“คุณรุจคะ  ลิลท้อง” 

ทันทีที่ล‍ลิ‍นาพูดจบก็เหมือนเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ  มาวัชร์ที่กำลังแต่งตัวชะงักมือเขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อ

“อะไรนะลิล  คุณพูดเล่นหรือเปล่า”  ชายหนุ่มหัวเราะแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเธอ

มันคือที่ตรวจครรภ์ด้วยตัวเองและสองขีดแดงนั่นก็ชัดยิ่งกว่าคำพูดใดใด  ชายหนุ่มนิ่งไป  ครู่หนึ่งเขายกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ

“ไปตรวจกันอีกทีไหม  ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวผมพาไป” 

“ไม่เป็นไรค่ะ  ลิลไปเองได้ว่าแต่คุณ...  คิดยังไงคะ”  ถามไปแล้วล‍ลิ‍นาก็ต้องกัดริมฝีปากเมื่อเห็นเขาชะงักและไม่รู้จะตอบเธออย่างไร

เสียงเรียกเข้าขัดจังหวะ  มาวัชร์รีบกดรับสายทันทีเหมือนกลัวมันจะเงียบไป

“ครับ สวัสดีครับ” 

เขาฟังทางนั้นพูดอะไรก่อนจะทำหน้าตกใจ  “ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้”  เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาแล้วพูดต่อ

“ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมไปถึงครับ” 

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ  “เอาไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะลิล  ผมมีงานด่วนต้องไปตอนนี้เลย” 

เขาไม่ได้รอฟังเธอตอบด้วยซ้ำ  มาวัชร์รีบร้อนหยิบกระเป๋าเงินและสูทแล้วออกไปจากห้องทันที  ล‍ลิ‍นามองตามแผ่นหลังเขาที่ห่างออกไปทุกทีจนบานประตูปิดลงอย่างมึนงง

ไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกที่ไม่รู้จะทำอย่างไร 

เธอเองก็เช่นกัน

ตอนที่ 1

          “ช่วงนี้เจ้ารุจไม่กลับบ้านเลยเหรอมาศ” 

[1]นพ.ราม  โชติภิวรรธถามภรรยาในเช้าวันหยุดที่ปกติบ้านเขาจะมีธรรมเนียมว่าลูกทุกคนต้องมารับประทานมื้อเช้ากับพ่อแม่ที่บ้าน    และนี่เป็นสิ่งที่ครอบครัวเขาทำมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ก็ว่าได้

“มาศโทรตามให้มาแล้วนะคะพี่หมอต้น”  มัทรีตอบสามี

ไม่ทันขาดคำปรากฏร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรเดินเข้ามาในห้องอาหาร  ด้วยสีหน้าง่วงงุนอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าตัวดี  เพิ่งตื่นรึไงแล้วขับรถมาสภาพแบบนี้น่ะเหรอ”  เสียงของพี่สาวทักทำให้มาวัชร์มองแล้วแกล้งทำสีหน้าเบื่อ

“ดุแค่ลูกผัวพี่ก็พอ  นี่น้องนะครับ” 

         “ลูกผัวฉันไม่มีอะไรให้ดุจ้ะน้องรัก”  [2]วันวิสาข์ตอบขณะที่นั่งเก้าอี้ตัวถัดมาจากรามผู้เป็นบิดา  ส่วนมาวัชร์อ้อมไปนั่งข้างมารดาชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มมัทรี

          “อรุณสวัสดิ์ครับแม่” 

“จ้ะลูก นั่งลงเถอะแล้วปีย์กับเด็กๆ ล่ะวันใหม่”  มัทรีถามถึงลูกเขยและหลานกับวันวิสาข์

"เดี๋ยวเข้ามาค่ะ  แวะเอาของไปฝากน้อง[3]แจ็คกับ[4]ปายที่บ้านอารุต”  วันวิสาข์พูดถึงสามีที่แวะไปบ้าน [5]วิศรุตเพื่อนำของฝากที่ซื้อมาจากชะอำไปฝากหลานๆ ที่บ้านนั้น

          พ่อและแม่พยักหน้ารับรู้  มัทรีบอกแม่บ้านให้จัดที่นั่งเผื่อให้ลูกเขยและหลานๆ ได้เลยเพราะได้ยินเสียงเด็กๆ มาถึงหน้าบ้านแล้ว

“รุจเรื่องเครื่องจักรใหม่ มาถึงวันไหนนะลูก”  รามถามบุตรชายเรื่องงาน  ปัจจุบันมาวัชร์อายุ 28 ปีเต็ม เขารับผิดชอบงานในสายการผลิต ในธุรกิจผลิตอาหารสัตว์และอุปกรณ์สัตว์เลี้ยง  ที่ราม [6]ลักษณ์และ[7]ภาสเป็นหุ้นส่วนร่วมกันก่อตั้ง

“อีกไม่เกินอาทิตย์ครับพ่อ  วันพุธนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นพ่ออย่าลืมนะ”  ชายหนุ่มเตือน

“ไปสิ  เห็นว่ามีเรื่องสำคัญใช่ไหม อาหารแมวสูตรใหม่ที่จะลองเปิดตลาดยุโรป”  รามรับปาก

“ครับพ่อ  อันนี้ผมเสนอเอง  ผ่านการวิจัยเรื่องสารอาหารได้ใบรับรองสำหรับขายในอียูมาแล้วสองสถาบัน”  มาวัชร์ตอบ

“ก็ดี  ยังไงลูกส่งรายละเอียดโพรเจกต์นี้กับความคืบหน้าล่าสุดให้พ่อด้วย”  รามสั่ง

“ครับพ่อ  เดี๋ยวผมให้เลขารวบรวมไฟล์ส่งให้ทางอีเมล”

[1] ราม โชติภิวรรธ  พระเอกจากรักเธอเสมอแมว

[2] วันวิสาข์ (วันใหม่) นางเอกจากเรื่องรักคุณในทุกวัน - ยังไม่ได้วางจำหน่าย

[3] แจ็ค ลูกชายของตะวันและปรมะ จากเรื่องJust Friends ให้เป็นแค่เพื่อนของนักเขียนหญิงเพียว

[4] ปาย ลูกสาวของปราณชนกและธิติ จากเรื่อง My princess เพราะเธอคือความรัก

[5] วิศรุต  น้องชายของราม  (พระเอกจากเรื่องรักเล่ห์บุพเพร้ายของ นักเขียนหญิงเพียว)

[6] ลักษณ์ น้องชายคนกลางของราม  (พระเอกจากเรื่องรักเรากี่ซีซี ของนักเขียนกาแฟหอมกรุ่น)

[7] ภาส ลูกพี่ลูกน้องของราม (พระเอกจากเรื่องผัวลับหมอมาเฟีย ของนักเขียนกาแฟหอมกรุ่น)