รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร

รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร

last update最終更新日 : 2026-03-30
作家:  Sitha連載中
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
106チャプター
1.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

พระเอกเก่ง

ความรักหวาน

Badboy

ทายาท

เลขานุการ

การให้อภัย

ตั้งครรภ์

รักแรกพบ

"คุณรุจคะ ลิลท้อง" ทันทีที่ลลินาพูดจบก็เหมือนเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ มาวัชร์ที่กำลังแต่งตัวชะงักมือเขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อ "อะไรนะลิล คุณพูดเล่นหรือเปล่า" ชายหนุ่มหัวเราะแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเธอ มันคือที่ตรวจครรภ์ด้วยตัวเองและสองขีดแดงนั่นก็ชัดยิ่งกว่าคำพูดใดใด ชายหนุ่มนิ่งไป ครู่หนึ่งเขายกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ "ไปตรวจกันอีกทีไหม ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวผมพาไป" "ไม่เป็นไรค่ะ ลิลไปเองได้ว่าแต่คุณ... คิดยังไงคะ" ถามไปแล้วลลินาก็ต้องกัดริมฝีปากเมื่อเห็นเขาชะงักและไม่รู้จะตอบเธออย่างไร เสียงเรียกเข้าขัดจังหวะ มาวัชร์รีบกดรับสายทันทีเหมือนกลัวมันจะเงียบไป "ครับ สวัสดีครับ" เขาฟังทางนั้นพูดอะไรก่อนจะทำหน้าตกใจ "ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้" เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาแล้วพูดต่อ "ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมไปถึงครับ" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ "เอาไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะลิล ผมมีงานด่วนต้องไปตอนนี้เลย" เขาไม่ได้รอฟังเธอตอบด้วยซ้ำ มาวัชร์รีบร้อนหยิบสูทแล้วออกไปจากห้องทันที ลลินามองตามเขา ไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกที่ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอเองก็เช่นกัน

もっと見る

第1話

บทนำ/ตอนที่ 1

 

“คุณรุจคะ  ลิลท้อง” 

ทันทีที่ล‍ลิ‍นาพูดจบก็เหมือนเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ  มาวัชร์ที่กำลังแต่งตัวชะงักมือเขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อ

“อะไรนะลิล  คุณพูดเล่นหรือเปล่า”  ชายหนุ่มหัวเราะแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเธอ

มันคือที่ตรวจครรภ์ด้วยตัวเองและสองขีดแดงนั่นก็ชัดยิ่งกว่าคำพูดใดใด  ชายหนุ่มนิ่งไป  ครู่หนึ่งเขายกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ

“ไปตรวจกันอีกทีไหม  ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวผมพาไป” 

“ไม่เป็นไรค่ะ  ลิลไปเองได้ว่าแต่คุณ...  คิดยังไงคะ”  ถามไปแล้วล‍ลิ‍นาก็ต้องกัดริมฝีปากเมื่อเห็นเขาชะงักและไม่รู้จะตอบเธออย่างไร

เสียงเรียกเข้าขัดจังหวะ  มาวัชร์รีบกดรับสายทันทีเหมือนกลัวมันจะเงียบไป

“ครับ สวัสดีครับ” 

เขาฟังทางนั้นพูดอะไรก่อนจะทำหน้าตกใจ  “ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้”  เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาแล้วพูดต่อ

“ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมไปถึงครับ” 

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ  “เอาไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะลิล  ผมมีงานด่วนต้องไปตอนนี้เลย” 

เขาไม่ได้รอฟังเธอตอบด้วยซ้ำ  มาวัชร์รีบร้อนหยิบกระเป๋าเงินและสูทแล้วออกไปจากห้องทันที  ล‍ลิ‍นามองตามแผ่นหลังเขาที่ห่างออกไปทุกทีจนบานประตูปิดลงอย่างมึนงง

ไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกที่ไม่รู้จะทำอย่างไร 

เธอเองก็เช่นกัน

ตอนที่ 1

          “ช่วงนี้เจ้ารุจไม่กลับบ้านเลยเหรอมาศ” 

[1]นพ.ราม  โชติภิวรรธถามภรรยาในเช้าวันหยุดที่ปกติบ้านเขาจะมีธรรมเนียมว่าลูกทุกคนต้องมารับประทานมื้อเช้ากับพ่อแม่ที่บ้าน    และนี่เป็นสิ่งที่ครอบครัวเขาทำมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ก็ว่าได้

“มาศโทรตามให้มาแล้วนะคะพี่หมอต้น”  มัทรีตอบสามี

ไม่ทันขาดคำปรากฏร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรเดินเข้ามาในห้องอาหาร  ด้วยสีหน้าง่วงงุนอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าตัวดี  เพิ่งตื่นรึไงแล้วขับรถมาสภาพแบบนี้น่ะเหรอ”  เสียงของพี่สาวทักทำให้มาวัชร์มองแล้วแกล้งทำสีหน้าเบื่อ

“ดุแค่ลูกผัวพี่ก็พอ  นี่น้องนะครับ” 

         “ลูกผัวฉันไม่มีอะไรให้ดุจ้ะน้องรัก”  [2]วันวิสาข์ตอบขณะที่นั่งเก้าอี้ตัวถัดมาจากรามผู้เป็นบิดา  ส่วนมาวัชร์อ้อมไปนั่งข้างมารดาชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มมัทรี

          “อรุณสวัสดิ์ครับแม่” 

“จ้ะลูก นั่งลงเถอะแล้วปีย์กับเด็กๆ ล่ะวันใหม่”  มัทรีถามถึงลูกเขยและหลานกับวันวิสาข์

"เดี๋ยวเข้ามาค่ะ  แวะเอาของไปฝากน้อง[3]แจ็คกับ[4]ปายที่บ้านอารุต”  วันวิสาข์พูดถึงสามีที่แวะไปบ้าน [5]วิศรุตเพื่อนำของฝากที่ซื้อมาจากชะอำไปฝากหลานๆ ที่บ้านนั้น

          พ่อและแม่พยักหน้ารับรู้  มัทรีบอกแม่บ้านให้จัดที่นั่งเผื่อให้ลูกเขยและหลานๆ ได้เลยเพราะได้ยินเสียงเด็กๆ มาถึงหน้าบ้านแล้ว

“รุจเรื่องเครื่องจักรใหม่ มาถึงวันไหนนะลูก”  รามถามบุตรชายเรื่องงาน  ปัจจุบันมาวัชร์อายุ 28 ปีเต็ม เขารับผิดชอบงานในสายการผลิต ในธุรกิจผลิตอาหารสัตว์และอุปกรณ์สัตว์เลี้ยง  ที่ราม [6]ลักษณ์และ[7]ภาสเป็นหุ้นส่วนร่วมกันก่อตั้ง

“อีกไม่เกินอาทิตย์ครับพ่อ  วันพุธนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นพ่ออย่าลืมนะ”  ชายหนุ่มเตือน

“ไปสิ  เห็นว่ามีเรื่องสำคัญใช่ไหม อาหารแมวสูตรใหม่ที่จะลองเปิดตลาดยุโรป”  รามรับปาก

“ครับพ่อ  อันนี้ผมเสนอเอง  ผ่านการวิจัยเรื่องสารอาหารได้ใบรับรองสำหรับขายในอียูมาแล้วสองสถาบัน”  มาวัชร์ตอบ

“ก็ดี  ยังไงลูกส่งรายละเอียดโพรเจกต์นี้กับความคืบหน้าล่าสุดให้พ่อด้วย”  รามสั่ง

“ครับพ่อ  เดี๋ยวผมให้เลขารวบรวมไฟล์ส่งให้ทางอีเมล”

[1] ราม โชติภิวรรธ  พระเอกจากรักเธอเสมอแมว

[2] วันวิสาข์ (วันใหม่) นางเอกจากเรื่องรักคุณในทุกวัน - ยังไม่ได้วางจำหน่าย

[3] แจ็ค ลูกชายของตะวันและปรมะ จากเรื่องJust Friends ให้เป็นแค่เพื่อนของนักเขียนหญิงเพียว

[4] ปาย ลูกสาวของปราณชนกและธิติ จากเรื่อง My princess เพราะเธอคือความรัก

[5] วิศรุต  น้องชายของราม  (พระเอกจากเรื่องรักเล่ห์บุพเพร้ายของ นักเขียนหญิงเพียว)

[6] ลักษณ์ น้องชายคนกลางของราม  (พระเอกจากเรื่องรักเรากี่ซีซี ของนักเขียนกาแฟหอมกรุ่น)

[7] ภาส ลูกพี่ลูกน้องของราม (พระเอกจากเรื่องผัวลับหมอมาเฟีย ของนักเขียนกาแฟหอมกรุ่น)

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
106 チャプター
บทนำ/ตอนที่ 1
“คุณรุจคะ ลิลท้อง” ทันทีที่ล‍ลิ‍นาพูดจบก็เหมือนเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ มาวัชร์ที่กำลังแต่งตัวชะงักมือเขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อ“อะไรนะลิล คุณพูดเล่นหรือเปล่า” ชายหนุ่มหัวเราะแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเธอมันคือที่ตรวจครรภ์ด้วยตัวเองและสองขีดแดงนั่นก็ชัดยิ่งกว่าคำพูดใดใด ชายหนุ่มนิ่งไป ครู่หนึ่งเขายกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ“ไปตรวจกันอีกทีไหม ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวผมพาไป” “ไม่เป็นไรค่ะ ลิลไปเองได้ว่าแต่คุณ... คิดยังไงคะ” ถามไปแล้วล‍ลิ‍นาก็ต้องกัดริมฝีปากเมื่อเห็นเขาชะงักและไม่รู้จะตอบเธออย่างไรเสียงเรียกเข้าขัดจังหวะ มาวัชร์รีบกดรับสายทันทีเหมือนกลัวมันจะเงียบไป“ครับ สวัสดีครับ” เขาฟังทางนั้นพูดอะไรก่อนจะทำหน้าตกใจ “ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้” เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาแล้วพูดต่อ“ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมไปถึงครับ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ “เอาไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะลิล ผมมีงานด่วนต้องไปตอนนี้เลย” เขาไม่ได้รอฟังเธอตอบด้วยซ้ำ มาวัชร์รีบร้อนหยิบกระเป๋าเงินและสูทแล้วออกไปจากห้องทันที ล‍ลิ‍นามองตามแผ่นหลังเขาที่ห่างออกไปทุกทีจนบานประตูปิดลงอย่างมึนงงไม่
続きを読む
ตอนที่ 2
“แล้วเรื่องหนูคนนั้นกับลูก เป็นยังไงบ้างรุจ” หลังจากที่สามีและลูกชายได้ข้อสรุปเรื่องงาน มัทรีจึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องหญิงสาวที่มีทีท่าเหมือนจะคบหากับลูกชายอยู่“อ๋อ ลิลเหรอแม่ ก็ไม่ไงนี่ครับ เขาก็น่ารักดี คุยง่ายไม่เรื่องมาก” มาวัชร์ตอบตามตรง เพราะว่าลิล หรือ ล‍ลิ‍นาเป็นพนักงานในบริษัทที่เขาทำงานอยู่ ดังนั้นการปิดบังเรื่องคบหากันกับคนในครอบครัวนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว“แล้วตกลงจริงจังกันแค่ไหน แม่ว่าพาเขามาเจอที่บ้านบ้างหรือให้พ่อแม่ไปคุยกับผู้ใหญ่ทางนั้นบ้าง ไปทำความรู้จักกันก่อนบ้างดีไหมลูก” มัทรีรับรู้ว่าลูกชายไปนอนค้างอ้างแรมที่บ้านของฝ่ายหญิงมาเป็นปีๆ นางก็เริ่มไม่สบายใจ อยากให้ลูกทำทุกอย่างให้ถูกต้องให้เกียรติฝ่ายหญิงบ้างมาวัชร์ทำสีหน้าไม่เห็นด้วย “ผมกับลิลยังไม่เคยคุยกันเรื่องนี้เลยแม่ ยังไงผมว่ารอให้เรื่องของผมกับเขามันเป็นไปได้แน่ๆ ก่อนนะครับ เราค่อยคุยกันเรื่องนี้” “ก็เอาเถอะมาศ ลูกๆ เขาเป็นหนุ่มสาวสมัยใหม่นี่นะ” รามเป็นฝ่ายจบเรื่องนี้เองเพราะดูออกว่าลูกชายอึดอัด แต่เขาก็สำทับอีกประโยค “แต่ถึงยังไงเราก็อย่าลืมว่าตัวเองเป็นผู้บริหาร หนูลิลเขาก็เป็นเลขาผู้บริห
続きを読む
ตอนที่ 3
“ทำไมคุณตื่นเช้าจัง ผมยังไม่หายง่วงเลย”คำถามมาพร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่กอดจากด้านหลัง เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดออกมาจากคนที่อยู่ในห้องครัวของคอนโดกลางเมือง ตอนนั้นล‍ลิ‍นากำลังยืนอยู่หน้าแพนทรีเพื่อเตรียมอาหารเช้าแบบง่ายๆ เธอสวมเชิ้ตผ้าฝ้ายตัวหลวมกับกางเกงขาสั้น ผมตรงยาวถูกรวบไว้ลวกๆ เธอยังไม่ได้แต่งหน้าจึงมองเห็นใบหน้าสดที่ผิวอ่อนใสเหมือนเด็กสาวนักศึกษาแรกรุ่น “เช้านี้คุณมีประชุมออนไลน์นะคะคุณรุจ” เธอตอบพลางเปิดไมโครเวฟ หยิบแซนด์วิชที่อุ่นร้อนแล้วออกมาใส่จานเล็กล‍ลิ‍นา จันทมาลิน หญิงสาววัยยี่สิบหกเธอทำงานเป็นเลขานุการ ของ CEO – S&OP พอภัทร วัชโรทัยมหาสกุล บริษัทโชติภิวรรธอาหารและอุปกรณ์สัตว์เลี้ยง ผู้ผลิตอาหารสัตว์ยี่ห้อ "ของน้อน" ซึ่งเธอจะรับผิดชอบงานด้านกลยุทธ์การตลาดฝ่ายต่างประเทศซึ่งมาวัชร์พบเธอเพราะการทำงานที่เดียวกัน เข้าประชุมด้วยกันบ่อยๆ เนื่องจากหลังจากเรียนจบปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกลและไปต่อ MBA จบมาแล้วเขาก็เริ่มทำงานในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการสายผลิตและนวัตกรรม (Managing Director – Production & Product Innovation) ทันทีวันนี้เธอรู้ว่าเป็นเ
続きを読む
ตอนที่ 4
จากนั้นทั้งมาวัชร์และล‍ลิ‍นาต่างก็จมจ่อมอยู่กับงานของตัวเอง โดยที่ไม่ได้รบกวนกันจนกระทั่งผ่านไปสองชั่วโมง เขาเงยหน้าขึ้นบอกเธอ  “วันนี้ผมคงต้องเข้าโรงงานที่อยุธยา” เขาเอ่ยพลางจิบกาแฟ “ไปด้วยกันไหมลิล” “จะดีเหรอคะ คุณไปทำงาน” ล‍ลิ‍นาไม่แน่ใจว่าควรไปไหม“ไปได้ ผมไปทำงานไม่นาน คุณเคยบอกว่าอยากไปไหว้พระที่นั่นไม่ใช่เหรอ วัดอะไรนะกุ.. กุอะไรสักอย่าง” “วัดกุฎีดาวค่ะ ไปได้จริงนะคะ” แววตาเธอสดใสทันที มาวัชร์มองยิ้มๆ และพยักหน้า “ไปสิ งานคุณเสร็จยัง” “เรียบร้อยค่ะ ส่งอีเมลให้คุณพอร์ชอีกฉบับก็เสร็จแล้ว” เธอตอบพร้อมกับที่มือก็ทำงานอย่างรวดเร็ว ครู่เดียวก็ปิดหน้าจอลงเป็นอันว่างานด่วนในเช้านี้หมดแล้ว“ความจริงคุณไม่เห็นต้องทำงานวันหยุดเลย เจ้านายคุณมันก็เคี่ยวไปนะ ใช้งานลูกน้องนอกเวลางาน” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ลิลดูแลเรื่องลูกค้าต่างประเทศอยู่แล้ว เวลาทำงานมันเหลื่อมกันแบบนี้ปกติ แล้วเวลาทำงานจริงบอสเขาก็ไม่ได้ฟิกซ์เรื่องเวลางานขนาดนั้น” เพราะว่าเป็นเลขาผู้บริหาร เธอจึงค่อนข้างมีอิสระมากกว่าพนักงานในระดับล่าง จะว่าไปแม้แต่หัวหน้าแผนกบางคนยังต้องเกรงใจเธอด้วยซ้ำ
続きを読む
ตอนที่ 5
“ผมให้ R&D คิดสูตรใหม่แล้ว แต่คิดว่ามีสิ่งที่คุณสองคนน่าจะลืม” มาวัชร์กลับมาในตอนเที่ยง และพวกเขาตกลงกันว่าจะรับประทานอาหารในโรงงานนั้นเลย “ยังไง” พอภัทรมองหน้าคนพูด“เรื่องนี้ทำไมต้องเป็นปัญหาของเรา ในเมื่อเราไม่ได้เป็นฝ่ายผิดสัญญา การลดโซเดียมไม่ได้เป็นแค่การปรับสูตร แต่มันคือการคิดสูตรใหม่และต้องทำสัญญาใหม่ ส่วนสัญญาเดิมเราก็ส่งสินค้าตามปกติถ้าเขาไม่อยากรับก็ต้องยกเลิกแล้วเสียค่าปรับให้เรา”มาวัชร์พูดในแง่การทำธุรกิจเต็มรูปแบบ แต่พอภัทรส่ายหน้าไม่เห็นด้วย“แต่ผมไม่เห็นด้วย เราอาจจะเสียลูกค้าได้” “คุณลิล ลูกค้ารายนี้ปกติซื้อปีเท่าไหร่” มาวัชร์ถามล‍ลิ‍นาล‍ลิ‍นาเปิดข้อมูลดูแล้วแจ้งตัวเลขคร่าวๆ ซึ่งคิดเป็นจำนวนราวยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ของยอดขายต่างประเทศ มาวัชร์พยักหน้ามองอีกมุมต่างจากพอภัทร“การที่เขาซื้อกับเราเยอะ ก็แปลว่าสินค้าเรามีดีพอ เชื่อผมเรียกค่าปรับเขาแล้วค่อยเจรจา” ล‍ลิ‍นามองเขาอย่างนึกทึ่ง เธอเข้าใจพอภัทรที่ต้องรักษาฐานลูกค้าไว้ส่วนมาวัชร์เขาคิดเหนือไปอีกสเต็ปอย่างชัดเจนพอภัทรนิ่งอึ้ง “โอเค งั้นก็ตามนั้น คุณทำงานฝ่ายของคุณไปเรื่องลูกค
続きを読む
ตอนที่ 6
เธอรู้ดีว่ากิจวัตรหลักของสมาชิกในครอบครัวเขาคือเช้าวันอาทิตย์ ใครที่ไม่ได้ไปไหน ไม่ไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศทุกคนต้องกลับบ้านอย่างน้อยก็ไปรับประทานอาหารเช้ากับบิดามารดา หรือคุยกับบรรดาญาติๆ ในตระกูลกันสักพักก็ยังดี“ไม่เป็นไร ถ้าจำเป็นผมเข้าไปบ่ายก็ได้” มาวัชร์ตอบแต่เธอไม่เห็นด้วย เธอไม่อยากให้ครอบครัวเขาคิดว่าตัวเองดึงเขาไว้จนเสียเวลาในส่วนที่เขาเคยมีให้ครอบครัว“อย่าเลยค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นสักหน่อย ลิลไม่อยากให้คุณโกหกผู้ใหญ่ด้วย” “ก็ได้ กลับกรุงเทพฯ ก็ได้ แต่ว่าคืนนี้ลิลไปนอนห้องผมไหมหรือว่าให้ผมไปห้องลิล” “ห้องคุณรุจอยู่ไกลค่ะ อีกอย่างคุณก็ต้องไปบ้านแต่เช้าด้วย” เธอตอบทำให้เขาตัดสินใจทันที“งั้นผมไปนอนห้องลิลเอง” ค่ำวันนั้นมาวัชร์พาล‍ลิ‍นาแวะรับประทานอาหารก่อนกลับเข้าคอนโดของล‍ลิ‍นา เนื่องจากต่างคนต่างเหนื่อยจึงคิดว่าฝากท้องไว้กับร้านข้างนอกให้เรียบร้อยน่าจะดีกว่า“ท่าทางลิลเหนื่อยๆ นะ ไม่สบายหรือเปล่า” เมื่อกลับถึงที่พักเขาพิจารณาเธอเห็นว่าดวงหน้างดงามนั้นมีแววอ่อนเพลียกว่าปกติ“อาจจะแค่เหนื่อยเดินทางค่ะ คงไม่ได้เป็นอะไรหรอก” เธอตอบเบาๆ รู้สึกว่าตัว
続きを読む
ตอนที่ 7
วันนั้นมาวัชร์กลับบ้านโชติภิวรรธหลังอาหารเช้า ซึ่งล‍ลิ‍นาดูเป็นปกติแล้วและเธอบอกว่าไม่อยากออกไปไหน“วันนี้พักนะลิล ไม่ต้องทำงานแล้ว มีอะไรด่วนก็ให้ไอ้พอร์ชมันทำเอง” ชายหนุ่มกำชับ หญิงสาวพยักหน้ารับด้วยสีหน้ากลั้นยิ้ม เธอชินแล้วกับท่าทางไม่ลงรอยของทั้งสองคน“ค่ะ ลิลจะปิดโน้ตบุ๊กทั้งวันเลยค่ะวันนี้”หลังจากที่มาวัชร์กลับไปแล้ว ล‍ลิ‍นาใช้เวลาทำงานบ้านจากนั้นก็นอนพักช่วงบ่าย เธอเริ่มสังเกตตัวเองเหมือนกันว่าระยะหลังง่วงนอนบ่อยมากผิดปกติ แต่ก็เดาไปว่าเธออาจจะทำงานหนักเกินไป‘คงต้องหาเวลาลาพักร้อนแล้วมั้งเรา’ เธอคิดในใจ พลางหาข้อมูลว่าที่เที่ยวที่ไหนน่าสนใจ อยากไปทะเลสักสองสามวันหญิงสาวไม่คิดจะชวนมาวัชร์ เพราะปกติเธอกับเขาเจอกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์ ในที่ทำงานมีเจอกันบ้างแต่ก็ทักทายปกติ แม้ว่าความสัมพันธ์จะไม่ได้ปิดบังกับใครว่ามีการคบหากัน แต่ก็ไม่ได้เปิดตัวชัดเจนเช่นกันและที่สำคัญเราไม่เคยนิยามสถานะต่อกัน‘แล้วเราเป็นอะไรกัน’ จู่ๆ เธอก็มีคำถามกับตัวเอง แต่ก็ปัดมันออกไปจากใจ ในเมื่อวันนี้เธอยังมีความสุขกับพื้นที่ตรงนี้ สิ่งที่เรามีร่วมกันจะมีชื่อเรียกว่าอะไรก็ช่างมันเถอะคืน
続きを読む
ตอนที่ 8
ส่วนมาวัชร์นั้น ความคิดเธอสะดุดเมื่อคิดถึงพ่อของลูกในท้อง เธอรู้จักเขาตั้งแต่มาทำงานที่นี่แรกๆ ได้พบกันในห้องประชุมบ่อย จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาชวนเธอไปดินเนอร์หลังเลิกงานและต่อมาความสัมพันธ์ของเราก็งอกเงยมาเรื่อยๆ จนเกือบจะครบปีในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้เธอยอมรับว่าเขาเป็นคนมีเสน่ห์ ใส่ใจและมักจะรู้ว่าผู้หญิงชอบอะไร นอกเหนือจากนั้นเขาไม่เคยมองว่าการที่เธอทำงานเยอะเป็นคนน่าเบื่อ เพราะตัวเขาเองก็ทำงานหนักเช่นกัน แต่ท่ามกลางกระแสความสุขที่ไหลเวียนผ่านความสัมพันธ์ของเรา ลลิลาไม่เคยลืมว่าเขาและเธอต่างกันมาก จึงไม่เคยคาดหวังว่าเราสองคนจะเดินไปด้วยกันจนถึงจุดที่เรียกว่าครอบครัวได้จริงในอนาคตแต่ถึงจะอย่างไร เธอก็ต้องบอกให้เขารับรู้เรื่องนี้ ล‍ลิ‍นาหยิบโทรศัพท์มาโทรออกหามาวัชร์ เขาไม่รับสายเธอจึงฝากข้อความไว้ว่าอยากเจอ มีเรื่องอยากคุยด้วยคืนนั้นมาวัชร์เปิดประตูห้องด้วยคีย์การ์ดที่เธอให้ไว้ ชายหนุ่มปิดประตูอย่างเบามือ แปลกใจที่ห้องเงียบผิดปกติ “ทำไมนอนเร็วเหรอลิล” ปกติเธอจะนอนประมาณห้าทุ่มเสมอ ทำไมวันนี้เพิ่งสี่ทุ่มล‍ลิ‍นาก็เข้านอนแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องนอน ล‍ลิ‍นางัว
続きを読む
ตอนที่ 9
  สองสัปดาห์หลังจากคืนนั้น   สองสัปดาห์ที่ไม่มีคำตอบ   สองสัปดาห์ที่ล‍ลิ‍นาต้องพยายามใช้ชีวิตให้ “ปกติที่สุด” ทั้งที่ทุกอย่างในตัวเธอไม่ปกติเลย  เช้าวันจันทร์รถไฟฟ้าแน่นเหมือนทุกวัน เสียงประกาศสถานีถัดไปดังกลบเสียงพนักงานที่คุยโทรศัพท์กัน ล‍ลิ‍นายืนเกาะเสา มืออีกข้างประคองถุงน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ที่เพิ่งซื้อจากหน้าปากซอยคอนโด  เมื่อก่อน ถ้าเป็นเช้าแบบนี้ในวันทำงาน เธอจะต้องมีแก้วกาแฟหอมๆ ติดมือเสมอ แต่ตอนนี้… แค่คิดถึงกลิ่นเอสเปรสโซก็คลื่นไส้แล้ว  เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น สูดหายใจลึก  “ไม่เป็นไร… เดี๋ยวก็ชิน” พูดกับตัวเองในใจ ทั้งเรื่องน้ำเต้าหู้ ทั้งเรื่องอีกชีวิตหนึ่งที่อยู่ในท้อง  เมื่อถึงชั้นยี่สิบห้าประตูลิฟต์เปิดออก เสียง “สวัสดีค่ะพี่ลิล” ดังขึ้นจากน้องๆ แผนกการตลาดที่นั่งอยู่โซนด้านหน้า เธอยกยิ้มบางๆ ทักตอบเหมือนทุกวัน เดินตรงไปยังห้องทำงานตัวเองที่อยู่ใกล้ห้องของพอภัทร ล‍ลิ‍นามีห้องทำงานของเธอซึ่งอยู่ร่วมกับเลขานุการของเจ้านายคนอื่นๆ ซึ่งแต่ละคนก็มีหน้าที่ต่างกัน ดังเช่นที่เธอรับผิดชอบด้านการวาง กลยุทธ์ลูกค้าต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่  บรรยากาศเช้าวันจันทร์ยังคง
続きを読む
ตอนที่ 10
  มือที่ถือแก้วน้ำของล‍ลิ‍นากระชับแน่น เหงื่อออกที่ฝ่ามือทั้งที่น้ำในแก้วยังเย็นจัด เธอยืนนิ่งอยู่หลังชั้นวางจานชั่วครู่ เลือกจะถอยออกมาเงียบๆ ออกประตูอีกด้านโดยไม่ให้ทั้งสองรู้ว่ามีคนได้ยิน  เธอไม่ได้โกรธพนักงานทั้งสองคน แต่โกรธตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องของตัวเองกลายเป็นหัวข้อเมาท์เบาๆ ในแพนทรีแบบนี้  เธอก้มมองรองเท้าคัทชูพื้นเตี้ยของตัวเอง พลางสูดลมหายใจลึก  “ช่างเถอะ เราก็แค่… ระวังตัวเองมากขึ้นก็พอ”  ในจังหวะที่ล‍ลิ‍นากลับมาถึงโต๊ะของตัวเอง อีกด้านหนึ่งประตูกระจกด้านนอกก็เลื่อนเปิดออก  มาวัชร์เดินเข้ามาพอดี เขาคงเพิ่งถึงออฟฟิศเพื่อเตรียมเข้าประชุมตอนสิบโมงเหมือนกัน ชายหนุ่มเดินมาถึงหน้าห้องแพนทรี ตั้งใจแค่จะไปกดกาแฟดำก่อนเข้าห้องประชุม แต่เสียงพูดคุยของพนักงานสองคนก็ลอยออกมาพอดี  “พี่เขาน่าจะท้องหลายเดือนแล้วล่ะ”  ปลายนิ้วที่กำลังเอื้อมไปจับมือจับประตูชะงักค้าง  หัวใจเขากระตุกวาบทันที  “พูดอะไรของแก ระวังหน่อย เดี๋ยวใครได้ยิน”  “ฉันแค่เดาเอาน่า แต่อาการมันก็ชัดอยู่นี่ พักนั้นก็ง่วงบ่อยแต่ใครจะไปคิดว่าพี่ลิลเป็นคนแบบนั้น”  มาวัชร์ยืนหน้าตึงอยู่ข้างนอก ประโยคต่อๆ มาเขาไม่
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status