All Chapters of รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร: Chapter 71 - Chapter 80

โทรศัพท์ของมาวัชร์ดังขึ้น ชายหนุ่มกดรับทันทีเมื่อเห็นว่าล‍ลิ‍นาโทรมา “คุณรุจคะ ลิลขอไฟล์ที่คุณให้สัมภาษณ์นักข่าวเมื่อเช้าได้ไหมคะ เดี๋ยวลิลจะเอาไปทำข้อมูลส่งต่อคุณพอร์ชให้ค่ะ” “ได้ครับ ขอบคุณมากนะลิล” “ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้เลขาคุณก็ลงไปทำงานที่โน่นด้วยใช่ไหมคะ ถ้ามีอะไรต้องประสานกับทางกทม. บอกลิลได้เลยนะ”“ได้ยินแล้วหายเหนื่อย” ชายหนุ่มหัวเราะ “แต่อย่าหักโหมไปนะลิล ผมไม่อยากให้คุณเครียด” มาวัชร์วางสายแล้วเงยหน้ามองโต๊ะประชุมที่เต็มไปด้วยแผนที่ เส้นทางรถ และรายการของที่ถูกขีดฆ่าเพิ่มขึ้นทุกชั่วโมงเขารู้ดีว่าการตัดสินใจคืนนี้จะไม่มีทางทำให้ทุกฝ่ายพอใจ แต่ความนิ่งคือสิ่งเดียวที่ผู้คนรอบตัวเขาต้องการ“เอาตามนี้ครับ” เขาพูดกับผู้ช่วยที่ยังยืนรอคำสั่ง“ของที่เข้ามาให้แยกทันที อย่ากองรวมไว้ที่เดียว รถไหนลงจังหวัด รถไหนเข้าโรงพยาบาลต้องชัดเจนตั้งแต่ต้น”“ครับคุณรุจ”ด้านนอก เสียงเรือกู้ภัยยังดังเป็นระยะ เสียงคนเรียกหาญาติ เสียงเด็กงอแงปะปนกันจนกลายเป็นเสียงพื้นหลังของโรงพยาบาลไปแล้วที่นี่ไม่ใช่แค่สถานพยาบาลอีกต่อไป แต่เป็นที่พึ่งสุดท้ายของคนจำนวนมากมาวัชร์ลุกขึ

“บ้านใครเหรอคะ น่ารักจัง” นีนนาราถามเมื่อเจ้าของบ้านพาพวกเธอเดินมาตามทางเดินที่เชื่อมกับหลังบ้าน ตรงนั้นมีบ้านขนาดกะทัดรัดอยู่หนึ่งหลัง ตัวบ้านทาสีครีมออกเหลืองอ่อนๆ ดูสว่างแม้แต่ในยามค่ำคืน“บ้านตารุจเขานะ เขาบอกป้าว่าไปเอาแบบมาจากห้องพรีเมียมของโครงการเราเอง แต่เขาเพิ่มห้องนอนเป็นสองห้อง หนึ่งห้องโถงหนึ่งครัว จัดวางเฟอร์คล้ายๆ กัน ออกแบบทิศทางคล้ายกัน” นางกดรหัสที่ประตูเดินเข้าไปในบ้าน ไฟในบ้านเป็นระบบเซ็นเซอร์ติดเองเมื่อมีคนเดินผ่านในทุกห้อง“โห ที่คอนโดไฟก็เป็นแบบนี้เหรอคะ” ล‍ลิ‍นาถามอย่างตื่นเต้น“ใช่จ้ะ อ้อลิล อยากแต่งบ้านอะไรก็ได้เลยนะลูก บ้านเจ้ารุจก็เหมือนบ้านหนู” นางไม่ได้พูดเอาเองแต่ว่าลูกชายบอกไว้จริงๆ“ไม่กล้าหรอกค่ะคุณแม่” หญิงสาวส่ายหน้า“ไม่เป็นไร มันบอกแม่ไว้แม่ลืมบอกเรา” นางหันมาหานีนนารา “พรุ่งนี้ป้าจะพาไปดูห้องจริงที่คอนโดนะลูก”“เอ่อ... มีที่จอดรถไหมคะคุณป้า” นีนนาราถาม“มีสิลูก ทุกห้องจะมีที่จอดรถ 1 ที่ล็อกไว้เลย ส่วนระเบียงหนูก็ทำไมโครฟาร์มต่อได้เลยจ้ะ ที่ปลูกต้นไม้เหลือเฟือ” สองสาวหันไปยิ้มให้กันศูนย์อพยพชั้นสามของโรงพยาบาลโชติภิวรรธเงียบลงชั่ว

ล‍ลิ‍นาอยู่ในบ้านหลังเล็กของมาวัชร์ เธอมองไปที่บ้านข้างๆ ที่อยู่นอกรั้วแต่สังเกตว่ามีประตูเล็กๆ เปิดให้เดินผ่านได้ นั่นเป็นบ้านของคุณหมอณรัฐที่มัทรีเคยบอก แม่สามีเล่าว่าครอบครัวของณรัฐเป็นนักธุรกิจสายโลจิสติกส์รายใหญ่ ซึ่งมีณรัฐคนเดียวที่เรียนหมอและมีอาชีพต่างจากทุกคนในบ้านหญิงสาวเลิกสนใจข้างบ้านและตรงเข้าบ้านไปหาแฟ้มเอกสาร ที่มาวัชร์โทรมาบอกไว้ว่าวันนี้เธอต้องเข้าประชุมแทนเขา ที่โชติภิวรรธอาหารสัตว์และอุปกรณ์เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วหญิงสาวก็เดินทางตรงเข้าสำนักงานทันที เป็นการกลับมาที่นี่ครั้งแรกหลังจากที่ลาออกไปหลายเดือนก่อน เธอตรงขึ้นลิฟต์ของผู้บริหารโดยมีพนักงานรักษาความปลอดภัย“สวัสดีครับคุณลิล ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” “สวัสดีค่ะ สบายดีกันนะคะ” “ครับ คุณลิลจะไปประชุมบอร์ดใช่ไหมครับ ผมกดลิฟต์ให้” “ขอบคุณค่ะ” ล‍ลิ‍นาขอบคุณแล้วก้าวเข้าไป แม้ว่าครรภ์ของเธอจะเข้าสู่ไตรมาสที่สาม แต่ความที่เป็นท้องแรกและเดิมตัวเล็กอยู่แล้วจึงมองว่าไม่ได้อุ้ยอ้ายมากนัก เธอยังคงเดินเหินเป็นปกติอยู่ได้ดังเดิมเธอออกจากลิฟต์เมื่อมันเปิดออกที่ชั้นผู้บริหาร ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของตึกนี้ หลายคนหั

ล‍ลิ‍นานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนอนที่บ้านใหญ่ มือหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น อีกมือวางทาบท้องที่นูนชัด เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองกดโทรออกไปกี่ครั้งแล้ว รู้แค่ว่าทุกครั้งที่ได้ยินเสียงสัญญาณดังขึ้นแล้วตัดหาย ความรู้สึกในอกจะหนักขึ้นอีกเรื่อยๆ เป็นความอึดอัดที่ไม่ได้เจอมานานแล้วไม่มีสัญญาณตอบกลับไม่มีข้อความไม่มีอะไรเลยที่บอกว่ามาวัชร์รับรู้ ซึ่งผิดปกติมากจากที่ระยะหลังเธอและเขาจะคุยกันในเวลาเดิมของทุกวันหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นจากการแจ้งเตือนข่าวด่วนล‍ลิ‍นาไม่ได้อยากกดดู แต่สายตาของเธอกลับหยุดอยู่ที่ตัวอักษรพวกนั้นราวกับถูกตรึงไว้“ฝนตกหนัก น้ำเชี่ยว ทีมกู้ภัยบางส่วนยังติดต่อไม่ได้”“มีรายงานเรือตกน้ำในพื้นที่เสี่ยง”มือของเธอสั่นจนต้องวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ ตามที่หมอสอน แต่ลมหายใจกลับติดขัดเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่ในอก“ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร ไม่ใช่คุณรุจหรอก เขายุ่งอยู่ที่ศูนย์อพยพไม่ได้ออกไปไหน” เธอพึมพำกับตัวเอง แต่เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่ภาพในหัววิ่งวนไม่หยุด ตอนนี้จินตนาการไปไกลกว่าเหตุผล หัวใจของล‍ลิ‍นาเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บหน้าอก เธอพยายามลุกขึ้น แต่เข่ากลับอ

“ไปลูก ไปดูแลลูกเมียบ้าง ไม่ต้องห่วงทางนี้” นพ.รามเดินมาตบไหล่ลูกชายคนเล็ก เขารู้เรื่องจากภรรยาแล้วและเป็นห่วงล‍ลิ‍นาเช่นกัน แต่หากมาวัชร์ไปคนหนึ่งแล้ว ท่านคงไปด้วยอีกคนไม่ได้ไม่งั้นทางนี้จะเกิดภาวะงานสะดุดได้“ขอบคุณครับพ่อ” สีหน้ามาวัชร์ยังเครียดมาก“อย่าเพิ่งคิดอะไรไปไกล หนูลิลไปถึงมือหมอตั้งแต่เมื่อคืน ลูกสะใภ้กับหลานพ่อต้องปลอดภัย” เครื่องบินเล็กลำสีขาวของธามแตะรันเวย์ในช่วงบ่ายเตรียมพร้อมเดินทางกลับ มาวัชร์ก้าวขึ้นเครื่องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าที่เคยเป็นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เวชภัณฑ์บางอย่างที่ต้องส่งกลับกรุงเทพฯ ถูกจัดวางเรียบร้อย และคนอีกกลุ่มที่จะได้กลับเดินกันขึ้นมานั่งประจำที่จนครบ เขาแทบไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัว นอกจากภาพล‍ลิ‍นาที่นอนในห้องพักคนไข้ที่แม่ส่งมาให้ภาพเดียวที่วนอยู่ในหัวคือใบหน้าซีดของล‍ลิ‍นา และท้องที่มีชีวิตอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนั้น ตลอดเวลาที่เครื่องบินลอยอยู่กลางอากาศ เขาไม่รู้ว่าตัวเองอธิษฐานไปกี่ครั้ง ไม่รู้ว่าความกลัวแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเขาหรือไม่ รู้แค่ว่าครั้งนี้มันใกล้ตัวเกินไป ใกล้จนเขารู้สึกเหมือนจะคว้าอะไรไว้ไม่ทันช่วงเย็น มาวัชร์มาถึ