Todos os capítulos de รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร: Capítulo 51 - Capítulo 60

“นี่หนิงก็ว่าจะดูพวกของเล่น หรือสมุดภาพเล่มใหม่ๆ เอาไว้ตอนขึ้นเครื่องนะคะ ให้นาเนียร์ดู ลูกจะได้ไม่ร้องงอแงรบกวนคนอื่น” เป็นการพาลูกเดินทางโดยเครื่องบินครั้งแรก นีนนาราจึงค่อนข้างระวังเพราะเธอยังไม่รู้ว่าลูกสาวจะแผลงฤทธิ์แค่ไหน “ดีค่ะ แต่ลิลว่าปกตินาเนียร์ไม่ดื้อนะ อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ค่ะ” ล‍ลิ‍นาปลอบใจเมื่อดูเสื้อผ้ากันพอแล้ว พวกเธอตรงไปที่แผนกซูเปอร์มาเก็ตเพื่อซื้อของเข้าบ้าน“คุณลิลซื้อได้เยอะๆ เลยนะคะ หนิงช่วยขน” นีนนารารีบบอกเพราะเธอสังเกตว่าล‍ลิ‍นามักจะซื้อของทีละไม่มาก “ขอบคุณค่ะ ช่วงนี้ทำอะไรกินเองบ่อย ลิลสั่งดิลิเวอรีในแอปบ่อยค่ะ ของไม่ค่อยขาดยกเว้นที่อยากมาเลือกเองจริงๆ” “ลิล พี่ลิลใช่ไหมคะ” เสียงผู้หญิงทักจากด้านหลังทำให้หญิงสาวหันไปมอง แล้วก็ตกใจเมื่อเห็นอดีตเพื่อนร่วมงานมากันเป็นกลุ่ม“อ้าว ฟาง แก้ว มะลิมาซื้อของกันเหรอ” เธอถามด้วยสีหน้าปกติ“ค่ะ มาซื้อของจัดกระเช้าให้แขกค่ะ งานด่วนเลยมากันเอง” หนึ่งในนั้นตอบ พวกเธอมองที่ท้องของล‍ลิ‍นาที่เห็นได้ชัดเจนว่าตั้งครรภ์ และเมื่อความอยากรู้เอาชนะความไม่กล้าสำเร็จพวกเธอก็ถามตรงๆ“พี่ลิลลาออกเพราะมีน้องเหรอคะ ไม่เ

เจ็ดนาฬิกา รามกับมาวัชร์ก็อยู่บนเครื่องบินเที่ยวแรกที่มุ่งหน้าสู่หาดใหญ่ ชายสองคนเดินทางลงพื้นที่พร้อมกับเวชภัณฑ์จำนวนหนึ่งที่โหลดใต้เครื่องไปได้ เช่น ชุดทำแผลต่างๆ เซรุ่มพิษงู รวมถึงยาปฏิชีวนะที่สำคัญในเวลานี้ส่วนเวชภัณฑ์อื่นๆ ฝ่ายจัดซื้อกำลังรวบรวม ไปพร้อมกับที่ปรมะกำลังติดต่อทั้งรถหกล้อและประสานงานกองทัพเพื่อขอเที่ยวบินพิเศษเพื่อขนของทั้งหมด ซึ่งน่าจะต้องใช้ส่งไปอีกหลายวันกว่าจะเพียงพอกับความต้องการมาวัชร์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเมฆฝนก้อนหนาทึบทอดยาวสุดสายตา เขาไม่รู้ว่าข้างล่างนั้นสถานการณ์จะหนักแค่ไหน แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า…มันไม่ใช่แค่ “ฝนตกหนักธรรมดา”ครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่าการเป็นลูกชาย การเป็นผู้บริหารและการเป็นสามี มันมาถึงจุดที่ต้องแบกรับพร้อมกันแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อน“ดีนะครับพ่อ ที่ตอนเราบินฝนตกไม่มาก” มาวัชร์พูดขณะที่เครื่องบินกำลังลงจอด เขามองไปนอกหน้าต่างเห็นรันเวย์ที่เปียกชุ่มบอกว่าฝนน่าจะตกมาทั้งคืน“แต่ก็น่าจะตกอีก คงไม่หยุดง่ายหรอก” รามคาดโดยรอบอากาศไม่แจ่มใสนัก สนามบินหาดใหญ่ยังเปิดไฟสว่างเพราะความขมุกขมัวของอากาศ ส่วนบรรยากาศนั้นตึงเครียดผิด

เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินเล็กดังกระหึ่มยามค่ำคืนเหนือสนามบินกองบิน 56แสงไฟรันเวย์ส่องสะท้อนลำตัวเครื่องสีขาวเงินที่ค่อยๆ ลดระดับลง ไฟที่หน้าเครื่องบินกะพริบติดต่อกันสักพัก ก่อนจะดับลงเป็นการบอกว่าเครื่องลงจอดเรียบร้อยมาวัชร์ยืนอยู่ข้างรถตู้ของโรงพยาบาลพร้อมเจ้าหน้าที่ สสจ. สองคน เขาก้มดูนาฬิกาข้อมืออีกครั้งเกือบสามทุ่มตรง“มาลงเวลานี้ถือว่าเร็วมากแล้วนะครับ” เสียงเจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดเบาๆ ทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นแบบปัจจุบันทันด่วน“พี่ธามเขาชอบทำอะไรเร็วแบบนี้ล่ะครับ”มาวัชร์ตอบสั้นๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเครื่องบินที่เพิ่งแตะพื้นอย่างนุ่มนวล ประตูเครื่องเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงในสูทสีดำเรียบเดินลงมาคนแรก ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแต่ดวงตาคมกริบยังนิ่งและมั่นคง เขาคือ [1]ธาม โชติภิวรรธ ผู้บริหารสูงสุดของ Best phama ในปัจจุบัน“ของอยู่ท้ายลำทั้งหมด” ธามพูดทันทีโดยไม่เสียเวลาทักทาย“แยกล็อตตามที่คุยกันไว้แล้ว น้ำเกลือ ยาพ่น ยาฉีดฉุกเฉิน ของเด็กกับคนท้องอยู่ด้านในสุด”มาวัชร์พยักหน้า “ขอบคุณมากพี่”ไม่มีการอารัมภบทหรือมีคำถามสารทุกข์สุกดิบให้เสียเวลา ทั้งหมดเดินตรงไปยังท้ายเครื่องที

ส่วนมาวัชร์อ่านข้อความของล‍ลิ‍นาได้ตอนเกือบตีสอง ตอนนั้นเขากลับถึงที่พักชั่วคราวซึ่งเป็นคอนโดสำหรับแพทย์เวรหลังโรงพยาบาลชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่เปิดไฟ เสื้อเชิ้ตเปียกทั้งเหงื่อและฝนสวมมาทั้งวันยังไม่ได้ถอด ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาในวินาทีที่เสียงรอบตัวเงียบลง‘ผมโอเคครับ เดี๋ยวผมโทรหาลิลนะ ถ้าสัญญาณมา’ เขาพิมพ์ตอบสั้นๆ ไม่ใช่เพราะไม่อยากพูดมาก แต่เพราะเขาไม่แน่ใจว่า ถ้าเริ่มพูด… จะหยุดได้ไหมสองนาทีต่อมามีสัญญาณขึ้นมาเพียงขีดเดียว เขารีบกดโทรออกทันที“ลิล…”แค่ได้ยินเสียงเธอ เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งได้หายใจเต็มปอดเป็นครั้งแรกของวัน“คุณเป็นยังไงบ้างคะ” เสียงเธอนุ่ม แต่แฝงความกังวลไว้ชัดเจน“วันนี้ข่าวหนักมากเลย”“หนักจริงครับ” เขาตอบตรงๆ“ฝนตกทั้งวันน้ำขึ้นอีกเรื่อยๆ คนไข้ก็มาไม่หยุด ศูนย์อพยพแน่น… แล้วคืนนี้อาจจะหนักกว่านี้อีก”ล‍ลิ‍นาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา“ถ้าเหนื่อย… พักบ้างนะคะ ถ้าคุณเป็นอะไรไปใครจะสั่งการแทนคุณได้”มาวัชร์หลับตาลง คำพูดธรรมดาแค่นั้น กลับทำให้ใจเขาอ่อนไหวอย่างประหลาด “ผมจะพยายามครับ” เขาตอบ“คุณก็ดูแลตัวเองนะ อย่าเครียดมาก”สัญญาณ

ได้ยินเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็เข้าใจทั้งหมด เขาหายใจเข้าลึกทันที“แล้วน้องเป็นยังไงบ้างครับ”“นาเนียร์งอแงนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบตรงๆ“สองวันแล้วที่ไม่ได้กินนม แต่เขากินข้าวได้ หนิงเลยไม่กล้าไปขอนมจากศูนย์ กลัวแย่งเด็กคนอื่น”คำพูดนั้นทำให้มาวัชร์นิ่งไปชั่วขณะรู้สึกจุกในอกเพราะนี่ไม่ใช่ความยากลำบากของคนที่เขาไม่รู้จัก แต่นาเนียร์เป็นเด็กที่ครอบครัวเอ็นดูอย่างมาก ชายหนุ่มหันไปเรียกเจ้าหน้าที่ทันที“พาคุณหนิงกับน้องนาเนียร์ไปพักในโซนบุคลากรก่อนครับ” เขาสั่งชัดเจน “แล้วเชิญหมอเด็กมาดูอาการน้องด้วย”“แต่คุณรุจคะ…” นีนนารารีบพูด“หนิงเป็นแค่ผู้ประสบภัย ไม่ใช่บุคลากร”“ตอนนี้คุณและลูกเป็นคนที่ทางโรงพยาบาลต้องดูแลครับ เพราะว่าน้องนาเนียร์ก็เป็นพรีเซนเตอร์ของเราด้วย” เขาขัดขึ้นอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด“เหตุผลแค่นั้นก็พอแล้ว”เขาหันไปอีกทาง “เอานมเด็กหนึ่งปีขึ้นไปจากสต๊อกห้องเด็กมาให้หนึ่งกล่องก่อน”นีนนาราอ้าปากจะปฏิเสธ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงพยักหน้า เพราะเด็กในอ้อมแขนเริ่มขยับตัว กระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปในจุดที่มาวัชร์บอกและไม่นานนัก หมอณรัฐก็เดินเข้ามาพร้อมแฟ