Todos os capítulos de รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร: Capítulo 31 - Capítulo 40

คำถามนั้นเหมือนมีใครหยุดลมหายใจในห้องทั้งห้อง ล‍ลิ‍นากัดริมฝีปากแน่น ก่อนพยักหน้ายอมรับเบาๆ เธอไม่อยากโกหกตัวเอง และไม่อยากโกหกใคร“แม่ไม่ได้บังคับลิลนะคะ แค่แม่อยากให้หนูลิลรู้ว่า… พวกเราทุกคนยินดีต้อนรับลิลและลูกเป็นสมาชิกครอบครัว เป็นโชติภิวรรธคนหนึ่ง และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่จะดูแลหนูลิลและหลานอย่างดีที่สุดค่ะ”ล‍ลิ‍นาเผลอน้ำตาซึม เพราะมัทรีพูดในแบบของคนที่มีความเป็นแม่อย่างสูง ผู้หญิงคนนี้มองเห็นเด็กในท้องเป็นมนุษย์หนึ่งคนไม่ใช่ปัญหาหรือตัวภาระมัทรีสูดลมหายใจแล้วพูดประโยคที่ลิลไม่คิดว่าจะได้ยินเร็วขนาดนี้“แม่อยากให้ลิล… ยอมแต่งงานกับรุจค่ะลูก” นางเงียบไปเมื่อล‍ลิ‍นาไม่ได้ค้านก็พูดต่อ“จะแต่งแบบไหนก็ได้ แบบมีพิธีหนูอยากได้แบบไหน รุจมันบอกว่ายินดีทำทุกอย่าง หรือยังไม่อยากมีพิธี อยากแค่จดทะเบียนสมรสก่อนเพื่อให้ลูกเป็นเด็กในสมรส เกิดมาอย่างถูกต้องก็ยังดี”ล‍ลิ‍นาตกใจ “คุณแม่คะ… ลิลว่ามันเร็วไป ลิลยังไม่พร้อมค่ะ”“แม่เข้าใจค่ะ” มัทรีกุมมือเธอแน่นขึ้น“หนูมีเวลาคิด และถ้าหนูตกลงแบบไหนแม่ก็โอเค ถ้าไม่อยากย้ายที่อยู่ลิลก็ไม่ต้องย้ายบ้าน แม่ไม่บังคับอะไรเลย”“ลิลขอเวลาคิดส

“ลิล ผมขอขึ้นไปหาบนห้องได้ไหมครับ ผมซื้อโจ๊กกับผลไม้มาฝาก” ล‍ลิ‍นาไม่เคยคิดว่าประโยคง่ายๆ อย่างนี้ จะทำให้เธอถอนหายใจจนเริ่มปวดหัวเพราะว่าตลอดเกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา มาวัชร์ส่งข้อความทางไลน์มาทุกวัน บางวันโทรหา บางวันแค่ส่งสติกเกอร์รูปแมวหันหลังคอตกบางวันก็แค่ส่งรูปข้าวว่ากินแล้วนะ แต่ประโยคที่วนกลับมาเหมือนเดิมทุกวันคือ“ลิล ให้ผมไปหาหน่อยนะครับ แป๊บเดียวก็ได้”ล‍ลิ‍นากดปิดแจ้งเตือนหลายครั้งจนกระทั่งวันนี้ เธอรู้สึกว่าถ้าเขาไม่เลิกขออีกนิดเดียว เธอจะเป็นบ้าเพราะความตื๊อของเขาไม่ใช่เพราะหวั่นไหว แต่เพราะคนท้องอารมณ์สวิงจนบางทีไม่อยากรับมืออะไรที่ซ้ำซากพอเธอกดรับสาย เขาก็รีบพูดทันทีราวกับกลัวเธอจะเปลี่ยนใจ“ลิล ผมอยู่ชั้นล่างแล้วนะครับ ขอขึ้นไปได้ไหม”“ขึ้นมาก็ได้ค่ะ แต่มีเงื่อนไข”เขานิ่งไปสามวินาทีเต็มๆ ก่อนตอบ อาจจะคิดไม่ถึงว่าวันนี้เธอจะอนุญาต “ครับ ว่าไงครับ”“หนึ่งคุณห้ามพูดเรื่องให้ลิลย้ายบ้าน ห้ามพูดเรื่องให้ไปอยู่บ้านคุณ อย่างน้อย… ไม่พูดเรื่องนี้ในสองสามเดือนนี้ค่ะ”มาวัชร์รีบตอบอย่างไว “ได้ครับ ผมสัญญา”“สองคืนนี้ห้ามค้าง ไม่ต้องหาข้ออ้างค่ะ ลิลจะไม่ให้เข้า

หลังจากเข้ามาในห้องรับรองพิเศษ กลิ่นอ่อนๆ ของชา Earl Grey ลอยออกมาจากชุดน้ำที่เตรียมไว้ เขาช่วยประคองให้เธอนั่งบนโซฟานุ่มๆ ก่อนจะถาม“ลิลเวียนหัวไหมครับ ห้องนี้แอร์เย็นไปหรือเปล่า”“ไม่ค่ะ ปกติดีค่ะ”เพียงครู่เดียว เลขาหนุ่มคนหนึ่งเคาะประตูและก้มศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อม“คุณรุจครับ ต้องรบกวนเรื่องเอกสารเครื่องช่วยหายใจเด็ก NICU ครับ บริษัทคู่ค้าส่งใบเสนอราคามาใหม่ ราคาเพิ่มขึ้นอีกเจ็ดเปอร์เซ็นต์”มาวัชร์ขมวดคิ้วทันที “เจ็ดเปอร์เซ็นต์? เขานึกว่าเราไม่เปรียบเทียบราคากับอีกสี่บริษัทหรือยังไง”น้ำเสียงเขาต่างจากตอนพูดกับเธอมาก เฉียบคม หนักแน่น และชัดเจนแบบคนคุ้นเคยกับการเจรจาธุรกิจระดับสูง“ผมบอกเขาว่าทางโรงพยาบาลจะไม่รับราคานี้ครับ ถ้าไม่ลดกลับลงมาในระดับเดิม คุณรามก็ไม่อนุมัติ”“ดีมาก”เขาพยักหน้า “บอกเขาไปว่าเรามีตัวเลือกอื่น ถ้าจะเล่นแบบนี้ เราจะย้ายงานทั้งหมดไปอีกเจ้าแทน ให้เวลาเขาแค่วันนี้เท่านั้น”“รับทราบครับคุณรุจ”เมื่อเลขาออกไป ล‍ลิ‍นาเพิ่งรู้ว่าตัวเองมองเขาอยู่โดยไม่รู้ตัว เขาหันมาสบตาเธอพอดี“อะ…ผมเสียงดังไปหรือเปล่า”“ไม่ค่ะ…แค่…ไม่เคยเห็นคุณตอนทำงานแบบนี้”เขายิ้มบางๆ “ผ

“ก็…น่าจะนะคะ” คนเป็นแม่ย่อมอยากให้ลูกตัวเองน่ารักอยู่แล้วทั้งนั้น ยิ่งเป็นลูกสาวด้วยแล้วล่ะก็บรรยากาศอบอุ่นจนห้องเล็กๆ ดูเหมือนบ้านจริงๆ แล้วความรู้สึกแปลกๆ ก็แทรกเข้ามาในความคิดของมาวัชร์อีก ตอนที่นาเนียร์เงยหน้าขึ้นยิ้ม มาวัชร์ชะงักคิ้วขมวดน้อยๆเขามองหน้าหนูน้อยซ้ำสอง เหมือนค้นหาบางอย่างในความทรงจำ เด็กคนนี้หน้าเหมือน…ใครบางคน ไม่ใช่เรื่องถ่ายโฆษณาแน่เพราะเขาเองยังไม่ได้ดูเอกสารพร้อมรูปนางแบบที่แม่ให้คนส่งมาด้วยซ้ำ ปกติก็ไม่ค่อยได้สนใจมากอยู่แล้ว เพราะเชื่อมือมารดาที่เคยเป็นนักเขียนบทโฆษณามืออาชีพและคว่ำหวอดในวงการนี้ก่อนเขาเกิดเสียอีกแต่เขานึกไม่ออกว่านาเนียร์เหมือนใครล‍ลิ‍นาเห็นเขานิ่งไปจนเธอผิดสังเกตเลยถามเบาๆ “เป็นอะไรคะคุณรุจ?”เขาหันมายิ้มนิดหนึ่งแล้วส่ายหน้า“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” จากนั้นเขาเปลี่ยนเรื่องคุย “เดือนหน้าบ้านเราจะไปเปิดตึกใหม่ที่รพ.โชติภิวรรธสาขาหาดใหญ่นะครับลิล ไปด้วยกันนะ” “เปิดตึกใหม่เหรอคะ” เธอฟังอย่างสนใจ“ใช่ครับ มีสองส่วนส่วนแรกเป็นตึกหอพักพนักงาน เราทำเป็นแฟลตขนาดประมาณสองร้อยยูนิต เป็นห้องชุดที่มีสองห้องนอนที่บุคลากรสามารถพาครอบครัวมาพ

แต่เด็กชายส่ายหน้าไปมา “ผมว่าอากับอาปริ๊นคงกินกันไม่ลง เจ้าชู้พอๆ กันเลย” เขาพูดด้วยสีหน้าเชื่อมั่นในตัวเองมาก“เอาล่ะ อาฝากแจ็คเล่นกับอาลิลไปก่อนนะ อาไปหาพ่อเราก่อน” มาวัชร์บอกหลานและหันมาคุยกับลิล “ผมไปคุยงานกับพี่ปลื้มแป๊บหนึ่ง ลิลอยู่กับเด็กๆ ก่อนก็ได้ จะกินอะไรจะทำอะไรได้หมดเลยนะครับ บอกแม่บ้านหรือพนักงานได้ไม่ต้องเกรงใจ”“ลุงรุจไปไหน” ปายถามตามหลัง“พี่ว่าอารุจไปเตะพ่อแน่ๆ” แจ็คสันบอกน้องและชวนล‍ลิ‍นาคุย “แจ็คพาอาลิลไปดูตรงนี้ดีกว่าครับ” มาวัชร์เข้าไปสมทบกับปรมะในห้องประชุมเล็ก ซึ่งมีปริญน้องชายคนกลางของปลื้มนั่งอยู่ด้วย หลายอย่างในห้องดูเหมือน coworking space ขนาดย่อม มีทั้งโน้ตบุ๊ก ไฟล์เอกสาร และแผนผังโรงพยาบาลบนไวต์บอร์ดมาวัชร์คุยเรื่องโครงการใหม่ของโชติภิวรรธกับปลื้มและปริญอย่างเป็นกันเอง บทสนทนาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการแซวกันเป็นระยะ ล‍ลิ‍นามองภาพนั้นผ่านประตูกระจกและคิดในใจ ว่าเธอเพิ่งรู้ว่าพวกเขาผูกพันกันมากกว่าที่คิดไม่ใช่ความเป็นทางการของตระกูลใหญ่ แต่มันคือ “ครอบครัวจริงๆ”ผู้ชายคนนี้ ชีวิตจริงอบอุ่นกว่าที่เธอเคยเห็นในตอนที่ความสัมพันธ์ของเราไม่ชัด