All Chapters of รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร: Chapter 41 - Chapter 50

ตั้งแต่ย่างเท้าเข้าไปในบ้านโชติภิวรรธ เห็นพ่อกับแม่ของเขาต้อนรับเธออย่างอบอุ่น เห็นเด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนิทสนม เห็นพี่สาวกับพี่เขยของเขา หัวใจเธอก็เหมือนถูกดึงไปอยู่ในโลกที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีวันได้สัมผัสโลกของ “ครอบครัวพร้อมหน้า”“เหนื่อยมากไหมครับลิล ถ้าเวียนหัวบอกผมนะ เดี๋ยวจอดให้พักหรือแวะหาหมอก็ได้” มาวัชร์ถามเมื่อเธอนิ่งเงียบมาตลอดทาง“เปล่าหรอกค่ะ ลิลแค่คิดอะไรเพลิน” เธอปฏิเสธรถเลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ซอยที่คอนโดตั้งอยู่ จากนั้นไม่กี่นาทีพวกเขาก็กลับถึงคอนโด เมื่อดับเครื่องยนต์มาวัชร์ถอนหายใจเบาๆ“ก่อนขึ้นไป ผมขอคุยอะไรด้วยได้ไหมลิล”แค่ประโยคเดียวหัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ที่ผ่านมาเวลาคนรักพูดประโยคทำนองนี้ ไม่ค่อยมีเรื่องเบาๆ ตามมาเท่าไรนัก แต่เธอก็พยักหน้า “ได้ค่ะ…คุยกันในรถนี่แหละ”เขาค่อยๆ เลื่อนเบาะตัวเองให้เอนลงนิดหน่อย หันมานั่งครึ่งตัวพอจะมองหน้าเธอได้เต็มตา แสงไฟจากเสาในลานจอดส่องผ่านกระจกหน้ารถเข้ามา พอให้เห็นสีหน้าเขาชัดเจน“วันนี้ที่พี่ปลื้มพูดเรื่องเอกสาร เรื่องจองตั๋วเครื่องบิน…” เขาเริ่มต้นอย่างระมัดระวัง“จริงๆ แล้ว ผมไปปรึกษาพี่ปลื้

ล‍ลิ‍นาสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเล่าจบ “ก็เรายังไม่ได้กลับไปเป็นแฟนกัน เขายังไม่ได้ขอ ลิลก็ยังไม่มั่นใจว่าเขาจะอยู่ได้ตลอด…ต่อให้วันนี้เขาเปลี่ยนตัวเอง แต่อนาคตใครจะรู้…”นีนนาราฟังอย่างตั้งใจ เมื่ออีกฝ่ายพูดจบแล้วเธอก็เริ่มถามกลับแบบคนพูดตรงแต่หวังดีที่สุด“โอเค งั้นหนิงถามกลับ… ถ้าวันหนึ่งเขามีผู้หญิงคนใหม่ล่ะ ลิลอยู่ได้ไหมในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยวและรับได้ไหมที่วันหนึ่งลูกจะมีแม่เลี้ยง”ประโยคเดียวเหมือนถูกแทงเข้าไปตรงกลางอกรวดเดียว ล‍ลิ‍นาเงียบ เป็นเวลานานพอที่หนิงรู้คำตอบโดยที่เธอไม่ต้องออกเสียงนีนนาราวางช้อนลง ถามเบาๆ แต่ตรงที่สุด “ลิลตอบตัวเองได้ไหมว่า… เราไหวไหมถ้าในอนาคตข้างหน้าลูกเราอาจจะต้องมีผู้หญิงคนอื่น เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาเพราะลิลไม่ยอมจดทะเบียนสมรส”ล‍ลิ‍นากัดปากแน่น มือสั่นน้อยๆ“ลิลไม่รู้เลยค่ะ… ไม่เคยคิดถึงจุดนี้เลย หรือว่าลิลเห็นแก่ตัวเกินไป”“ไม่หรอกค่ะ คนเราถ้าหมดรักจริงๆ การต่างคนต่างไปก็อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่เราจะจบได้โดยไม่ต้องเกลียดกัน” นีนนาราพยักหน้าและพูดต่อ“แต่ที่หนิงเห็นคือวันนี้คุณลิลก็ยังรักเขา เขาก็บอกชัดเจนว่ารักลิล มันน่าจะมี

สามวันถัดมาล‍ลิ‍นานั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องแอร์เย็นฉ่ำของสำนักงานเขต ข้างๆ มีมาวัชร์นั่งเป็นเพื่อน ส่วนอีกฝั่งคือปรมะหรือที่ใครๆ เรียกกันติดปากว่า “พี่ปลื้ม” วันนี้ทนายหนุ่มมาในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับเต็มไปด้วยความเนี้ยบแบบทนายมืออาชีพ“เอกสารครบแล้วครับน้องลิล ไม่ต้องกังวลนะครับ เดี๋ยวพี่เช็กให้ก่อนยื่นอีกที” ปรมะเอ่ยอย่างสุภาพตามนิสัย“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่ปลื้ม ถ้าไม่มีพี่ ลิลคงงงไปหมดแล้ว ไม่เคยแต่งงานสักที”“ไม่เป็นไรครับทุกอย่างต้องมีครั้งแรก แต่งรอบหน้าเราจะชำนาญขึ้นแหละ เอ๊ย... ไม่ใช่ครับพี่พูดผิด พี่หมายถึงตอนมาแจ้งเกิดลูกครับ” ปรมะหยอกและรีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อมาวัชร์เริ่มไม่ขำด้วย ส่วนล‍ลิ‍นาหัวเราะคิกคักอย่างอดไม่ไหวตอนที่เจ้าหน้าที่เรียกชื่อ ทั้งสามคนลุกขึ้นพร้อมกัน ล‍ลิ‍นาสูดหายใจเข้าลึก มือแตะที่ท้องอย่างลืมตัวเหมือนอยากให้ลูกรับรู้ด้วยใบทะเบียนสมรสวางอยู่บนโต๊ะ เจ้าหน้าที่อธิบายขั้นตอนอย่างเป็นระบบ “ลงชื่อกันคนละใบนะคะ เสร็จแล้วก็สลับกันเซ็น”มาวัชร์หยิบปากกามาลงลายมือชื่อ น้ำหนักมือของเขามั่นคงยิ่งกว่าตอนเซ็นเอกสารทางธุรกิจในครั้งไหนๆ ตั้งใจราวกับกำลังเซ็น

ค่ำคืนหลังจากงานฉลองเล็กๆ ในบ้านใหญ่ ล‍ลิ‍นายังรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในความฝัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วแต่ราบรื่น และนั่นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ จนเธอไม่แน่ใจว่าควรปล่อยให้ตัวเองยินดีแค่ไหน“คืนนี้นอนนี่กันนะลูก แม่ให้คนจัดห้องไว้แล้ว” มัทรีพูดเมื่องานเลี้ยงเลิกราราวสามทุ่มเกือบสี่ทุ่มและมันเป็นเวลาที่คนท้องควรพักผ่อน“ได้ค่ะคุณแม่” เธอพยักหน้าช้าๆ ทั้งเกรงใจมัทรีและอีกส่วนก็คือเพราะใจลึกๆ เองเธอก็อยากลองเปิดใจว่าการอยู่เป็นครอบครัวเป็นอย่างไรกันแน่ “จริงๆ ผมมีบ้านส่วนตัวที่สร้างไว้แล้วอยู่ด้านข้างโน้น แต่ยังไม่ได้ทำความสะอาด เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้ามีเวลาเราเดินไปดูด้วยกันนะลิล” มาวัชร์เดินไปที่หน้าต่าง ชายหนุ่มชี้มือไปยังบ้านหลังกะทัดรัดกว่าบ้านใหญ่ของบิดามารดาที่ปลูกไม่ห่างกันนัก แต่มีรั้วรอบขอบชิดมีประตูเล็กๆ ที่เชื่อมให้ข้ามไปมาได้ล‍ลิ‍นามองตาม “บ้านโชติภิวรรธ ลูกหลานแต่ละคนต้องปลูกบ้านของตัวเองหมดเลยเหรอคะ แล้วทุกคนต้องอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยไหมหมายถึงใช้เป็นที่อยู่หลัก” “ส่วนมากก็ใช่ครับ” มาวัชร์ยักไหล่ “แต่บางคนก็อาจจะเลือกไปซื้อคอนโดข้างนอกด้วย บ้านตัวเองอาจจะสร้

“ส่วนรายละเอียดการทำงาน จะเป็นตามที่แนบไว้นะหนิง คือถ่ายภาพนิ่ง 1 ช็อตทุก 3 เดือน และคลิปหรือวิดีโอปีละ 2 ครั้ง ทุกอย่างอยู่บนมาตรฐานความปลอดภัยและความสบายใจของน้องเป็นหลัก” นีนนาราพยักหน้าอย่างเข้าใจทั้งหมด “โอเคค่ะพี่วันใหม่ หนิงเข้าใจหมดแล้ว งั้นเราเริ่มเซ็นเลยนะคะ” ล‍ลิ‍นาที่นั่งฟังอีกมุมจึงลุกขึ้น “ลิลพาน้องนาเนียร์ไปซื้อขนมดีกว่านะคะ ผู้ใหญ่จะได้ดูเอกสารกันได้สะดวก” นีนนาราเอี้ยวตัวมามอง “ฝากด้วยนะคะคุณลิล ขอบคุณค่ะ”“พี่ให้ใครไปเป็นเพื่อนไหมลิล” วันวิสาข์ถาม ห่วงทั้งเด็กทั้งคนท้องก็ว่าได้ แต่ล‍ลิ‍นาส่ายหน้าพร้อมส่งยิ้มให้“ไม่เป็นไรค่ะพี่ ลิลว่าจะไปแค่ร้านน้ำข้างล่าง”“ให้น้องไปเถอะ แม่ว่านั่งเบื่อกันแล้วล่ะ” มัทรีพูดขึ้นอย่างเข้าใจดีเพราะนางเห็นเด็กหญิงดิ้นยุกยิกมาสักพักแล้วเพียงไม่กี่นาทีต่อมา ล‍ลิ‍นาก็ลงมาถึงที่ชั้นล่าง เธอจูงนาเนียร์ที่เดินร้องเพลงมาด้วยกัน“If you're happy and you know it, stomp your feet. เด็กหญิงหยุดเดินเพื่อย่ำเท้าลงกับพื้นหนึ่งครั้งและเดินต่อ “If you're happy and you know it, then your face will surely show it.