ‍นาเดินออกจากห้องตรวจเหมือนคนที่เหนื่อยอย่างหนัก ค่ารถ ค่าแพ็กเกจตรวจ ค่าอัลตราซาวนด์ ไม่ใช่ปัญหา แต่คำว่าเราจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ต่อไปดี มันคือคำถามที่ยากจะตอบได้แต่ถึงจะยังไม่ได้คำตอบ แต่เธอก็นั่งรอยาบำรุงที่หน้าห้องการเงินและห้องยา ด้วยความคิดที่ว่ามีเผื่อต้องใช้ดีกว่าจะไม่มีอะไรเลยเพราะว่าจุดนี้ใช้เวลานานเป็นพิเศษ ล‍ลิ‍นาเพิ่งนึกได้ว่าเธอยังไม่ได้กินมื้อเที่ยง ทันใดนั้นเธอยกมือลูบท้องทันที‘แม่ขอโทษนะลูก หนูหิวใช่ไหม’ หญิงสาวนึกขอโทษลูกในใจ ก่อนจะลุกไปยังร้านค้าใกล้ๆ ที่มีอาหารว่างรองท้องให้เลือกอยู่พอสมควรล‍ลิ‍นาหยิบแซนด์วิชมินิทูน่าและแฮมชีสมาอย่างละกล่อง นมหนึ่งกล่องพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งขวด พอจ่ายเงินและกลับมานั่งที่เดิมเธอดูของที่ซื้อมาแล้วนึกขำในใจว่าถ้าเป็นปกติเธอคงซื้อแค่กล่องเดียว ปกติอาจจะกินไม่หมดกล่องด้วยซ้ำ‘ซื้อตอนหิวสินะ’ หญิงสาวคิดพลางเปิดกล่องแซนด์วิชและหยิบเข้าปาก มองไปรอบๆ คนไข้หลายคนก็ทำเช่นเดียวกันอาจจะเพราะว่าเดี๋ยวนี้แม้จะเป็นโรงพยาบาลเอกชน แต่ตอนรอจ่ายเงินและรับยาก็นานขึ้นเช่นกันเผลอแป๊บเดียวแซนด์วิชก็หมดสองกล่องแบบไม่รู้ตัว ล‍ลิ‍นามองกล

ผู้เข้าประชุมทุกฝ่ายพอใจกับทิศทางธุรกิจของปีนี้ มัทรีลุกขึ้นเก็บแฟ้ม วันวิสาข์ช่วยมารดาจัดของ ล‍ลิ‍นายืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมจะช่วย แต่ทั้งสองกลับเดินมาหาเธอตรงๆ  “น้องลิล” มัทรีเอ่ยเรียกด้วยเสียงอ่อนโยน “ว่างวันไหนบ้างลูก”  “คะท่าน” เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ  วันวิสาข์เป็นคนอธิบาย “แม่หมายถึง ถ้าวันไหนว่างให้มาเที่ยวบ้านเราบ้างน่ะค่ะ มาได้ทุกวันอาทิตย์เลยนะ น้องจะมากับรุจหรือมาคนเดียวแล้วให้มันไปรับก็ได้”  “ใช่จ้ะ แม่จะทำกับข้าวไว้หลายอย่างเลย พอดีหลานๆ ก็มากันเรื่อยๆ บ้านจะได้ไม่เหงา หนูมาเถอะนะ แม่อยากคุยด้วยตั้งหลายเรื่อง” มัทรีย้ำ  คำว่า ‘บ้าน’ จากปากมารดาของมาวัชร์ ทำให้ลำคอของล‍ลิ‍นาแห้งผากไปชั่วขณะ  บ้านนั้น…บ้านที่เธอเคยคิดแค่เพียงว่าจะเข้าไปยืนตรงไหนของภาพครอบครัวนั้นได้บ้าง หรือจริงๆ แล้วไม่มีที่สำหรับเธอเลย  เธอฝืนยิ้มบางๆ อย่างสุภาพที่สุด “ขอบคุณมากนะคะ คุณท่าน…เอ่อคุณมัทรี”  “เรียกแม่ก็ได้ลูก ถ้าหนูไม่ขัดข้อง”  หัวใจเธอสะดุดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เจ็บนุ่มๆ จนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง  “ค่ะ… งั้นเดี๋ยวลิลขอเช็กตารางงานก่อนนะคะ ถ้ามีวันไหนว่าง ลิลจะขออนุญาตไปค่ะ”  วันวิสาข์แตะต้น

หลังจากนั้นชีวิตการทำงานของเธอดูยุ่งมากขึ้นโดยมีนัยยะสำคัญ โดยที่เธอต้องเคลียร์งานที่ทำไว้ให้จบก่อนหมดเวลาทำงานที่นี่ และต้องสอนงานให้ผู้ช่วยเพื่อรอเลขานุการคนใหม่มาทำงานต่อจากเธอ ในส่วนมาวัชร์เธอไม่ได้คุยกับเขาอีกเลยทั้งที่บริษัทหรือที่คอนโด ราวกับว่าการคบหากันก่อนหน้านี้เกือบปี การไปมาหาสู่กันทุกวันหยุดนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเลยสักครั้ง เรื่องนี้ทำให้หลายครั้งที่เธอเห็นเขาแต่ไกล ล‍ลิ‍นาจะเปลี่ยนเส้นทางหรือทำทีว่ากำลังคุยโทรศัพท์ เพียงเพื่อไม่ต้องสบตาและทักทายกันสัปดาห์แรกผ่านไปแบบนั้น เงียบ เหนื่อย และหน่วงในอกจนถึงวันศุกร์ พอภัทรเรียกเธอไปที่ห้องทำงาน โต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยเอกสารการประชุมและกาแฟที่เย็นสนิทไปตั้งแต่ไม่รู้เมื่อไหร่“คุณลิลว่างไหมครับ ขอเวลาคุยด้วยสักสิบนาที” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเดินเข้าไป “ได้ค่ะบอส”พอภัทรวางปากกาลงก่อนมองเธอตรงๆ หญิงสาวตรงหน้ามองเผินเหมือนว่าไม่มีอะไร หากแต่ในแววตาเธอแห้งแล้งเหมือนคนที่กำลังเดินผ่านความทุกข์แสนสาหัสสายตาแบบนั้นทำให้ล‍ลิ‍นาต้องกะพริบตาถี่ๆ เหมือนกลัวว่าเขาจะอ่านใจเธอได้“เรื่องลาออกที่คุณแจ้งผมวันก่อน วัน

คำถามนั้นไม่ได้เจาะจงหมายถึงงาน ไม่ได้หมายถึงการลาออก แต่หมายถึงทุกอย่างล‍ลิ‍นาพยายามยิ้มให้สดใสที่สุดเท่าที่เธอเคยยิ้มได้ในช่วงเดือนที่ผ่านมา “ลิลโอเคค่ะบอส… ลิลจะโอเคให้ได้”พอภัทรไม่ได้ถามอะไรอีก เขารู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภทที่ถ้าไม่พร้อมบอก เธอก็จะไม่บอกและเขาก็เคารพในการตัดสินใจของเธอหลังจากล่ำลากันแล้ว เธอเดินลงลิฟต์ ก้าวออกจากตึกโชติภิวรรธเป็นครั้งสุดท้ายลมเย็นจากทางเข้าอาคารพัดใส่เธอ ร่างกายผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เหมือนหินหนักก้อนหนึ่งถูกยกออกจากอกเมื่อกลับถึงคอนโด คืนนั้นเธอเข้านอนด้วยใจที่หนักอึ้ง รุ่งเช้าเธอตื่นตามเวลาปกติเหมือนในวันทำงาน เพื่อไม่ให้ตัวเองว่างจนคิดมากเกินไป เธอเปิดคอมเริ่มหางานจ็อบเล็กๆ ทำ ไม่ได้กังวลเรื่องรายรับเพราะมีเก็บมากพอสมควร แต่แค่ไม่อยากว่างจนฟุ้งซ่านเท่านั้นไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น เธอได้รับข้อความจากลูกค้าเก่าบริษัทสตาร์ตอัปสัตว์เลี้ยงที่เคยขอให้เธอช่วยดูแปลนบรรจุภัณฑ์“คุณลิลรับงานคอนซัลต์ไหมครับ? ต้องการปรับกลยุทธ์ตลาดอินโดฯ นิดหน่อย”เธอยิ้มกับตัวเองและรีบตอบ “สวัสดีค่ะ รับค่ะ ส่งรายละเอียดมาได้เลยนะคะ”เธอเริ่มทำงานทันทีและมันช่วยใ