All Chapters of รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากที่เธอออกจากห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเสื้อผ้าและชุดชั้นในใหม่ที่มีให้ครบจากในชุดของใช้ที่ได้รับแจกมา เธอเช็ดผมพอหมาดๆ และรีบเดินกลับไปที่ห้องเด็กที่ฝากลูกไว้เธอชะงักเมื่อเห็นณรัฐนั่งอยู่ริมเตียงเด็กหญิง สายตาเขามองนิ่งที่เด็กน้อยราวกับไม่เคยเห็นกันมาก่อน จนกระทั่งเขาหันมาเห็นเธอ“หนิง” เขาเริ่มต้นก่อน “เรามีเรื่องต้องคุยกัน แต่ผมรู้ว่าไม่ใช่ที่นี่” ชายหนุ่มรู้ดีว่าทั้งกาลเทศะและภาระงานในปัจจุบันไม่เอื้อในการคุยเรื่องส่วนตัวเลย“คุณพาลูกไปพักก่อนเถอะ ผมต้องไปตรวจต่อแต่ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้เลย” เขายัดโน้ตเล็กๆ ใส่มือเธอ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรนอกจากอุ้มลูกกลับไปห้องพักเงียบๆสามสิบนาทีต่อมานีนนารานั่งอยู่บนเตียงในโซนบุคลากร ลูกสาวนอนหลับสนิทหลังได้กินนมไปครึ่งกล่อง เธอมองใบหน้าลูก แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเงียบๆ เป็นครั้งแรกของวัน ไม่ใช่เพราะอ่อนแอแต่เพราะเธอรู้ว่า… คืนนี้ อย่างน้อย ลูกของเธอปลอดภัยเธอคิดถึงณรัฐและคำพูดของเขา ก่อนจะปัดมันไปจากสมอง “ช่างมันเถอะ” อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่ตอนนี้เธอต้องพักเอาแรงก่อนเช้าวันถัดมาฝนยังไม่หยุดตก เพียงแต่เปลี่ยนจาก “กระหน่ำ” กลายเป

เครื่องบินเล็กลำสีขาวเงินแตะรันเวย์ดอนเมืองอย่างนุ่มนวล เสียงล้อกระทบพื้นทำให้นีนนาราหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับเพิ่งปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้มาหลายวันนาเนียร์หลับพิงไหล่แม่อยู่ในอ้อมแขน ผ้าห่มผืนเล็กห่อร่างบางแน่น เด็กหญิงไม่ร้องและไม่งอแงอะไรเลยตั้งแต่ขึ้นเครื่องความเงียบของลูกยิ่งทำให้คนเป็นแม่รู้สึกผิด ทั้งที่รู้ดีว่าเธอทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้วเมื่อเครื่องจอดสนิท ประตูเปิดออก ลมเย็นจากภายนอกพัดเข้ามานีนนาราเห็นชายวัยกลางคนในชุดสุภาพยืนรออยู่ไม่ไกลนัก เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ“คุณหนิงใช่ไหมครับ ผมมาจากบ้านใหญ่โชติภิวรรธครับ คุณมัทรีให้มารับ”คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวน้ำตาคลอทันที เธอพยักหน้าแทนคำตอบ กอดลูกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่กี่นาทีต่อมารถตู้สีดำแล่นออกจากสนามบินอย่างเงียบเชียบ เธอรู้สึกว่าตัวเองติดค้างน้ำใจคนมากมายเหลือเกินภายในเวลาไม่กี่วัน ไม่ว่าจะเป็นคนที่ศูนย์อพยพ มาวัชร์และล‍ลิ‍นารวมคนที่ช่วยให้เธอได้ขึ้นเครื่อง หรือคนที่กำลังพาเธอไปยังที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้เมื่อรถจอดที่บ้านใหญ่ มัทรีเป็นคนเดินออกมาต้อนรับเอง หญิงสูงวัยในชุดเรียบง่ายไม่พูดอะไรยืดยาว น

ความเงียบที่เกิดขึ้นอาจจะเพราะว่าความจริง จำนวนคนที่ไปได้น้อยกว่าที่พวกเขาคาดหวัง“ผมขอเลือกเด็ก คนป่วย และคนที่เคลื่อนไหวเองไม่ได้ก่อน” เขาพูดต่อโดยไม่อ้อมค้อม เพราะรู้ดีว่าการอธิบายยืดยาว ไม่ได้ช่วยให้การตัดสินใจเบาลงณรัฐที่กลับมาอีกรอบเขาขึ้นจากเรือมายืนอยู่ข้างๆ เริ่มประเมินทันที แพทย์หนุ่มชี้ไปที่เด็กเล็กที่นอนซบอกแม่อยู่มุมหนึ่ง ชายชราที่นั่งพิงผนังหายใจหอบแรง และหญิงท้องแก่ที่หน้าซีดผิดปกติเจ้าหน้าที่กู้ภัยช่วยกันพยุงคนขึ้นเรืออย่างรวดเร็ว อีกทีมก็ช่วยกันลำเลียงอาหาร น้ำดื่ม และผ้าห่มถูกส่งขึ้นไปแจกให้คนที่เหลืออยู่ตามที่มาวัชร์สั่ง“คนที่ยังอยู่… ผมประสานทีมอื่นมาแล้วนะครับ” เขาพูดเสียงดังขึ้นอีกนิด พยายามให้ทุกคนได้ยิน“เรือจากฝั่งเหนือจะเข้ามาในคืนนี้ หรืออย่างช้าพรุ่งนี้เช้า ผมไม่ทิ้งใครไว้แน่นอน” แต่คำว่า ‘ไม่ทิ้งใคร’ ไม่ได้ทำให้ทุกคนพอใจ“พูดง่าย” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง“ก็คุณได้เลือกแล้วไง ว่าใครควรไป ใครควรอยู่!”อีกเสียงเสริมขึ้นมาทันที “นี่มันเลือกปฏิบัติชัดๆ”คำต่อว่าอาจจะไม่ได้ถึงกับรุมจนฟังไม่ทัน แต่มันก็บาดใจคนฟังที่พยายามหาทางออกให้ทุกคนพอไปรอ

ช่วงเย็น รถหกล้อคันสุดท้ายถอยออกจากสโมสร ของทุกชิ้นถูกเช็กยอดครบเรียบร้อย ลายเซ็นบนเอกสารรับมอบเรียงต่อกันเต็มหน้า ของทั้งหมดจะเดินทางไปโดยรถหกล้อที่ปรมะติดต่อมารับเป็นขบวนคาราวาน โดยไปวันเดียวกับที่เวชภัณฑ์จะเดินทางลงใต้ด้วยเครื่องบินของกองทัพนีนนาราวางปากกาลงในที่สุด มือสั่นเล็กน้อยเมื่อความตึงที่แบกมาทั้งวันคลายลง“หมดแล้วค่ะ” เธอพูดเบาๆวันวิสาข์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน “เก่งมากหนิง ถ้าไม่มีเธอวันนี้คงวุ่นกว่านี้อีกเยอะ”ฟ้าค่ำลงแล้วเมื่อพวกเขาแยกย้าย นีนนารากลับเข้าไปอุ้มนาเนียร์ เด็กหญิงซบไหล่เธออย่างคุ้นเคย ครั้งนี้ไม่ใช่ด้วยความกลัว… แต่เป็นความไว้วางใจเช้าวันถัดมา เครื่องบิน C-130 ลดระดับลงสู่รันเวย์ของกองบิน 56ลำตัวสีเทาเข้มบรรทุกทั้งเวชภัณฑ์ อุปกรณ์ทางการแพทย์ และความคาดหวังของคนอีกหลายร้อยชีวิตปรมะก้าวลงจากเครื่องเป็นคนแรก สีหน้าเคร่งขรึมจากการทำงานต่อเนื่องหลายวัน มาวัชร์ยืนรออยู่แล้ว ใบหน้าอิดโรยแต่สายตายังมุ่งมั่น“ได้ของมาเต็มลำ” ปรมะรายงานสั้นๆ “ตามลิสต์ทุกโรงพยาบาลที่ส่งมา ไม่มีตกหล่น”มาวัชร์พยักหน้า แต่ไม่ได้ยิ้ม เขารู้ดีว่าการมาถึงของ C-130 ไม่ได้หมา

คำพูดนั้นทำให้คนที่ยืนรอบๆ เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนเพิ่งได้ยินอะไรที่ “เป็นไปได้” หลังจากฟังแต่ข่าวร้ายมาหลายวันรถบรรทุกเล็กถูกเปิดท้าย กล่องอาหารสัตว์ถูกลำเลียงลงเป็นชุดๆ ตามสัดส่วนที่ทีมปศุสัตว์ขอไว้ ทรายแมวถูกยกลงอย่างระมัดระวังเพราะหนักเกินกว่าจะให้คนงานแบกแบบลุยน้ำไกลๆส่วนห้องน้ำแมวอัตโนมัติที่พอภัทรยืนกรานให้ส่งมาด้วย ถูกแพ็กห่อกันชื้นอย่างดีมันดูหรูในสถานการณ์นี้ แต่สำหรับบ้านที่ต้องอยู่ในพื้นที่อพยพรวม การมีอุปกรณ์ที่ช่วยลดกลิ่น ลดเชื้อ และลดภาระคนเลี้ยง คือการประคองศักดิ์ศรีอีกแบบหนึ่งเสร็จงานรับมอบ มาวัชร์ขึ้นรถกลับโรงพยาบาล แต่ระหว่างทางเขาเห็นรถกระบะที่บรรทุกของบริจาคกำลังพยายามเลี้ยวเข้าถนนหลัก และยังไม่ทันถึงจุดแจกดีด้วยซ้ำ… คนกลุ่มหนึ่งก็กรูเข้าไปล้อม ทุบข้างรถ ตะโกนขอของ เสียงดังแข่งกับฝน เจ้าหน้าที่บนรถพยายามโบกมือให้ถอย แต่ไม่มีใครถอย เพราะทุกคนกลัวว่า “ถ้าไม่แย่งตอนนี้” จะไม่ได้อะไรเลยคนขับรถตู้ชะลอโดยอัตโนมัติ มาวัชร์ยกมือเป็นสัญญาณให้ขับผ่านไป ในขณะที่สมองก็คิดไปถึงคาราวานรถถุงยังชีพที่จะมาถึงคืนนี้“คืนนี้รถถุงยังชีพของเราจะเข้ามาใช่ไหมครับ” คนขับถามอย่างกัง